26/05/2026
π―ππ ππππ
ππππ...
Soms slaat het keihard toe. Het verdriet, de pijn, het gemis, het gevoel te falen. Wanneer het niet lukt de moeder te zijn die je wilt zijn voor je kinderen, dan raakt dat je in je ziel.
Opvoeden met een chronische ziekte/beperking is mijn dagelijkse realiteit. Ik heb daar ook heel bewust voor gekozen. Dat betekent echter niet dat het verdriet om de dingen die niet kunnen, er niet mag zijn.
Zondag was zo'n moment. Ik zou met mijn oudste naar een concert gaan, maar door een tweedaagse clusterhoofdpijn-aanval was dat gewoon echt geen optie. Ik moest op dat moment voor mezelf kiezen en haar met haar vader laten gaan.
Ik huilde. Niet vanwege het concert, maar vanwege de beleving en het moment dat ik nu misliep. Het was niet mijn muzieksmaak, maar ik zou erheen gaan voor haar, mΓ©t haar! Haar zien genieten, opgaan in het moment, herinneringen maken.
Zij had alsnog de dag van haar leven, genoot voluit, zong alle liedjes mee en straalde toen ze thuiskwam. Wij waren blij dat we haar hoe dan ook die dag konden geven, al liep die anders dan gepland of gehoopt.
Het maakt mij geen slechte moeder, al voelt het soms zo. Wanneer het je even niet lukt, betekent dat niet dat je hebt gefaald. Het betekent alleen dat je andere momenten zult krijgen. Zolang jij alles geeft, is dat wat telt.
En haar "dank je wel" toen ze me na thuiskomst een knuffel gaf, zei allesπ€