13/04/2026
ππ¨π¦π¬ πππ π’π§π πππ§ π―ππ«π‘πππ₯ π£ππ«ππ§ π ππ₯ππππ§β¦ ππ§ π―π¨ππ₯ π£π π©ππ¬ π₯ππππ« π°πππ«π¨π¦ π£π π’πππ¬ ππ¨ππ.
Het is kerstavond 1996.
Ik zit met mijn vriend in de bioscoop, maar ik kan me niet op de film concentreren. Ik kijk, maar ik zie en hoor niet wat er wordt gezegd. Mijn hoofd maakt overuren en de emoties zitten hoog.
Die middag vertelde mijn vader dat hij geen goed nieuws had. De vetbult die hij al jaren op zijn hoofd had en onlangs was weggehaald, bleek kanker te bevatten. Geen onschuldige bult dus, wat zijn onderbuikgevoel hem al vertelde. Geen fijn bericht, zo vlak voor de kerstdagen.
Mijn gedachten schoten alle kanten op, maar vooral het besef dat dit misschien de laatste kerst met mijn vader zou zijn, brak me. In tranen heb ik de pauze nog gehaald, maar daarna wilde ik naar huis.
Dit was mijn eerste confrontatie met kanker, en meteen zo dichtbij. Ik was net 21, woonde net samen met mijn vriend en was druk met mijn studie. Je leven staat dan ineens op zβn kop.
En het bleef daar niet bij.
Nu ik 50 ben, heb ik al meerdere familieleden verloren aan deze ziekte. In 2012 kreeg mijn moeder de diagnose eierstokkanker. Haar geluk was dat het in een heel vroeg stadium werd ontdekt, toevallig tijdens een onderzoek.
Mijn beide ouders kunnen het, na de nodige behandelingen, gelukkig nog navertellen. Dit jaar vieren ze zelfs hun 55-jarig huwelijk. Er is dus soms ook een happy end⦠maar helaas niet altijd. Vorige week kregen we nog te horen dat mijn oom een hersentumor heeft die niet behandeld kan worden. Het is nu afwachten hoe dit voor hem zal verlopen, maar het vooruitzicht is niet positief.
Juist daarom zet ik mij ook dit jaar weer in voor de Roparun: een hardloopestafette van ruim 500 kilometer van Parijs naar Rotterdam. Samen met mijn team zetten we ons in voor mensen die leven met kanker, juist in een kwetsbare fase van hun leven. De stichting helpt met het vervullen van laatste wensen, maar ook met kleine, waardevolle dingen die het dagelijks leven nΓ©t iets draaglijker maken voor hen en hun naasten.
Mijn rol binnen het team is die van masseur. Ik zorg ervoor dat iedereen zo goed mogelijk op de been blijft, zodat we deze 500 kilometer samen, sterk en blessurevrij kunnen volbrengen.
Wil je mij (en vooral hen) steunen?
π Doneer via: https://www.roparun.nl/fundraisers/debby-rummens
Elke bijdrage β groot of klein β maakt echt verschil.
Dank je wel π