03/09/2026
Gisteren ging ik terug de gevangenis in...
In mijn miniserie heb ik je al eerder meegenomen in mijn verhaal, maar voordat ik ademcoach en nervous system expert werd, werkte ik ruim 6,5 jaar voor Justitie.
Gisteren ging ik samen met Lisa terug naar PI Zwolle, waar we allebei jarenlang hebben gewerkt, om onze oude collega’s weer eens op te zoeken.
En gek genoeg hadden we er allebei zóveel zin in.
Want hoe anders mijn leven en werk er nu ook uitzien, ik heb daar echt met ontzettend veel plezier gewerkt.
Het was een wereld waarin je snel leert. Over mensen, gedrag, grenzen, verantwoordelijkheid, samenwerken en vooral ook over wat spanning met iemand kan doen.
Stress was daar niet iets abstracts waar je een boek over las. Je zag het iedere dag.
Bij gedetineerden, bij collega’s en natuurlijk ook bij jezelf. Je werkt in een omgeving waarin je alert moet zijn, situaties onverwachts kunnen omslaan en je soms in een paar seconden moet schakelen.
Als ik nu terugkijk, denk ik dat daar ook een deel van mijn fascinatie voor stress en het zenuwstelsel is ontstaan. Want jaren later ziet mijn werk er bijna tegenovergesteld uit.
Waar ik toen werkte in een omgeving waarin spanning soms continu aanwezig was, help ik mensen nu juist om die spanning in hun eigen lichaam te leren herkennen en reguleren. Met ademwerk, lichaamswerk en kennis over het zenuwstelsel.
Van werken binnen de muren van Justitie naar mensen begeleiden om letterlijk en figuurlijk weer meer ruimte te ervaren in zichzelf.
En toch voelde het gisteren, zodra ik weer door die deuren liep, verrassend vertrouwd.
Er is binnen de muren weinig veranderd en ergens voelde ik meteen: ik zou hier zo weer een dienst mee kunnen draaien.
Niet omdat ik terug wil naar mijn oude werk, maar omdat die 6,5 jaar nog steeds een belangrijk onderdeel zijn van wie ik nu ben en hoe ik naar mensen kijk.
Heel bijzonder om weer even terug te zijn, oude collega’s te zien en te beseffen hoeveel een hoofdstuk dat je hebt afgesloten, nog steeds kan hebben bijgedragen aan het volgende. 🤍
