29/06/2026
Van onrust naar rust....
Wanneer er onrust is, verlangen we naar rust, zijn we opzoek naar antwoorden.... vragen we ons af... wanneer houdt het op?
Ergens zijn we een deel van onszelf kwijt geraakt, verloren in de tijd, hebben we een andere route genomen door wat we in ons leven tegenkwamen waardoor we langzaam in de onrust terecht zijn gekomen.
We kunnen zólang in onrust zitten dat we niet eens méér weten, wanneer deze is ontstaan. We kunnen ons onrustig voelen en niet écht weten waardoor we deze onrust in onszelf voelen. We kunnen ons onrustig voelen door, wat we dagelijks ervaren fysiek, mentaal, emotioneel.
Maar onder al die onrust die we ervaren is er een deel van jou die zachtjes fluistert... "ik ben hier!" Ik was nooit verloren of kwijt geraakt, maar wachtte geduldig tot jij mij weer vond. Want ergens heb je een andere wending gemaakt, waardoor wij elkaar uit het oog zijn verloren.
Heeft de onrust het overgenomen, en zit je vast in je denkpatronen en overtuigingen die je hebt aangenomen als van jezelf en ernaar bent gaan leven. We kunnen het zelfs als een uitdaging, of een strijd ervaren, waarin we dagelijks het gevoel hebben, te moeten overleven. Neemt het je in beslag waardoor we geen uitweg meer zien.
En dan, wanneer we ons gaan afvragen, misschien niet bewust, is er ergens een klein stemmetje die je stil doet staan en je vraagt... "zocht je mij?"
Het neemt je mee, terug in de tijd, waarin jij jouw pad kunt overzien en wat er is geweest. Welke keuzes en beslissingen je hebt genomen in bepaalde omstandigheden en hoe je bent verdwaald in jezelf. Want dat bepaalde de richting waarin jij bent gaan lopen, en hoe je leven zich daarna ontvouwde.
Het brengt je terug in de tijd om vanuit een andere kijk, met andere ogen nieuwe keuzes en beslissingen te nemen dan je toen deed, en je leven een andere wending te geven als golven in de tijd. Want elke golf geeft ons nieuwe mogelijkheden als we de stap durven te nemen in de tijd en te vertrouwen op het pad in wat het ons geeft.
Mogen we onszelf weer ontmoeten in wie we waren voordat we de bocht om gingen en een ander pad hebben bewandelt wat ons een andere uitkomst gaf dan waar we naar verlangde.
Want ergens ben je nog steeds die persoon die onbevangen in het leven stond, het kind in jou, die vertrouwde zonder zich af te vragen, die zich kon verwonderen en verdwalen in de tijd, nieuwsgierig naar wat het brengen zal.
Licht het op, als een klein koolwitje dwarelend voor je uit en leidt het je door de donkerte heen.
Waar het andere deel van jou leeft, het kind met de pijn, met de ervaring van het dagelijks leven waar het bescherming zocht en zich aanpaste om te overleven. Fladdert het koolwitje zachtjes voor je uit en nodigt je uit om het opnieuw te bekijken. Niet naar wat je verloren hebt, maar naar wat er al die tijd al in jou leefde
Het laat je ervaren hoe mooi en wonderlijk het leven kan zijn wanneer we weer onvoorwaardelijk durven te vertrouwen op wat het pad ons schenkt. Het heeft de tijd, je mag voelen, ervaren, ontdekken, wat het met jou doet wanneer je deze nieuwe stap zet. Mag je ermee vertrouwd raken, zonder je af te vragen: waarheen het je brengen zal, of hoe het zal verlopen. Want het koolwitje fluistert je toe dat je werkelijk nooit alléén bent geweest.
Het deel wat uit het zicht raakte wachtte tot jij het weer kon ontmoeten.
Halen we dat kind dat we vergeten waren weer in ons op en lopen we samen de toekomst tegemoet. Zal je elke dag weer, steeds meer rust ervaren doordat je bent gaan vertrouwen op het pad. Geeft elke dag je een nieuwe kijk op de stap die jij mag maken. Leren we het toe te passen in ons dagelijks leven zodat het één wordt met ons.
Wat fluistert er zachtjes in jou?
Marlon Schalkwijk 🦋
