Loes' Energiewerk

27/07/2026

🌿 Het leven hoeft niet perfect te zijn voordat jij rust mag voelen. Soms zit vrede niet in wat er om je heen gebeurt, maar in het moment waarop je even stopt, ademhaalt en weer contact maakt met jezelf.

25/07/2026

22/07/2026

Je hoeft niet eerst te weten wat er mis is.

We zijn vaak geneigd om alles te willen verklaren.

Waarom ben ik zo moe? Waarom ben ik zo prikkelbaar? Waarom voel ik me niet mezelf?

Maar wat als je het antwoord nog niet hebt?

Dan is er vaak de neiging om door te gaan. Om te denken: "Als ik niet weet wat het is, zal het wel meevallen."

Terwijl je lichaam soms allang laat merken dat het tijd is om even stil te staan.

Je hoeft niet met een kant-en-klaar verhaal binnen te komen.

Je hoeft niet precies te weten waar het vandaan komt.

Je hoeft alleen te voelen dat je iets aandacht wilt geven.

En dat is al een hele mooie eerste stap. 💛

20/07/2026

Soms is de les van de week verrassend simpel: trap niet overal met open ogen in. 😉 Luister naar je gevoel, houd beide voeten op de grond en kijk verder dan de verpakking. 🌿

03/07/2026

Waarom ik het woord 'coach' heb losgelaten 🌿

Soms groeien woorden niet meer met je mee.

Jarenlang noemde ik mezelf coach. Dat voelde logisch, omdat ik mensen begeleidde. Maar ergens begon het steeds meer te wringen.

Want als iemand bij mij binnenkomt, zie ik niet iemand die beter moet worden. Ik zie geen lijstje met problemen dat opgelost moet worden.

Ik zie een mens.

Een mens die misschien al heel lang sterk is geweest. Die veel ballen in de lucht houdt. Die spanning vasthoudt zonder het nog door te hebben.

Die verlangt naar rust, verbinding en gewoon... even mogen zijn.

Dat is wat ik wil bieden.

Geen plek waar je moet presteren.
Geen plek waar je "hard aan jezelf moet werken".
Maar een plek waar je mag vertragen.
Waar je lichaam mag ontspannen.
Waar emoties welkom zijn.
Waar energie weer kan stromen.

Daarom heet het Loes' Energiewerk.
Omdat dát is wat ik doe.
Niet jou veranderen.
Maar ruimte creëren zodat jij jezelf weer kunt ontmoeten. 💛

01/05/2026

Misschien was jij zo’n kind
dat “best gevoelig” was
Dat snel iets voelde
of ergens van onder de indruk was

En misschien hoorde je dan:
“niet zo gevoelig doen”
“het valt wel mee”
“stel je niet aan”

Niet per se hard bedoeld
vaak juist om je te helpen
Maar wat er binnenkwam…
was iets anders

Niet:
ik voel veel
Maar:
ik voel blijkbaar verkeerd
Dus je ging aanpassen
twijfelen
of jezelf een beetje dimmen

En nu, als volwassene
kan iets kleins ineens groot voelen

Kritiek
een opmerking
een bepaalde toon

Alsof het meteen ergens binnenkomt
Niet omdat het nu zo heftig is
maar omdat het iets ouds raakt

Het deel in jou
dat ooit leerde:
mijn gevoel is te veel

En misschien mag je dat stukje
niet meer wegduwen
Maar juist een beetje serieus nemen

Herken je dit?
Of dacht je altijd dat je “gewoon gevoelig” was? 😏

29/04/2026

Je loopt ergens binnen
en binnen 3 seconden weet je:
hier klopt iets niet.

Wie er spanning heeft
wie er “doet alsof”
en waar je beter even voorzichtig kan zijn

Handig? Ja.
Ontspannen? Niet echt.

Veel mensen noemen dit intuïtie.
En soms is dat het ook.

Maar heel vaak…
is het een oud stukje in jou
dat heeft geleerd om te scannen.

Omdat het vroeger nodig was.
Omdat je (onbewust) voelde:
als ik goed oplet, blijf ik veilig
Dus je werd daar goed in.
Heel goed zelfs.

Alleen…
je systeem staat nog steeds “aan”
ook als dat eigenlijk niet meer hoeft
En dat kost energie
Best veel energie

Dus misschien is de vraag niet:
“Hoe word ik minder gevoelig?”
Maar:
“Wanneer mag ik mezelf laten ontspannen
zonder alles te hoeven aanvoelen?”

Herken jij dit?
Of ben jij juist iemand die dit totaal niet heeft? 😄

26/04/2026

Kritiek.

We doen allemaal alsof we daar “wel tegen kunnen”.

Tot iemand iets zegt…
en je van binnen ineens 7 jaar oud bent. 🙃

Je voelt het misschien als:
– jezelf willen verdedigen
– alles willen uitleggen
– of juist dichtklappen

Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je systeem iets ouds herkent.

Voor veel mensen gold vroeger:
fouten = gedoe
fouten = spanning
fouten = afwijzing

Dus je leerde niet:
“ik mag leren”
Maar:
“ik moet het goed doen, anders…”
En dat “anders” voel je nu nog steeds.
Ook al is de situatie totaal anders.

Het lastige is:
je wéét als volwassene vaak wel dat het veilig is…
maar je lijf is nog niet helemaal overtuigd.
En daar zit precies de ingang.

Niet jezelf fixen.
Maar jezelf leren dragen op die momenten.

Klein beginnen:
de volgende keer dat je kritiek voelt binnenkomen…
check even in bij jezelf in plaats van meteen te reageren.
Wat voel je écht?

Herkenbaar?
Of ben jij juist iemand die meteen in de tegenaanval gaat? 😉
Laat eens weten, ik lees mee.

23/04/2026

Er is een bepaald soort kracht waar bijna niemand het over heeft.
De kracht van het kind dat zichzelf een beetje opzij zette
zodat alles bleef draaien.

Misschien herken je dit:
Je voelde haarfijn aan hoe de sfeer was.
Je wist precies wanneer je stil moest zijn.
Of juist grappig. Of behulpzaam.

Je was
“makkelijk”.
“Zelfstandig.”
“Zo volwassen voor je leeftijd.”

Klinkt als een compliment.
En ergens is het dat ook.
Maar er zit een keerzijde aan.

Want wat je eigenlijk leerde, was:
👉 mijn rol is zorgen dat het goed gaat met de ander
👉 mijn emoties kunnen wachten
👉 ik red me wel (want dat moest ook)

En dat neem je mee.

Dus nu ben je die volwassene die:
• alles aankan
• veel draagt
• weinig vraagt
• en pas stopt als het echt niet meer gaat

Van buiten: sterk.
Van binnen: vaak moe.

Niet omdat je iets verkeerd doet.
Maar omdat je systeem nog steeds op die oude stand draait.
Altijd alert.
Altijd aan.
Altijd verantwoordelijk.

En eerlijk?
Dat is geen duurzame manier van leven.

De shift zit niet in “minder sterk worden”
maar in: jezelf ook meenemen in die kracht.

Niet alleen dragen
maar ook ontvangen
Niet alleen aanvoelen
maar ook uitspreken
Niet alleen doorgaan
maar soms ook stoppen (ja, echt 😅)

Je hoeft het niet meer alleen te doen.
Ook al voelt dat soms nog wel zo.

✨ Waar draag jij nog meer dan eigenlijk van jou is?