16/07/2024
58 minuten non stop tranen...
Eigenlijk ging ik aan mijn website werken, maar door een bericht dat ik tegenkwam hier op fb kwam ik terecht bij de documentaire "Vroeg verloren" over kinderen die op jonge leeftijd een ouder verliezen.
Mijn eerste reactie was, die ga ik dus NIET kijken.
Maar omdat het me direct raakte en ik dat er heel goed kan laten zijn, heb ik hem toch aangezet.
Ik heb serieus 58 minuten non stop gehuild.
Zo ongelooflijk veel herkenning. Bizar.
Een bak oud verdriet in de tissues laten vloeien. Maar ook zó blij tegelijk met alle herkenning.
En ook al is het misschien niet hetzelfde als je, zoals de documentaire maakster een ouder verliest op je 10e, als wanneer je zoals ik, een ouder verliest nog voordat je geboren wordt. Er was echt heel veel herkenning.
Herkenning op hoe daar mee omgegaan werd. Toen.
.. als we gewoon doorgaan, dan is er niets gebeurd..... als we leuke dingen doen, is het goed...
Zo heeft mijn moeder destijds direct enorm haar best gedaan om een "gewoon gezin" te zijn. Kreeg ik een "nieuwe papa" toen ik 1,5 was en ook nog een zusje. Ze trouwden toen ik 6 was, mijn meisjesnaam werd in naam der Koning aangepast naar zijn naam en zo was er "niets meer aan de hand".
En dat was precies wat ik altijd zei. "Ik heb hem nooit gekend, dus dan is het niet erg".
Deze houding heeft me doen overleven. Me staande gehouden in de zee van verdriet waar ik als baby in terecht kwam, maar die er nooit mocht zijn en waar we dus direct heel hard aan voorbij gingen. Mijn moeder en ik.
Deze houding heeft me staande gehouden jarenlang omdat "het verdriet" er niet mocht zijn, er ook niet was omdat er nooit met één woord over gesproken werd en me staande gehouden omdat ook míjn verdriet er niet mocht zijn.
Alles was toch goed gekomen? Ik had een mama, een nieuwe papa én een zusje!
Deze houding en overtuiging die ik mezelf heel lang heb verteld heeft me staand gehouden, maar is beperkt houdbaar gebleken.
Hoewel hij bij mijn écht lang meeging, maar zo'n 10 jaar geleden was de houdbaarheid dan toch verstreken.
Ik heb mezelf toegestaan wél verdrietig te zijn. Emmers vol te huilen. Mijn vader uiteindelijk volledig zijn plek terug kunnen geven in mijn leven.
En ik ben mezelf dankbaar. Niet normaal dankbaar.
En toch komt er wéér een berg verdriet naar boven bij het zien van deze documentaire. Nu bij het typen van deze zin weer.
En dat mag.
Mijn tranen die ik ruim 40 jaar inhield zijn nog lang niet op. Gaan misschien wel nooit op. En dat is hélemaal oké! Want het gemis is er. Het doet pijn. Het is rauw. Het scheurt en het prikt.
En dat mag.
Vandaag de dag kan ik goed zien wat ik gemist heb. Wat mijn moeders beweegredenen geweest moeten zijn en hoe zij toch haar best heeft gedaan. Daarmee ben ik echt tekortgekomen. En dat is wat het is.
Ik stuur een dikke kus naar boven, naar beiden. En voel dat er óók een mooi hart voor mijn vader mag komen. ❤️❤️
