Gina Avans

25/08/2026

Toen ik moest werken, gingen mijn kinderen naar het kinderdagverblijf.

En nu zijn we blijkbaar in de volgende fase van mijn leven beland.

Loulou.

Het hondje van ons allemaal.
Maar als we eerlijk zijn, nét iets meer van Samira.

Heeft opvang, want Samira moet werken.

Mevrouw wordt opgehaald en gaat elke keer ergens anders spelen met haar vriendjes. Vandaag in de Soestdijkse Duinen.

Dus waar ik vroeger mijn kinderen wegbracht om te kunnen werken, wordt madam nu opgehaald voor een gezellige speeldag met haar sociale kring.

Résumé: Loulou heeft inmiddels een drukker sociaal leven dan ik.

En zo komt ze straks thuis met zand tussen haar poten, compleet gesloopt en zonder ook maar één woord te vertellen over hoe haar dag was. Ze eet, drinkt, de tv wordt aangezet en — eigenlijk precies hetzelfde als mijn kinderen vroeger — valt ze vervolgens in slaap.

18/08/2026

29/07/2026

Gisterenavond was mijn eerste Stilte-avond met twee deelnemers. Super spannend maar zo bijzonder. Deze reactie mocht ik posten.

24/07/2026

Soms vallen er stiltes tijdens mijn sessies.
​
Denk niet dat ik dan achteroverleun. Integendeel. Soms raak ik van binnen in paniek omdat ik nog niet heb gezegd wat ik eigenlijk wilde zeggen.
​
Mijn praktijkruimte wordt op zo’n moment gevuld door mijn cliënt, mijn onzekerheid en de stilte. En toch gebeurt er iets.
​
Soms zie ik het voor mijn ogen gebeuren. Soms hoor ik er pas aan het einde van de sessie over. En andere keren blijft het onuitgesproken en komt iemand er maanden later op terug. Erg fijn. 😉
​
De afgelopen jaren heb ik mezelf steeds meer getraind om op die stilte te vertrouwen. Hoe spannend ik dat soms ook vind. Want juist daar ontstaat de beweging die nodig is.
​
Niet omdat ik stuur wat er gebeurt, maar omdat er ruimte ontstaat voor wat zich wil laten zien.
​
Daarom start ik deze zomer met de eerste Stilte-avond. Niet omdat ik iets nieuws wilde bedenken, maar omdat ik zag hoeveel er kan gebeuren als je die stilte serieus neemt. En dit wil ik nu ook buiten mijn één-op-éénsessies aanbieden.

Het is geen avond waarop we alleen maar stil zijn. Nee, het is een avond waarin we met behulp van hypnose bewust ruimte maken voor stilte. Voor dat deel in jou dat vaak al weet wat nodig is, nog voordat je er woorden aan kunt geven.
​
Dit doe ik met een kleine groep van maximaal vier vrouwen.
​
Ik begin met een korte introductie. Daarna breng ik je in hypnose. Vanaf dat moment bewaak ik het proces, terwijl jouw eigen stilte de ruimte krijgt om haar werk te doen.
​
Aan het einde begeleid ik je rustig terug. De volgende dag neem ik persoonlijk contact met je op.
​
Geen druk om te delen, geen verwachtingen en geen prestatie. Want soms hoeft er niets gezegd te worden om iets wezenlijks te ervaren.
​
Wil je dit ook een keer meemaken?
​
Op dinsdag 28 juli, om 19.00 tot 20.30 uur, maximaal vier vrouwen met een investering van €60,- ben je van harte welkom!
​
Wil je erbij zijn? Stuur mij een bericht, dan reserveer ik een plek voor je.

21/07/2026

De meest bijzondere momenten in mijn sessies ontstaan vaak in stilte. Zonder analyse of lange verhalen, en toch verandert er iets.
​
Ik zei dat ik in juli rust zou nemen — en dat blijft ook zo. Maar rust betekent voor mij ook ruimte maken voor iets dat al langer riep.
​
Daarom start ik deze zomer met de eerste Stilte-avond.
​
Een kleine groep van maximaal vier vrouwen.
​
Ik begin met een korte introductie en een zachte inductie. Daarna laten we de stilte haar werk doen. Aan het einde begeleid ik iedereen rustig terug. De volgende dag neem ik persoonlijk contact op.
​
Geen druk om te delen.
Geen verwachtingen.
Geen prestatie.
Soms hoeft er niets gezegd te worden om iets wezenlijks te ervaren.
​
Dinsdag 28 juli 2026
19.00 – 20.30 uur
Maximaal 4 vrouwen
Investering: €60
​
Er zijn vier plekken beschikbaar.
​
Wil je erbij zijn? Stuur me een bericht, dan reserveer ik een plek voor je.

15/07/2026

Een van mijn nieuwe projecten is Diaspora Sisters. Een beweging die vrouwen uit de verschillende Surinaamse gemeenschappen met elkaar wil verbinden. Vanuit wederzijds begrip en het erkennen van elkaar kan de vrouwelijke orde zich herstellen.
​
Voor de eerste Founding Sisters bouw ik een kring die de rijkdom van die gemeenschappen weerspiegelt: Creools, Hindoestaans, Javaans, Chinees, Marron, Inheems, gemengd en alles daartussen.
​
Niet om onze verschillen centraal te zetten, maar om elkaar écht te ontmoeten. Om kennis, verhalen en perspectieven te delen en samen te bouwen aan een gemeenschap waarin iedere vrouw zich gezien en gehoord voelt.
​
Herken jij jezelf hierin? Of ken je een vrouw die hier een waardevolle bijdrage aan kan leveren? Stuur me gerust een bericht. Ik vertel je graag meer over de rol van Founding Sister.

01/06/2026

We gaan werken met de Vaderwond/vaderlijn.

30/05/2026

Vanwege alle zorg ben ik de afgelopen jaren niet meer naar Frankrijk gegaan. En op een gegeven moment leg je je daar gewoon bij neer.
​
Tot vorige week.
​
Mayra was jarig en Samira had voor ons allemaal een huis gehuurd in Lille.
​
Lille? Geen Côte d’Azur? Geen Roquebrune-Cap-Martin? Lille.
Ik dacht: oké dan. Ik ga mee. 🙄
​
Maar wat bleek? Het huis was heerlijk. De omgeving prachtig. De hele week schitterend weer.
​
En volgens mij ben ik gewoon weer verliefd op Frankrijk.
​
De terrasjes.
De crêpes.
De verse baguettes.
De croissants.
De koffietjes.
De marktjes.
De pasta’s.
De gebakjes.
​
Ik was compleet vergeten hoe fijn Frankrijk eigenlijk is. Sterker nog. Midden in de nacht zat ik naar Franse huisjes te kijken.
​
Naar kleine boerderijtjes.
Naar huisjes met een tuin.
Naar plekken waar ik kippen kan houden.
​
Vier kippen. En een haan die mij iedere ochtend veel te vroeg wakker maakt.
​
Koffie in de tuin.
Loulou die rond rent.
Boek erbij.
Oleanders.
Hortensia’s.
​
Heerlijk.
​
Alleen zit ik nu met een dilemma. Ik droom al jaren van Suriname. Maar Frankrijk heeft zich ineens weer in de strijd gemeld.
​
Want eerlijk is eerlijk. Voor de kinderen is Frankrijk natuurlijk een stuk makkelijker.
​
Even rijden.
Even vliegen.
Weekendje hier.
Weekendje daar.
​
En ik zie het helemaal voor me.
​
De kinderen komen langs.
Maken een hoop lawaai.
Eten alles op, maken ruzie en het huis op z’n kop. Om vervolgens weer te vertrekken. Au revoir!
​
Dus nu ik opnieuw verliefd ben geworden op La Douce France, staat de Côte d’Azur voor het najaar eindelijk weer op de planning. Dat is waarschijnlijk ook beter. 😉
​
Daar zit alleen nog één klein probleem. In mijn appartement is geen plek voor pluimvee.
​
Mijn VvE gaat namelijk niet enthousiast worden van vier kippen en een haan op mijn balkon.
​
Dus als iemand een oplossing weet, hoor ik het graag. Sta voor veel open. 😎

23/05/2026

12/05/2026

Door de zorg voor mijn moeder word ik geconfronteerd met thema’s waarvan de gevolgen nooit echt goed zijn beseft.
​
Een van die thema’s is dit. Mijn moeder is al meer dan 22 jaar een verstoten moeder. Meer dan 22 jaar geen contact met mijn zus. We zagen haar op begrafenissen en feesten. Maar echt contact was er niet.
​
Mijn moeder deed gewoon haar ding. En wij volgden.
​
Pas nu mijn kinderen en ik voor haar zorgen, wordt zichtbaar hoe groot die wond werkelijk is geweest. Maar ook hoe er binnen een gezin onbewust wordt meebetaald voor wat ontbreekt.
​
Sinds haar diagnose Alzheimer zijn mijn ma en ik onbewust aan het opruimen.
​
We doen leuke dingen en lachen veel. Want ook tussen ons is niet alles altijd vanzelf gegaan. En daarom stel ik soms ook moeilijke vragen. Omdat we allebei voelen dat ze met een rustig hart door de winter van haar leven moet kunnen gaan.
​
Al die jaren heeft ze wel dingen gezegd. Maar hoe diep en stil die wond werkelijk was, heeft ze nooit echt laten zien.
​
Zelfs toen er een paar jaar geleden afstand ontstond tussen mij en mijn eigen dochter en ik vol ongeloof op de bank lag, viel het kwartje nog niet.
​
Nu pas, nu alles samenkomt, wordt zichtbaar hoe thema’s soms ongemerkt en onbewust worden doorgegeven.
​
Hoe pijn zich stil door families beweegt.
​
En hoe iemand soms, al is het na jaren, pas werkelijk begrijpt wat een moeder heeft gedragen, wanneer het leven haar heel even dezelfde kant op duwt.
​
Daarom organiseer ik op 23 en 24 mei twee Transformatiedagen.
​
23 mei ​
Voor dochters die stoppen met dragen wat niet van hen is.
​
24 mei ​
Voor moeders die willen kijken naar wat verloren ging, zonder oordeel.
​
Niet om schuldigen aan te wijzen. Maar om zichtbaar te maken wat al generaties lang wordt gedragen.Zodat het niet opnieuw hoeft te worden doorgegeven.
​
Update: Sinds een paar maanden is er trouwens voorzichtig contact met mijn zus.
​
Raakt dit je? Stuur mii een dm.