Gina Avans

01/06/2026

We gaan werken met de Vaderwond/vaderlijn.

30/05/2026

Vanwege alle zorg ben ik de afgelopen jaren niet meer naar Frankrijk gegaan. En op een gegeven moment leg je je daar gewoon bij neer.
​
Tot vorige week.
​
Mayra was jarig en Samira had voor ons allemaal een huis gehuurd in Lille.
​
Lille? Geen Côte d’Azur? Geen Roquebrune-Cap-Martin? Lille.
Ik dacht: oké dan. Ik ga mee. 🙄
​
Maar wat bleek? Het huis was heerlijk. De omgeving prachtig. De hele week schitterend weer.
​
En volgens mij ben ik gewoon weer verliefd op Frankrijk.
​
De terrasjes.
De crêpes.
De verse baguettes.
De croissants.
De koffietjes.
De marktjes.
De pasta’s.
De gebakjes.
​
Ik was compleet vergeten hoe fijn Frankrijk eigenlijk is. Sterker nog. Midden in de nacht zat ik naar Franse huisjes te kijken.
​
Naar kleine boerderijtjes.
Naar huisjes met een tuin.
Naar plekken waar ik kippen kan houden.
​
Vier kippen. En een haan die mij iedere ochtend veel te vroeg wakker maakt.
​
Koffie in de tuin.
Loulou die rond rent.
Boek erbij.
Oleanders.
Hortensia’s.
​
Heerlijk.
​
Alleen zit ik nu met een dilemma. Ik droom al jaren van Suriname. Maar Frankrijk heeft zich ineens weer in de strijd gemeld.
​
Want eerlijk is eerlijk. Voor de kinderen is Frankrijk natuurlijk een stuk makkelijker.
​
Even rijden.
Even vliegen.
Weekendje hier.
Weekendje daar.
​
En ik zie het helemaal voor me.
​
De kinderen komen langs.
Maken een hoop lawaai.
Eten alles op, maken ruzie en het huis op z’n kop. Om vervolgens weer te vertrekken. Au revoir!
​
Dus nu ik opnieuw verliefd ben geworden op La Douce France, staat de Côte d’Azur voor het najaar eindelijk weer op de planning. Dat is waarschijnlijk ook beter. 😉
​
Daar zit alleen nog één klein probleem. In mijn appartement is geen plek voor pluimvee.
​
Mijn VvE gaat namelijk niet enthousiast worden van vier kippen en een haan op mijn balkon.
​
Dus als iemand een oplossing weet, hoor ik het graag. Sta voor veel open. 😎

23/05/2026

12/05/2026

Door de zorg voor mijn moeder word ik geconfronteerd met thema’s waarvan de gevolgen nooit echt goed zijn beseft.
​
Een van die thema’s is dit. Mijn moeder is al meer dan 22 jaar een verstoten moeder. Meer dan 22 jaar geen contact met mijn zus. We zagen haar op begrafenissen en feesten. Maar echt contact was er niet.
​
Mijn moeder deed gewoon haar ding. En wij volgden.
​
Pas nu mijn kinderen en ik voor haar zorgen, wordt zichtbaar hoe groot die wond werkelijk is geweest. Maar ook hoe er binnen een gezin onbewust wordt meebetaald voor wat ontbreekt.
​
Sinds haar diagnose Alzheimer zijn mijn ma en ik onbewust aan het opruimen.
​
We doen leuke dingen en lachen veel. Want ook tussen ons is niet alles altijd vanzelf gegaan. En daarom stel ik soms ook moeilijke vragen. Omdat we allebei voelen dat ze met een rustig hart door de winter van haar leven moet kunnen gaan.
​
Al die jaren heeft ze wel dingen gezegd. Maar hoe diep en stil die wond werkelijk was, heeft ze nooit echt laten zien.
​
Zelfs toen er een paar jaar geleden afstand ontstond tussen mij en mijn eigen dochter en ik vol ongeloof op de bank lag, viel het kwartje nog niet.
​
Nu pas, nu alles samenkomt, wordt zichtbaar hoe thema’s soms ongemerkt en onbewust worden doorgegeven.
​
Hoe pijn zich stil door families beweegt.
​
En hoe iemand soms, al is het na jaren, pas werkelijk begrijpt wat een moeder heeft gedragen, wanneer het leven haar heel even dezelfde kant op duwt.
​
Daarom organiseer ik op 23 en 24 mei twee Transformatiedagen.
​
23 mei ​
Voor dochters die stoppen met dragen wat niet van hen is.
​
24 mei ​
Voor moeders die willen kijken naar wat verloren ging, zonder oordeel.
​
Niet om schuldigen aan te wijzen. Maar om zichtbaar te maken wat al generaties lang wordt gedragen.Zodat het niet opnieuw hoeft te worden doorgegeven.
​
Update: Sinds een paar maanden is er trouwens voorzichtig contact met mijn zus.
​
Raakt dit je? Stuur mii een dm.

09/05/2026

Morgen, op Moederdag, begeleid ik een Transformatiedag voor stille dochters.
​
Dochters zonder moeder.
Dochters die haar missen.
Dochters die nog steeds dragen wat nooit van hen was.
​
Sommig verlies wordt nooit hard uitgesproken.
Maar leeft elke dag verder in het lichaam.
​
Morgen kijken we ernaar.
Zonder oordeel.
Zodat er ruimte komt voor de dochter zelf.

30/04/2026

Je houdt van kind(eren).
Meer dan woorden kunnen dragen.
​
En toch…
zit er iets tussen jullie.
​
Onbegrip.
Afstand.
Pijn die je niet altijd kunt plaatsen.
​
Misschien heb je alles gegeven.
Misschien weet je niet meer wat je nog kunt doen.
​
Tijdens deze transformatiedag
kijken we zonder oordeel.
​
En geven we terug
wat niet van jou is.
​
Zodat jij weer moeder kunt zijn
zonder schuld.
Zonder strijd.
​
Transformatiedag voor moeders
Max 5 vrouwen
24 mei
€240
​
Voel je dat dit over jou gaat…
dan weet je genoeg.

11/04/2026

10/04/2026

Er zijn moeders die elke dag opstaan met een gemis dat niemand ziet. Geen rouw om een overlijden. Geen afscheid met een knuffel.
​
Gewoon — stilte.
​
Voor die moeders heb ik Gewoon Moeder gemaakt. Een online programma van 9 dagen. Geen therapie. Geen analyse. Geen groep waar je je verhaal moet doen.
​
Schaduwwerk. Systemisch werk. Hypnotherapie. Thuis. Op jouw tempo.
​
Want jij bent nog steeds moeder. Dat heeft niemand weggenomen.

17/02/2026

*** Ken jij die man die niet op zoek is
maar wel gevonden mag worden? ***
​
De liefde hoeft niet gered te worden.
Ze moet gedragen kunnen worden.
​
Dus zoek ik geen prins.
Geen man met spirituele slogans in zijn bio.
​
Ik zoek een man die zichzelf al kent.
​
45 tot 60 jaar. Met werk.
Met verantwoordelijkheid.
Met levenservaring.
​
Misschien met kinderen.
Misschien met littekens
die hem zachter hebben gemaakt.
​
Een man die op zondag op de bank kan uitbuiken. Die misschien snurkt.
​
Die begrijpt dat zijn vrouw een eigen leven heeft. En daar trots op is.
​
Die het leuk vindt om te dansen.
Of haar met een zoen afzet bij de dansvloer en haar laat stralen.
​
Zonder drama.
Met rust.
​
Geloof is welkom.
Spiritualiteit ook.
Maar geaard.
Met humor.
Met stevigheid.
​
Ik zoek die man
die jij respecteert.
​
Die jij misschien zelf aantrekkelijk vindt
maar niet kunt daten omdat hij je collega is,
je zwager,
je buurman,
je manager,
je neef
of simpelweg te dichtbij staat.
​
Die man.
​
Hij kan zichzelf niet aanmelden.
Alleen vrouwen mogen hem aandragen.
​
Approved by Woman.
​
Want als een vrouw zegt
dit is een goede man,
dan neem ik dat serieus.
​
Ik heb een vriendin.
52.
Twee kinderen.
Warm.
Scherp.
Klaar voor volwassen liefde.
​
Geen spel.
Geen haast.
​
Ken jij zo’n man?
Stuur mij een DM.
​
De beste mannen staan niet vooraan.
Maar ze zijn er wel.

Dus deel alsjeblieft mijn oproep,
want ik weet dat ze er zijn. Dankjewel.