06/09/2026
BomenBlog
Vriendschap met de Berk
Het is 2021 als ik verhuis naar mijn huidige woonplek. Een voor mij toen nieuwe stad aan de Ijssel.
Deels een praktische keuze, maar het voelde ook als eindelijk even landen en uitademen na een aantal roerige jaren.
Vlakbij het huis begint het park. Ik liep er in die tijd dagelijks met mijn hond Lana. En op een ochtend na een stormige nacht, lag een van de berkenbomen losgetrokken op de aarde. Ik bleef even staan. Legde mijn handen op de stam en voelde nog de trillingen van het vallen er doorheen gaan.
Een paar weken later al stond op dezelfde plek een nieuwe jonge berk.
De wortels stevig in de aarde groeiend, zocht het zijn ruimte op de plek waar de wortels van de ander Berk nog maar kort geleden uit de aarde getild werden. Het oude had plaatsgemaakt voor het nieuwe.
Het was té toepasselijk voor waar ik zelf toen in mijn leven stond.
Rustig liep ik naar de Berk toe en legde mijn hand tegen het stammetje. Hallo, voelde ik dapper onder mijn hand. Ik glimlachte; hallo dapper ding.
Berken zijn pioniers. Ze ontspruiten als een van de eersten in nieuwe of kaalgekapte gebieden.
Het voelde als een liefdevolle duw in mijn rug. Als deze het kan om zn ruimte en groei te vinden op deze nieuwe plek; dan kan ik het ook.
Vijf jaar later, groeit de Berk gestaag in eigen ritme en tempo. Dapper en vrolijk staat het op zn plek. We groeten elkaar elke keer als ik langsloop. Soms delen we verhalen van wat we zien, voelen, meemaken. En we groeien, beide door de tijd, samen met alles wat om ons heen staat.
In de bast groeien zo de eerste zichtbare verhalen. Een berkenbast leest voor mij altijd alsof het een landkaart is. Met wegen, paden, soms diepe dalen of ineens een berg er tussendoor.
Vandaag keek ik en zag ik dit hart verschijnen in de bast, terwijl de wind zacht speelde met de bladeren en mijn haren.
Het was mijn eerste vriendschap in deze stad.
Hoe is jouw relatie met bomen, planten of dieren in jouw dorp of stad?
Liefs Amanda
