08/06/2026
Vanmorgen werd ik wakker. Ik hoorde Onyx bewegen beneden. Niet eens heel bewust, maar direct stond ergens in mijn systeem de gedachte aan. Misschien moet ik eruit. Misschien moet ik hem uitlaten. Misschien moet ik opstaan.
En toen realiseerde ik me iets. Niemand had mij iets gevraagd. Niemand verwachtte dat van mij. Ik lag gewoon in mijn eigen bed. Toch voelde ik verantwoordelijkheid. En ergens daaronder ook een vleugje schuldgevoel dat ik bleef liggen.
Dat is voor mij zo'n typisch voorbeeld van een patroon dat ik jarenlang niet zag. Ik dacht dat ik zorgzaam was. Maar vaak was ik vooral bezig met iedereen voor zijn. Iedereen helpen. Iedereen ontzorgen.
Terwijl de vraag eigenlijk is: mag ik ook gewoon nog even blijven liggen?