13/05/2026
Opmerkingen die je rechtstreeks te horen krijgt van iemand of die via via je te horen krijgt, kunnen soms een leven lang blijven hangen.
De pijn of impact die het destijds had zal wellicht afgezwakt zijn, maar het kan af en toe weer eens etteren.
In mijn jeugd was ik een fervent hockey speelster. De club was nog net niet mijn thuis want je kon me als coach, trainer, scheidsrechter en speelster, hier altijd vinden.
Het is dan ook logisch dat je met de rest van de club, een band opbouwt. Zeker als je je er zo thuis voelt, dat je ook helemaal jezelf durft te zijn.
Op een dag fietste ik met mijn vader door het dorp en op elke hoek kwam ik wel een club lid tegen. Zwaaiend en roepend begroeten we elkaar terwijl we ieder onze richting in gingen.
Wat ik op dat moment niet merkte maar later te horen kreeg was, dat mijn vader “hier wat van vond”. “Die van ons lijkt wel een bonte hond” (als je de betekenis opzoekt komt die er niet al te optimistisch uit).
Tja, toen ik dat te horen kreeg, vond IK er natuurlijk wat van!
Want op de club hoefde ik me niet in te houden en op woorden te letten, kon ik gewoon mezelf zijn. Lol hebben en enthousiast zijn zonder na te hoeven denken omdat ik lekker in mijn vel zat.
En ondanks dat ik het niet rechtstreeks hoorde, plantte het een za**je dat ik “op moest letten”.
Heb jij wel eens iets over jezelf terug gehoord waar je nu nog wel eens op terug denkt?
Laat het me eens weten. 👇
❤❤❤
