12/08/2024
Stilvallen?
Op vakantie gaan is bij mij niet altijd ontspannend;
hoe is dat voor jou?
De bergen in.
Met een aantal gezinnen trekken wij de bergen in;
dat betekent nadenken over de juiste spullen, beslissen over routes, hutten boeken,
mede-verantwoordelijk zijn voor de groep met kids,
rekening houden met weer en tijd, en oh ja,
ook nog omhoog lopen.
Afzien, sjouwen, zweten, de zon is genadeloos boven de boomgrens.
Maar ja, dat uitzicht!!!
De wind door mijn haren, de dagelijkse verrukkelijke dompelingen in meren en beken, zonsondergangen, sterren, de tongstrelende citroen-tartelettes, de absurde imposante vormen die de aarde aanneemt…. En juist die ontlading na al die inspanning…heerlijk.
Ik heb er voorlopig nog geen genoeg van.
Het fijne aan wandelen is: het gaat stap voor stap.
Als ik eenmaal in mijn eigen ritme ben kan ik eindeloos doorgaan.
En als het echt zwaar wordt, sta ik een paar ademhalingen stil en herstel ik snel.
Ik ben deel van de ‘uitzicht’ groep; de groep die vaak stopt, rustiger loopt, volop kletst en kijkt.
Tuurlijk begrijp ik ook de tieners in de ‘snelle’ groep die niets anders willen dan heerlijk hup naar boven sjeesen,
hun lenige sterke lijven roepen om explosieve krachtuitspattingen.
Maar laat mij maar kuieren.
Weer thuis in Haarlem is het omschakelen.
Hoe ging dat ook alweer, in een huis leven.
Even geen duidelijk doel hebben; dochter (16) heeft het er best lastig mee.
Omschakelen kost energie; onnodig gekibbel is het resultaat.
We blijven in contact, openen en verzachten weer.
Het “net-terug-van-kamperen-wat-doe-ik-in-hemelsnaam-met-al-die-spullen-in-huis-gevoel” gebruiken we om onze kledingkast goed uit te mesten.
Hoe is dat voor jou?
Op vakantie gaan, is dat ontspanning of is het ook wel zwaar?
En hoe gaat het terugkomen?
Ik wens je inzicht in al die verschillende ritmes, omschakelingen
en vergeet niet af en toe stil te vallen, te mijmeren,
en jezelf met hele warme armen te omhelzen.
Heel menselijk wat er allemaal door je heen gaat.
Liefs, Diana.