01/06/2026
BEVROREN TRAUMA GEEFT PIJN IN HET LICHAAM
Veel mensen leven jarenlang met pijn zonder ooit te begrijpen waar die werkelijk vandaan komt. Ze bezoeken artsen, fysiotherapeuten, specialisten en ziekenhuizen.
Er worden scans gemaakt. Bloedonderzoeken uitgevoerd. Medicijnen voorgeschreven. Soms wordt er iets gevonden. Soms ook helemaal niets. En toch blijft de pijn.
Het lichaam blijft schreeuwen.
Wat steeds meer onderzoekers, traumatherapeuten, neurowetenschappers en lichaamsgerichte therapeuten beginnen te begrijpen, is dat niet alle pijn ontstaat door een beschadiging van het lichaam. Soms ontstaat pijn doordat het zenuwstelsel jarenlang gevangen blijft in een toestand van overleving.
Wanneer een mens iets ingrijpends meemaakt, maakt het lichaam zich klaar om te vechten of te vluchten. Adrenaline stijgt. Het hart gaat sneller kloppen. De spieren spannen zich aan. Het zenuwstelsel mobiliseert enorme hoeveelheden energie om te overleven.
Maar wat gebeurt er wanneer vechten onmogelijk is?
Wat gebeurt er wanneer vluchten niet kan?
Wat gebeurt er wanneer je een kind bent dat volledig afhankelijk is van degene die tegelijkertijd de bron van angst, afwijzing, misbruik of onveiligheid vormt?
Dan schakelt het lichaam over naar een derde overlevingsmechanisme:
Freeze.
Verstarring.
Bevriezing.
Verdoving.
Instorten.
Het lichaam blijft leven, maar een deel van de energie die bedoeld was om te vechten of te vluchten krijgt nooit de kans om zijn natuurlijke ontlading af te maken.
Vanuit traumaperspectief blijft die energie als het ware gevangen in het lichaam.
Niet letterlijk als een tastbare stof, maar als een voortdurende neurologische spanning in spieren, bindweefsel, fascia, ademhaling, hormonen en het autonome zenuwstelsel.
Het lichaam blijft onbewust wachten op een gevaar dat allang voorbij is.Daardoor blijven bepaalde spiergroepen permanent aangespannen.
En na jaren of zelfs tientallen jaren begint het lichaam de rekening te presenteren. Wat ooit bescherming was, wordt uiteindelijk belasting.
Wat ooit hielp overleven, begint uiteindelijk pijn te veroorzaken.
Veel chronische klachten laten opvallend vaak een verband zien met langdurige stress, trauma en ontregeling van het zenuwstelsel.
Denk aan:
Fibromyalgie.
Chronische vermoeidheid.
Prikkelbare darm syndroom.
Migraine.
Spanningshoofdpijn.
Kaakproblemen.
Tandenknarsen.
Nek- en schouderklachten.
Chronische rugpijn.
Bekkenpijn.
Onverklaarbare spierpijnen.
Whiplashachtige klachten zonder duidelijke oorzaak.
Paniekklachten.
Angststoornissen.
Burn-out.
Long Covid.
Functionele neurologische klachten.
Slaapproblemen.
Auto-immuunziekten zoals reumatoïde artritis.
Chronische ontstekingsziekten.
Huidaandoeningen zoals eczeem en psoriasis.
Darmziekten zoals de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa.
Chronische blaas- en bekkenklachten.
Tinnitus.
Duizeligheid.
Ademhalingsproblemen.
Natuurlijk betekent dit niet dat trauma de enige oorzaak is van deze aandoeningen. Het lichaam is veel complexer dan dat. Genetica, voeding, infecties, leefstijl, hormonen en omgevingsfactoren spelen allemaal een rol.
Maar steeds meer onderzoek laat zien dat langdurige ontregeling van het zenuwstelsel een enorme invloed heeft op ontstekingen, immuunfunctie, pijnwaarneming, hormonen, darmgezondheid en herstelvermogen.
Een lichaam dat jarenlang in overleving leeft, produceert andere biochemie dan een lichaam dat zich veilig voelt.
Cortisol blijft verhoogd.
Adrenaline blijft actief.
Ontstekingsprocessen veranderen.
Het immuunsysteem raakt ontregeld.
Spieren krijgen onvoldoende herstel.
De fascia verliest soepelheid.
De ademhaling wordt inefficiënter.
Het lichaam raakt letterlijk uitgeput van het voortdurend paraat staan.
Wat veel mensen niet beseffen, is dat trauma niet alleen een psychologisch probleem is.
Trauma is een biologisch probleem.
Een neurologisch probleem.
Een hormonaal probleem.
Een fasciaal probleem.
Een ademhalingsprobleem.
Een probleem van het hele systeem.
Daarom ervaren veel mensen pas echte verandering wanneer ze niet alleen praten over hun verleden, maar ook leren voelen wat hun lichaam al die jaren heeft vastgehouden.
Wanneer opgeslagen spanning eindelijk ruimte krijgt om te ontladen.
Wanneer de ademhaling weer vrij wordt.
Wanneer de fascia weer begint te bewegen.
Wanneer het zenuwstelsel opnieuw leert dat het gevaar voorbij is.
Wanneer het lichaam eindelijk stopt met vechten tegen een oorlog die al tientallen jaren voorbij is.
Wil jij hier meer over leren? Of heb je hulp nodig
www.inner-journey.nl
Liefs Sandra
