31/08/2026
Soms ontvang je van die diepe besef momenten van hoe ver je bent gekomen tot waar je nu staat… als alleenstaande moeder te hebben gezorgd dat alle ballen hoog gehouden werden… momenten waarbij ik letterlijk elk dubbeltje moest omdraaien.. lopende door de supermarkt met €20 in mn hand voor de hele week boodschappen te moeten doen… elke cent te tellen om maar niet net boven die €20 uit te komen. Tot mij diep diep schuldig te voelen en met een gebroken hart richting de trein te lopen als ik Ploy weer had weggebracht om 6 uur in de ochtend om te gaan werken. Mijn lieve Ploy die ik nog hoorde huilen als ik buiten liep…
De strengheid naar mezelf, en eenzaamheid die ik heb gevoeld, tot de vuur die ik voelde om voor ons samen iets op te bouwen. Met het dragen van mn eigen zware rugzak, opgroeiende in een gebroken gezin, emotioneel vaak onveilig te hebben gevoeld…
En nu… Ploy die mij een berichtje stuurt, ze is onderweg naar Amsterdam, het media college waar een nieuw hoofdstuk voor haar begint! Zelfstandig, lief, dapper, vol humor, met natuur ook haar onzekerheden, overtuigingen en levensvragen… vliegt ze steeds meer uit, spreid ze haar vleugels krachtiger dan dat ik kon op haar leeftijd. Wat ben ik trots, niet alleen op haar maar ook op mezelf… van overleven, naar beleven tot écht leven…
Van een flat drie hoog, zonder lift (wat heb ik de trappen verafschuwd met in 1 arm ploy te moeten dragen en de andere hand de zware boodschappen tas) tot nu samen met mijn liefde een koopwoning te hebben, en ondanks de uitdagingen van een samengesteld gezin een fundering te hebben die steeds dieper wortelt. En nog steeds na 6 jaar niet alleen meer te zijn hoor ik mn vriend nog zeggen: “Babe, je bent niet meer alleen huh!” Dat zit diep, het zelf moeten doen als alleenstaande moeder, met alles wat daarbij komt kijken….
I cheer you lieve mama! Ik ben er als je eens wilt kletsen, even wilt ventileren, het helpt om te delen… dat maakt het dragen iets minder zwaar ❤️
