26/04/2026
Beltane, vuur en aarde
Er zit iets in mij dat niet langer stil wil blijven.
Alsof er onder mijn huid een zachte warmte groeit,
als een uitnodiging.
Een fluistering die zegt: kom, laat jezelf zien.
Ik voel het in mijn buik, als een vonk die groter wil worden.
Ik voel het in mijn hart, dat zich iets verder opent dan gisteren.
Er is een moment waarop denken plaatsmaakt voor voelen.
Waarop wachten verandert in bewegen.
Waarop ik besef dat het leven niet buiten mij gebeurt,
maar door mij heen wil stromen.
Dit is zo’n moment.
Ik hoef niets te forceren.
Alleen te luisteren naar wat in mij wil groeien.
En het, stap voor stap, ruimte te geven.
En dat is genoeg.
Dankbaar beweeg ik mee met de seizoenen, die mij telkens weer herinneren aan het ritme van groeien, loslaten en opnieuw beginnen.
Vandaag kies ik ervoor om dat wat in mij brandt niet langer te dimmen.
Om mijn energie niet in te houden, maar te laten stromen.
Om mijn plek in te nemen, niet perfect, maar echt.
Ik ben hier en zeg volmondig JA tegen wat in mij wil leven.