28/08/2026
Eerder dit jaar ben ik geïnitieerd tot Schelpenhoedster 🐚. Hè, wattes? Ja, ik mag me de Hoedster van de Schelpwezens noemen. Het was een transformerend proces, om in de vertraging te gaan, om te werken met de energie van de spiraal, de slak en de schelp. In dit proces werd ik gekozen door één Schelp. Dit werd mijn Schelp, mijn partner, een edelsteen uit de zee, waarvan ik het instrument werd. Het was een intense reis tot aan het moment dat hij mee naar huis kon. Niet alleen voor mij, ook voor een andere deelnemer die deze Schelp had gekozen, het was behoorlijk intens. We liepen onze processen naast elkaar, we hadden elkaar daarin nodig. Het is een mooi verhaal, een aantal van jullie kennen het. Het is een verhaal wat ik alleen kan vertellen. Want als ik hier schrijf dat ik ook nog een prachtige Operculum (het afsluitstukje of -voetje van de slak, wat door sjamanen gebruikt wordt tijdens rituelen) heb ontvangen van Schelpensjamaan Jeroen uit respect voor mijn rust en dik vertrouwen in de wijsheid van de schelp, dan gaan jullie oren nog meer toeteren 😂. Misschien schrijf ik het ooit wel eens op. In ieder geval, deze ervaring en de initiatie in de wereld van de Schelpen hebben een vuurtje in me aangewakkerd.
Vanuit dat vuurtje en vertrouwen ben ik in mei begonnen met het leggen van een spiraal 🌀 in het bos. Ik voelde dat ik hier echt wat mee moest, en het was onderdeel van het proces wat al een tijd in mij leeft. De spiraal staat voor groei, verandering en steeds opnieuw terugkeren naar je kern. Zoals bij een slakkenhuis of schelp groeit iedere nieuwe winding voort op wat er al was: je laat het verleden niet achter, maar neemt het mee terwijl je verder ontwikkelt. Naar binnen bewegen staat voor vertragen, loslaten en naar je oorsprong gaan. Het centrum is het punt van stilte en ontmoeting. Naar buiten bewegen staat voor integratie en opnieuw je plek innemen in de wereld. De schelp voegt daar zachtheid, bescherming en thuiskomen in jezelf aan toe.
Het proces van het leggen van de spiraal begon. Toen het middelpunt bepaald was, hebben 2 sterke mannen daar een prachtige Eiken stam voor me neergezet. Daarna lieten ze me met rust.... En op die plek, met een Eik, een lege ruimte en een hoop stenen, begon ik begon met het leggen van de stenen voor de eerste winding. De stenen zijn bijna allemaal oude stenen van de zweethut: ancestors die ons al vele zweethutceremonies hebben bijgestaan met hun wijsheid. De spiraalreis naar binnen en naar buiten bestaat uit stenen die vuur, water, gebed, breuk, hitte, rituelen, en ceremonie hebben gekend. Er liggen dus KEI veel intenties! 🪨 Mooi dat zij weer een nieuwe functie krijgen in een nieuw medicijn. Ze zijn zelf ook blij dat ze ons weer mogen dienen, ook al moesten ze hun pensioen daarvoor opgeven.... De overige keien die ik gebruikte, zijn het en der gevonden in het bos.
Het was een traag proces. Voelen, waar mogen de stenen komen te liggen? Een steeds ruimer wordend pad. Af en toe kijken tot waar ik zou komen. Ik heb bramen getrokken. Kruiwagens met stenen gesjouwd. Blaadjes weggehaald. De 4 windrichtingen neergezet. Een paar weken geleden tijdens de Vision Quest van Ad ben ik aan de laatste loodjes begonnen. Omdat de bomen door de droogtestress hun blaadjes lieten vallen, bleef ik maar blaadjes ruimen. Mijn pad moest schoon. Anders kon ik niet verder. Kijken, voelen, voelen, en nog eens voelen. Ohja en zweten want het was minstens 35 graden. Uiteindelijk werd de opening van de spiraal zichtbaar. Een grote kei met daarop de slak markeert daar het startpunt. Daarnaast staat een mini hunebed als altaar. Want bij een medicijn... hoort een altaar. Ze voelde krachtig, met haar 35 meter aan ancestors die naar binnen spiralen met de sterke aardende eik als middelpunt. Er liggen wat schelpen rond de Eik, om de energie daar helpen te laten stromen.
Ik heb de spiraal afgelopen week voor het eerst gelopen. Ik vond het best spannend om er aan te beginnen. Wat ga ik tegenkomen? Wat ga ik voelen? Daar stond ik dan, op blote voetjes bij de slak die me welkom heette aan het begin van de spiraal. En met mijn intentie in mijn broekzak. De slak -mijn grote vriend zoals jullie wel weten van mijn 1e Vision Quest een paar jaar geleden- nodigde me uit om in de vertraging te zakken, en te vertrouwen in wat ik tegen zou komen. Stapje voor stapje liep ik langs de rij met stenen en andere voorwerpen, waarvan sommigen mijn aandacht trokken. Ze vertelden me iets, lieten me herinneren aan bepaalde gebeurtenissen in mijn leven. Op sommige punten stond ik vastgenageld aan de grond en voelde ik veranderingen of pijn in mijn lichaam. Mijn adem bleef ergens bij mijn diafragma hangen. Ik kon niet goed doorademen naar mijn buik. De spiraal in naar binnen zorgde voor veel gapen, rekken, stilstaan, voelen. Ik werd me bewust van mijn lichaamshouding: opgetrokken schouders, een stijve kaak, spanning in mijn buik. Ik werd me bewust hoeveel spanning ik met me meedraag. Er werd me ontzettend duidelijk wat ik NIET meer wil zijn, doen, of accepteren. Bijna bij de kern aangekomen vond ik het weer spannend worden. Het was een zware weg naar de Eik geweest. Bij het middelpunt, mijn kern, was ik moe. Ik had blijkbaar iets geweldigs verwacht daar, maar dat kwam niet echt op dat moment. Ik heb er een tijd gestaan, en de Eik heeft me geholpen om spanning losgelaten. Zonder te begrijpen. Toen ik de eerste stap zette om de spiraal terug uit te lopen, werd mijn gevoel lichter. Het leek wel of ik 100 kg minder met me mee droeg. Ik liep weer langs de stenen en dit keer vielen anderen mij op. Ze gaven me inzichten mee. Ik had er ook echt zin in om terug naar buiten te gaan. Met nieuwe kracht, wijsheid en energie. Lichter. Met lucht. Toen ik bijna terug was bij het begin, zag ik een steen in het midden van het pad liggen. Ik zag de open plek in de rij met stenen van de spiraal. Ik snapte er niks van, hoe kwam die steen daar terecht? Het waren 2 witte stenen die bij elkaar lagen, en nu lag 1 van die stenen een halve meter verder. Ik liet hem liggen, deed er niks mee, en accepteerde dat er iets was gebeurd wat ik niet kon begrijpen. Ik zette de laatste stap, de spiraal uit, en keek met een frisse blik om me heen. Ik bedankte de slak en heb nog even lekker zitten nasudderen met alle inzichten die ik heb mogen krijgen.
Wat een mooi proces, de spiraal lopen. Een mix van transformatie, creatie, vertraging, loslaten, bewustworden, ontvangen, geen idee hebben, en terugkeren. Wat mag je loslaten? Wat neem je mee? Welk spoor laat jij na?
Dankbaar voor de ruimte die ik kreeg om de spiraal zijn plek te kunnen geven 🙏
Ik heb je even meegenomen in de processen van de spiraal, die voortkwamen uit mijn proces, mijn initiatie, en de allereerste spiraalreis op eigen grond. Mocht je zelf ooit de spiraal lopen, of een healing met de schelpen ervaren, mag je zelf ontmoeten wat er gebeurt ✨ het is prachtig 🐚
Aho! 🧡
Schelpenhoedster 🐌🐚🌀✨ Roxanne