Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:30 - 17:30 Zaterdag 09:30 - 17:30

Anneke-Huzen

Werk je in de thuiszorg en voel je veel stress, overprikkeling of emotionele belasting?

Ik help je om dat te verminderen, zodat je je werk weer met plezier doet in plaats van alleen omdat het moet.

13/06/2026

In de auto vind ik het heerlijk om geen radio aan te hebben. Zo ook vanmorgen.

En er kwam een gedachte op-ploppen of meer een conclusie… maar daar gaat ie dan:
Veel vrouwen in de zorg zijn ontzettend goed in zorgen.
Da’s ook wel logisch ook.
Daar ben je niet voor niets de zorg ingegaan.
Een andere kant is dat er zo veel waarde gegeven wordt, zoveel kwaliteit...dat ze er zelf onder gebukt gaat. Herkenbaar?

En zou je dan kunnen benoemen wat jij nodig hebt?
Da's een andere vraag hè?
Want zorgen voor anderen is prachtig. Alleen….jezelf vergeten is dat niet.
En toch halen veel mensen die twee door elkaar, beter gezegd... het sluipt erin.
Terwijl het eigenlijk helemaal niet hetzelfde is.
Maar weet: Je mag zorgzaam zijn. En je hoeft niet alles te dragen.
Dat zijn twee verschillende dingen.

11/06/2026

Dit weer?

Pauze. Prachtig woord. Ik heb gehoord dat het echt bestaat. 😌

Voor mensen in de thuiszorg is dit wel anders, want hoeveel thuiszorgmedewerkers eten hun boterham onderweg in de auto?
(met dit weer pas je je beleg misschien wel aan, want van zweterige kaas wordt niemand vrolijk van 🤮)

En zorgprofessionals vinden dat normaal, eten in de auto, want ja, de volgende cliënt zit te wachten
“and we know where you signed up for”

En jezelf niet de rust gunnen voor het eten….ja okay, dat kan ik nog enigszins snappen, alleen weet ik nu al dat je ook buiten het werk jezelf niet de rust gunt.

Neejjj, tv kijken en ondertussen op je telefoon scrollen telt niet als rust 😏

Maar draai het eens om en stel je eens voor dat jouw cliënt nooit rust zou nemen.
Dan zou je direct zeggen: "Dat hou je niet vol."

Herkenbaar???

Maar waarom geldt dat advies dan niet voor jou?

09/06/2026

Schuldgevoel duikt op bij een extra dienst in thuiszorg

Ik hoor vaak:
"Ach ik moet gewoon beter grenzen stellen en zeggen dat het niet uitkomt om een extra dienst te draaien”
Nou…”moeten”?
Dat woord alleen al. 😅 Want als grenzen stellen zo makkelijk was, had je het allang gedaan.
Toch?
Misschien zit het probleem niet “in het grenzen” stellen.
Maar in wat er gebeurt nadat je een grens wel wilt zetten (en uiteindelijk niet doet).
Dat stemmetje, dat toch wel ergens in je hoofd zit en zegt: "Ze gaan me lastig vinden." "Straks denken ze dat ik ze in de steek laat." "Ik doe iets verkeerd, dit hoort niet."
En daar zit vaak de kern. Niet in het “nee” zeggen. Maar in het schuldgevoel dat er achteraan komt.
En wat zou er gebeuren als je dat juist gaat aankijken? Dat gevoel of die gedachte dat daarna komt.

Wat denk jij wat er gaat gebeuren?

07/06/2026

De accu leeg hebben in de thuiszorg

Ken je dat?
Dat gevoel wanneer je eindelijk thuis bent.
Dat wanneer je je jas hebt uitgedaan, schoenen hebt uitgeschopt, je tas ergens hebt neer gepleurd…
En dan... gebeurt er he-le-maal niks.
Letterlijk niks.
Maar je zou wel graag energie willen hebben om te koken.
Energie willen hebben om gezellig te doen.
Of energie willen hebben om eens eindelijk die was op te vouwen.
Maar morgenvroeg stap je gewoon weer in de auto naar je werk. Want ja... de cliënten wachten niet. En hoppetee, daar ga je… op de automatische piloot.

Maar mag ik je eens iets vragen?
Wanneer ben jij eigenlijk degene geworden die altijd maar door moet gaan?
Want moe zijn van een drukke dag is normaal. Maar structureel leeg thuiskomen?
Dat is een ander verhaal.
En nee, dat betekent niet dat je niet geschikt bent voor de zorg.
Misschien betekent het juist dat je veel te lang hebt gegeven zonder jezelf mee te nemen in het hele verhaal.
En dat is een verschil.
Herkenbaar?

03/06/2026

Herken je jezelf in deze vraag?

"Waarom voel ik me (altijd) verantwoordelijk voor alles en iedereen?"

Dan gaan we eens even verder kijken….of kijk je liever weg?😉

Veel mensen in de zorg denken dat ze vooral moe zijn door het werk.
Maar als je voor jezelf eens heel eerlijk bent en echt even gaat reflecteren… nee, laat ik het anders zeggen:

Ga eens na waar het is ontstaan waar jij voor het eerst verantwoordelijk voelde voor iemand.
Dus, wanneer ben je ermee begonnen?

Zit dat in de (voor)ouderlijke lijn, of bij broer(tjes) of zus(jes)?
Interessant is om te ontdekken in welke situatie dat vooral was.
BV: Nam je het op voor die ander, of leerde je je aan te passen of te dragen?

Hoe dan ook: we noemen dit hyperverantwoordelijkheid die is aangeleerd in je verleden.
En het gaat er niet om een schuldige aan te wijzen, er wijzen er sowieso 3 vingers terug, dus jij mag het oplossen 😉.

(Of je blijft zo doorgaan, maar dat zou ik niet doen, weet je wel wat kost?)

Ja, want als je zo doorgaat… da gaat nie werken..
Dat merk je zelf ook wel.

Want jij hebt steeds het gevoel dat jij altijd alert moet zijn.
Wat die ander nodig heeft?
Daar tune jij op in. Dat jij het moet opvangen.

En dat doe je niet bewust…het gaat als vanzelf
(als je het bewust zou doen, dan had je het allang anders gedaan)

Zou je de stap maken om dat los te laten? Of voel je nog een schuldgevoel als je het zou doen? Of vind je het niet waard?

Nou helemaal prima, wat jij wil, maar wil je het schuldgevoel blijven houden wanneer je even ontspant?
Het "unheimliche" gevoel van iets moeten willen doen, dacht het niet.

Want hey, je mag een zorgzaam mens zijn zonder alles te hoeven dragen.
Je gaat niet minder doen, je gaat niemand in de steek laten, je gaat niet egoïstisch doen.

Maar je gaat leren dat: “niet alles op je schouders hoeft te liggen.”

En ik denk dat het beginpunt is om die ander los te zien van jezelf. En je niet jezelf verantwoordelijk te houden.

Ik help je daarbij.

23/05/2026

In mei was/ben Miesje en ik jarig.

En de afgelopen week bracht me het thema “verjaardag” mij terug naar de basisschooltijd.
Uitnodigingen met een kaart waarop je kon aankruisen of je mee kon of niet. En ook nog op het eind een “ps neem je zwemspullen mee” of “je wordt thuis gebracht”.

Mijn verjaardag ging vooral om koekhappen, zakdoekje leggen en pannenkoeken eten.

Afijn, waar ik dus aan dacht was dat ik een keer een ander klasgenootje op mijn feestje wilde hebben.
Dat mocht niet, de reden: ik was ook niet bij haar op het feestje en ook dat het aantal dan te groot werd.

Ik had er zelf geen problemen mee om iemand anders te laten vallen toendertijd, maar weer kon ik dat niet maken, want ik was ook altijd bij die ander op de verjaardag.

Met andere woorden…. ik leerde toen al dat ik maar moest inschikken wat volgens de norm hoorde.
In plaats van zelf mogen beslissen over mijn eigen verjaardag.

Het ging mij niet om, om het bijhouden bijj wie ik op het feestje was of niet, daar was ik helemaal niet bezig. Ik wilde gewoon zelf de keuze maken.
En niet vanwege de vanzelfsprekende “voor wat, hoort wat”.

Nu, op bijna 44 jarige leeftijd, realiseer ik mij dat het vast een generatie dingetje is. Je leert vooral van je ouders, en die weer van hun ouders enzovoort.

Er zal vast wel hier en daar wat verschuivingen zijn. Tegenwoordig/laatste tijd wordt er, geloof ik, met gezondere traktaties getrakteerd.
(Ik heb zelf geen kinderen dus ik kan het mis hebben, laat me het ff weten of dit gebruikelijk is geworden)

Hoe dan ook, aanpassen (aan een ander) leren we al vroeg. Hoe we hiermee omgaan op volwassen leeftijd, mogen we zelf beslissen.

Vaak doen we dat niet en wuiven we het weg als “ach, zo erg is het ook weer niet”, “het is maar voor 1 keer”.

Wel jammer als je goed nagaat, je staat dan steeds minder voor je eigen normen en waarden… omdat je het leven leeft van een ander… het generatie-dingetje zeg maar.

Hoe was dat op/bij jouw (kinder)feestje? En herken je dit?

21/05/2026

Stressbestendig? Of sterk in je schoenen staan?

Dat is het vraagstuk van de dag.

Als ik het zo eens mag aanvoelen, dan denk ik dat het gros kiest voor “stressbestendig”. (Maar wat koos jij? oh en je mag het delen)

De vraag was aan jou gericht.

Toch zie ik vaak vacatures voorbij komen waarin staat dat je “sterk in je schoenen moet staan”.

Logisch ook.

Want geen kip is stressbestendig 😅
Daar komt niet voor niks de uitspraak vandaan: “zo gestrest als een kip.”

Maar goed…
Sterk in je schoenen staan betekent eigenlijk niets anders dan: kunnen omgaan met stress. (in welke vorm dan ook)

Want dit werk doe je niet ff zomaar erbij.

En als die schoenen na al dat lopen wat losser beginnen te zitten na het vele “lopen”… dan weet je denk ik wel wat ik bedoel.

Dan kan het helpen om wat extra ondersteuning te krijgen.

Laat mij je steunzool zijn 😄

Want als jij weleens denkt:
“Ik wil niet stoppen met de zorg…maar ik wil mijzelf ook niet kwijtraken.”

Dan zie je mij nu in gedachten gewoon zwaaiend in de etalage staan 🙋

Kijk eens op: Jouw pad voorruit https://wix.to/2M0kEZw

Of boek een gratis sessie van 90 minuten

21/05/2026

Veel vrouwen in de zorg denken dat ze “gewoon moe” zijn van het werk, maar dat is gewoon “hoofdpijn” 😉

En dat is vaak alleen maar aan de oppervlakte. (oh nee, wat zegt ze nou?)

Ja, je leest het goed AAN DE OPPERVLAKTE
Als je dieper gaat kijken, dan zit daar vaak een oorzaak onder.

Beetje vergelijkbaar dat je als je hoofdpijn hebt alleen de pijn opmerkt, en niet het “waarom” gaat zien.
(Ik ga je vertellen en blijf gewoon even lezen, het kwartje zal gaan vallen)

Maar goed, de redenen/oorzaken dat je moe bent, kan zijn dat je je schuldig voelt als je rust neemt,
of toch weer over je grenzen heen gaat,
je bang bent om iemand teleur te stellen

of het gevoel hebt dat je alles moet dragen.

Laat dit even op je inwerken…. en vraag jezelf af….waarom ben ik zo moe
(zonder werk te zeggen)

En ik snap dat je het niet kan toegeven,
wees gerust,..ik ga je niet vragen om het in het commentaar te zetten.

En ja:
De hele dag staan je antennes uit….en maar scannen, opmerken, denken, doen. De sfeer, cliënten.

Je bent zo lang afgestemd op anderen (misschien wel je hele leven), dat je jezelf steeds minder voelt wat jij wil.
Je schakelt constant.

En ik hoef jou niet uit te leggen hoe het is als je 2 mensen in één ruimte hebt 😅

Maar goed… feit blijft dat jij doorgaat.

En vaak ook nog na je werk en dat dooft niet ineens uit zodra jij thuis bent.

Wat ik je duidelijk wil maken:
ga niet in de weer met een "paracetamolletje", ga in de weer om de oorzaak te achterhalen om van de (hoofd)pijn te komen..

En stel je voor wat het je zou opleveren als je niet ten koste van jezelf door gaat.

Ik ben benieuwd, laat het me weten [email protected]

https://wix.to/O2TUmXF

18/05/2026

Ik ga naar huis en ik neem mee……….

Wanneer je in de (thuis)zorg zit, dan ben je waarschijnlijk een type die zorgzaam, betrokken, empatisch is, met een invoelend inlevingsvermogen.
TOP!

Je herkent het vast ook wel dat je tijdens je werk de hele tijd hebt aangevoeld hoe iemand er bij zat.
(jij weet ook dat de meeste mensen niet echt laten zien wat er speelt)

Of dat je tussen cliënten even moest schakelen van “rol”/afstemming.
(niet iedereen is hetzelfde en heeft een andere energie)

En gesprekken heb gevoerd terwijl je ondertussen alweer dacht aan de volgende afspraak.
(de ingedeelde tijd is eenmaal niet “onbeperkt”)

Prima,..

En dan ben jij op weg naar huis, nou ja "jij" .. ja...je lijf wel. Maar je hoofd niet, meestal is het dan niet dat je hoofd “te druk” is.
Maar omdat je je de hele dag in de “aan-modus” zat. En das geen fout iets, het is gewoon hoe het (je) werkt.

En dat is ook menselijk.

Maar… we verwachten wel van onszelf dat we thuis ineens ontspannen op de bank zitten of snel in slaap zullen vallen (want ja zo druk gehad),...
Wat vooral niet snel lukt he?

Herkenbaar?
Ja, Snap ik heel goed, want je KAN dan ook niet na zo’n dag vol indrukken plotseling pats-boem opeens afschakelen.

Ennuh, doe es eerlijk....
Is het in jouw geval, dat “aan” staan iets is als in: "ben er al zo lang aangewend"?

En al zo lang, dat het voelt alsof je stiekum doet?

Misschien is het dan beter je niet af te vragen:
“Hoe zet ik mijn hoofd uit?”

Maar juist: “Waardoor kom ik niet tot rust?"

Is je nieuwsgierigheid aangewakkerd wat dit voor jou kan zijn? Dat treft.

In mei en juni zijn er namelijk een aantal gratis sessies te boeken. (borg 20,-)
Via deze link: https://wix.to/zMErbUz

Anderhalf uur, waarin het duidelijk gaat worden waardoor je niet tot rust komt.
En in plaats dit weer mee te nemen naar huis, laat je het achter.

12/05/2026

Tuurlijk is het werk ook gewoon erg leuk.

En soms word ik ook echt in de watten gelegd.
Dit theestel staat altijd al klaar zodra ik er even een momentje is voor een kop thee.

En ondanks dat ik eigenlijk altijd dezelfde thee neem… krijg ik iedere keer opnieuw de keuze.

Dat zijn van die kleine dingen die een werkdag ineens heel anders maken.
Een goed begin van de werkweek.

En helemaal op deze Dag van de Zorg.

Adres

Beekberg 27
Hardenberg
7772DN

Openingstijden

Maandag	09:30 - 17:30
Zaterdag	09:30 - 17:30

Website

http://www.anneke-huzen.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Anneke-Huzen nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.