Ingrid Lubberink

20/10/2026

De empathie is vaak ver te zoeken. Mensen zijn vaak onbewust bang dat het hen raakt als er dieper op een onderwerp wordt doorgevraagd en voor wat dat dan met hen doet. Door oppervlakkig te reageren stappen ze er over heen...
Ik herken dit helemaal!

Dank je wel voor het verwoorden Nick Straatman - Gebonden, maar niet gebroken...

Soms is het niet eens wat iemand tegen je zegt dat pijn doet. Het is wat iemand niet ziet. Wat iemand niet begrijpt. Of wat iemand denkt te weten, zonder ooit echt te hebben geluisterd.

Mensen zien je lachen en denken dat het goed met je gaat. Ze zien je doorgaan en denken dat het allemaal wel meevalt. Ze zien maar een klein stukje van jouw leven en trekken conclusies over het geheel.

Maar ze zien niet wat er gebeurt wanneer de deur achter je dichtvalt. Ze voelen niet wat jij voelt. Ze dragen niet de gedachten waarmee jij 's nachts wakker ligt. En ze weten niet hoeveel kracht het soms kost om op een nieuwe dag simpelweg weer op te staan en verder te gaan.

Onbegrip kan je eenzaam laten voelen, zelfs wanneer je omringd bent door mensen.

Het kan ervoor zorgen dat je steeds opnieuw probeert uit te leggen waarom iets moeilijk is. Dat je jezelf verdedigt terwijl je eigenlijk alleen maar gehoord wilt worden. Dat je op een gegeven moment zelfs gaat twijfelen aan jezelf, omdat anderen jouw werkelijkheid niet lijken te begrijpen.

En weet je wat misschien nog wel het moeilijkste is?

Dat je niet altijd op zoek bent naar een oplossing. Je verwacht niet dat iedereen precies begrijpt wat je doormaakt. Je vraagt niet dat iemand jouw pijn kan wegnemen of jouw problemen voor je oplost.

Soms wil je gewoon dat iemand even blijft staan.

Dat iemand niet meteen oordeelt, maar luistert. Niet direct met adviezen komt, maar vraagt hoe het écht met je gaat. Dat iemand je niet vertelt hoe je je zou moeten voelen, maar ruimte geeft aan hoe je je daadwerkelijk voelt.

Want achter ieder verhaal zit een mens. Een mens met gevoelens, dromen, angsten, teleurstellingen en een verleden dat je niet altijd aan de buitenkant kunt zien.

Dat geldt voor mensen die ziek zijn, voor mensen die verlies ervaren, voor mensen die worstelen met zorgen die niemand kent. Maar ook voor degene die altijd sterk lijkt, voor degene die voor iedereen klaarstaat en voor degene die stilletjes probeert vol te houden.

We hoeven elkaars strijd niet volledig te begrijpen om elkaar toch met respect en liefde te behandelen.

Misschien moeten we wat minder snel oordelen en wat vaker vragen stellen. Wat minder aannemen en wat beter luisteren. Want achter gedrag zit soms verdriet. Achter stilte zit soms uitputting. En achter een glimlach kan een verhaal schuilgaan dat iemand nauwelijks onder woorden kan brengen.

Laten we elkaar niet nog zwaarder belasten door onbegrip. Het leven brengt voor ieder mens momenten waarop het moeilijk is. We weten nooit helemaal wat een ander met zich meedraagt.

En mocht jij degene zijn die zich op dit moment onbegrepen voelt, onthoud dan dit:

Je hoeft jouw gevoelens niet te bewijzen om ze serieus te mogen nemen. Je hoeft niet iedereen te overtuigen om te weten dat jouw ervaring echt is. En je hoeft je niet kleiner te maken om het voor anderen gemakkelijker te maken.

Jij verdient het om gehoord te worden. Niet omdat iedereen jouw verhaal moet begrijpen, maar omdat jij als mens ertoe doet. ❤️

Misschien kunnen we de wereld niet veranderen in een plek waar iedereen elkaar begrijpt. Maar we kunnen wel beginnen met iets kleins: iemand het gevoel geven dat hij of zij er niet alleen voor staat.

En soms is dat ene moment van oprechte aandacht precies wat iemand nodig heeft om weer een beetje verder te kunnen.

Minder oordeel. Meer begrip. Minder aannames. Meer menselijkheid.

Want uiteindelijk hebben we niet allemaal hetzelfde verhaal nodig om elkaar te kunnen begrijpen. We hebben alleen wat meer bereidheid nodig om naar elkaar te luisteren.

Een beetje begrip kost niets. Maar voor iemand die zich al zo lang onbegrepen voelt, kan het alles betekenen. ❤️

19/10/2026

💚 WORD LID VAN KRITISCH PRIKKEN (NVKP)

🎁 Nu lid worden voor € 35,- per jaar en de rest van 2026 GRATIS!

De NVKP zet zich in voor keuzevrijheid, onafhankelijke informatie en een kritische blik op vaccinaties.

Waarom lid worden?

✅ Informatie over vaccins en bijwerkingen.

✅ Aandacht voor keuzevrijheid en geïnformeerde beslissingen.

✅ Ondersteuning van het werk van de NVKP.

💚 Samen staan we sterker!

👉 Aanmelden kan via:
https://www.nvkp.nl/word-lid-van-de-nvkp

17/10/2026

Dit sluit aan bij mij, maar ook bij jou..
Hoe diep we zijn gegaan
En dat er toch nog hoop is onszelf te mogen leven en dit steeds dichter bij komt

Dagenergie Zaterdag 17 Oktober
Lief mens, er leeft een enorme scheppingskracht in jou. Een daadkracht die kan creëren. Die wíl creëren. Je voelt haar langzaam weer dichter aan de oppervlakte komen. In een idee waar je warm van wordt. In de zin om iets op te pakken. In het verlangen om ruimte te maken voor wat zo helemaal van jou voelt. Nu de stroming weer vooruit beweegt, komt er langzaam aandacht vrij voor ideeën die je al had. Sommige lagen te wachten terwijl jij door alles heen bewoog wat zoveel van je vroeg. Andere ontstaan nu pas, vanuit wie jij door al die ervaringen heen bent geworden. Je voelt weer mogelijkheden en krijgt zin om daar zelf vorm aan te geven.
Je bent dieper gaan begrijpen wat het betekent om creator van je eigen leven te zijn. Hoe wezenlijk het is dat jij aanwezig bent in het leven dat je leeft. Dat je voelt wat je wilt, opmerkt waar je blij van wordt en daar ook werkelijk ruimte voor maakt. Nu mag je daar stap voor stap naar gaan handelen. Een idee opschrijven. Tijd vrijmaken. Beginnen aan iets wat al langer in jou leeft. Het leven heeft veel veranderd in jou en in jouw leven zelf de afgelopen periode. Je hebt het diepste donker in jezelf meerdere malen gezien en aangeraakt. Er zijn momenten geweest waarop je nauwelijks kon voelen hoe je verder moest. Waarop alleen die ene dag al genoeg van je vroeg. En toch ben je hier. Met alles wat je onderweg hebt gevoeld, ontdekt en losgelaten.
Sta daar eens bij stil. Bij hoeveel moed het heeft gevraagd om eerlijk te voelen wat er in jou leefde. Om keuzes te maken terwijl je nog geen overzicht had. Om telkens opnieuw te luisteren naar dat wat diep vanbinnen bleef aangeven welke kant jij op wilde.
Vanuit die diepte ben je jouw eigen licht weer gaan herkennen. In jouw helderheid. In jouw warmte. In die eigen manier waarop jij voelt, kijkt en dingen samenbrengt. Je begint steeds meer te zien dat er niets mis is met wat er in jou leeft. Dat jouw verlangens aandacht verdienen en jouw ideeën het waard zijn om onderzocht te worden. Jij mag jouw dagen gaan bewonen. Voelen welk ritme bij je past. Ontdekken waar je jouw tijd aan wilt besteden en wat je om je heen wilt laten groeien. Er mag ruimte zijn voor rust, voor creativiteit en voor de eenvoudige vreugde van bezig zijn met wat jou lief is. Hoe meer jij jouw licht aanwezig laat zijn in jouw leven, hoe zichtbaarder wordt wat er allemaal in jou leeft.
Deborah ❤

Dagenergie Zaterdag 17 Oktober

Lief mens, er leeft een enorme scheppingskracht in jou. Een daadkracht die kan creëren. Die wíl creëren. Je voelt haar langzaam weer dichter aan de oppervlakte komen. In een idee waar je warm van wordt. In de zin om iets op te pakken. In het verlangen om ruimte te maken voor wat zo helemaal van jou voelt. Nu de stroming weer vooruit beweegt, komt er langzaam aandacht vrij voor ideeën die je al had. Sommige lagen te wachten terwijl jij door alles heen bewoog wat zoveel van je vroeg. Andere ontstaan nu pas, vanuit wie jij door al die ervaringen heen bent geworden. Je voelt weer mogelijkheden en krijgt zin om daar zelf vorm aan te geven.

Je bent dieper gaan begrijpen wat het betekent om creator van je eigen leven te zijn. Hoe wezenlijk het is dat jij aanwezig bent in het leven dat je leeft. Dat je voelt wat je wilt, opmerkt waar je blij van wordt en daar ook werkelijk ruimte voor maakt. Nu mag je daar stap voor stap naar gaan handelen. Een idee opschrijven. Tijd vrijmaken. Beginnen aan iets wat al langer in jou leeft. Het leven heeft veel veranderd in jou en in jouw leven zelf de afgelopen periode. Je hebt het diepste donker in jezelf meerdere malen gezien en aangeraakt. Er zijn momenten geweest waarop je nauwelijks kon voelen hoe je verder moest. Waarop alleen die ene dag al genoeg van je vroeg. En toch ben je hier. Met alles wat je onderweg hebt gevoeld, ontdekt en losgelaten.
Sta daar eens bij stil. Bij hoeveel moed het heeft gevraagd om eerlijk te voelen wat er in jou leefde. Om keuzes te maken terwijl je nog geen overzicht had. Om telkens opnieuw te luisteren naar dat wat diep vanbinnen bleef aangeven welke kant jij op wilde.
Vanuit die diepte ben je jouw eigen licht weer gaan herkennen. In jouw helderheid. In jouw warmte. In die eigen manier waarop jij voelt, kijkt en dingen samenbrengt. Je begint steeds meer te zien dat er niets mis is met wat er in jou leeft. Dat jouw verlangens aandacht verdienen en jouw ideeën het waard zijn om onderzocht te worden. Jij mag jouw dagen gaan bewonen. Voelen welk ritme bij je past. Ontdekken waar je jouw tijd aan wilt besteden en wat je om je heen wilt laten groeien. Er mag ruimte zijn voor rust, voor creativiteit en voor de eenvoudige vreugde van bezig zijn met wat jou lief is. Hoe meer jij jouw licht aanwezig laat zijn in jouw leven, hoe zichtbaarder wordt wat er allemaal in jou leeft.

Deborah

17/10/2026

Jij, Nick Straatman - Gebonden, maar niet gebroken vertaalt, verwoord dat waar jij, wij, en waar iedereen tegen aan loopt in deze wereld, wel of geen beperking....

SOMS ZOU IK WENSEN DAT WE ELKAAR ÉÉN DAG LANG ECHT KONDEN ZIEN… ❤️

Niet alleen zoals we eruitzien. Niet alleen de glimlach op onze foto’s. Niet alleen de woorden die we op Facebook schrijven.

Maar écht zien.

Zien hoeveel pijn er achter die glimlach schuilgaat. Hoeveel tranen iemand heeft weggeveegd voordat hij de deur uitging. Hoe vaak iemand ’s nachts wakker ligt met gedachten die hij met niemand durft te delen. Hoe vaak iemand zegt ''het gaat wel'', terwijl hij vanbinnen eigenlijk schreeuwt om hulp.

Want sommige mensen zijn doodmoe van het vechten, maar staan iedere ochtend toch weer op. Niet omdat ze zo sterk zijn, maar omdat ze geen andere keuze voelen.

Sommigen missen iemand die nooit meer terugkomt. Anderen vechten tegen een lichaam dat hen steeds verder in de steek laat. Sommigen voelen zich eenzaam, zelfs wanneer ze omringd zijn door mensen. En er zijn mensen die iedere dag voor anderen klaarstaan, terwijl niemand vraagt hoe het eigenlijk met hén gaat.

En het meest pijnlijke? Je kunt iemands grootste strijd zien noch voelen, totdat je zelf achter die voordeur staat.

We oordelen zo gemakkelijk. Over iemand die niet werkt. Over iemand die hulp nodig heeft. Over iemand die zich terugtrekt, anders reageert of niet aan onze verwachtingen voldoet.

Maar wat als die persoon al jaren probeert overeind te blijven? Wat als die ene kleine stap voor hem een enorme overwinning is? Wat als die glimlach het enige is wat hem vandaag nog op de been houdt?

We weten het niet.

We kennen elkaars hoofdstukken niet. We zien soms maar één bladzijde en denken dat we het hele boek begrijpen.

En misschien moeten we daarom wat vaker stoppen met oordelen en beginnen met luisteren. Wat vaker vragen hoe het écht gaat, en ook de tijd nemen om naar het antwoord te luisteren. Wat vaker naast iemand gaan zitten, zonder meteen met oplossingen te komen.

Want je hoeft iemands pijn niet weg te nemen om iets te betekenen. Je hoeft niet alle antwoorden te hebben. Soms is het al genoeg om iemand te laten voelen: *ik zie je, ik hoor je en je hoeft je niet groter te houden dan je bent.*

We kunnen niet voorkomen dat het leven mensen breekt op plekken die niemand ziet. Maar we kunnen er wél voor zorgen dat niemand zich alleen hoeft te voelen met die pijn.

Misschien herinneren we ons later niet ieder gesprek, ieder bericht of iedere ontmoeting. Maar we kunnen wel het verschil maken in hoe iemand zich door ons behandeld voelde.

Dus wees alsjeblieft een beetje zacht voor elkaar. Je weet nooit hoeveel moed het iemand heeft gekost om vandaag überhaupt op te staan. Je weet nooit welk verdriet er schuilgaat achter een lach. En je weet nooit of jouw ene lieve woord precies op het juiste moment komt.

Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: niet veroordeeld worden om wat we laten zien, maar begrepen worden om wie we werkelijk zijn. ❤️

Wanneer vroeg iemand voor het laatst aan jou hoe het écht met je ging, en bleef diegene ook lang genoeg om het antwoord te horen?

Je hoeft hier niet sterker te lijken dan je bent. Soms begint echte verbinding juist op het moment dat we durven laten zien dat het even niet gaat.

Laten we wat meer mens zijn voor elkaar. De wereld heeft daar geen perfectere mensen voor nodig, maar wel mensen die naar elkaar blijven omkijken. ❤️🫶

16/10/2026

https://www.youtube.com/watch?v=TkGtAq6hIaw

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

16/10/2026