04/09/2026
De Bijbel begint niet in een kerk, maar in een tuin.
Misschien zegt dat meer dan we ons realiseren.
De eerste plek waar God de mens ontmoet,
is niet in een gebouw.
Niet op een podium.
Maar midden in Zijn schepping.
Een tuin.
Een plek van leven.
Van verbinding.
Van ontvangen.
God plaatste de mens niet alleen in de wereld,
maar in een omgeving die Hij zorgvuldig had voorbereid.
Met bomen.
Met water.
Met overvloed.
Met alles wat nodig was om te leven.
En ook vandaag mogen we ontdekken
dat Gods schepping iets van Zijn hart laat zien.
In de stilte van een wandeling.
In de geur van bloemen of bomen.
In het ritme van de seizoenen.
In een moment waarop je bewust ademhaalt.
De schepping is niet God.
Maar het kan ons wel herinneren aan God.
Aan Zijn zorg.
Aan Zijn aanwezigheid.
Aan het feit dat we gemaakt zijn om verbonden te leven.
Misschien zijn we soms zo druk bezig met zoeken naar herstel,
dat we vergeten om opnieuw te ontvangen wat God al heeft gegeven.
De tuin staat er nog steeds.
Als een uitnodiging om te vertragen.
Om te verwonderen.
Om opnieuw te ontdekken:
ik ben onderdeel van Gods goede schepping.