28/08/2026
Unpopular opinion 🐴
Het voelt ergens best apart om dit als zadelpasser te schrijven.
Juist omdat mijn werk draait om zadels, ruiters en paarden die samen bewegen. Toch zijn er onderwerpen waarvan ik vind dat we ze als paardenwereld mogen blijven bespreken, ook wanneer ze dichtbij ons eigen werk komen.
Soms heb ik het gevoel dat we in de paardenwereld tegen beter weten in toch proberen te verantwoorden wat we eigenlijk al weten.
We weten inmiddels ontzettend veel over paarden. Over hun lichaam, hun gedrag, hun sociale behoeften. Over belasting, pijn en stress.
En toch zie ik regelmatig dat onze kennis en onze keuzes behoorlijk ver uit elkaar kunnen liggen.
Een bitfitter die erkent dat een bit de beweging van een paard kan beïnvloeden, en tegelijkertijd bitten verkoopt.
Een gedragsdeskundige die vertelt hoe belangrijk sociaal contact voor paarden is, terwijl de eigen paarden individueel gehuisvest worden.
En nu, in zadel-land, zie ik steeds vaker de boodschap voorbij komen dat een grotere of zwaardere ruiter op een kleiner paard heus kan. Met een boomloos zadel, een barebackpad, een goede houding, een fit paard…
Allemaal factoren die ertoe doen.
Maar soms vraag ik me af of we daarmee vooral zoeken naar een manier waarop iets tóch kan.
Terwijl de interessantste vraag misschien is:
“Moet het eigenlijk?”
Want ja, paarden zijn ontzettend bereidwillige dieren.
Ze gaan voor ons door. Ze passen zich aan. Ze leren. Ze doen wat we vragen, met druk, met een beloning of simpelweg omdat ze zo graag met ons samenwerken.
En juist daarom vind ik het zo belangrijk om hun bereidwilligheid te onderscheiden van echte instemming.
Ik stond in mijn oorspronkelijke versie van deze tekst al bijna met mijn zeepkist op zolder om te vertellen over paarden die misschien in stilte pijn dragen.
Over belasting van botten, gewrichten en kraakbeen.
Over alles wat een paard voor ons kan verdragen.
Maar eerlijk?
Volgens mij weten de meesten van ons dat allang.
Daarom wil ik vooral een knuffel geven aan iedereen die weleens twijfelt.
“Is dit eigenlijk wel oké voor mijn paard?”
Want die twijfel getuigt voor mij juist van empathie. Van liefde. Van bereidheid om je eigen wensen even naast het belang van je paard te leggen.
En misschien begint paardenwelzijn daar wel.
Bij de bereidheid om jezelf vragen te stellen.
Wat vraagt dit van mijn paard?
Wat levert het hem op?
En is er misschien een andere manier?
Heb je een zwaarder lichaam ?
Dan zijn er zoveel manieren om samen te genieten waarbij je paard jouw gewicht hoeft te dragen.
Samen wandelen. Spelen. Grondwerk. Vrijheidsdressuur. Buiten zijn. Samen leren. Of gewoon samen tijd doorbrengen.
Want misschien hoeft het paard helemaal geen sportmateriaal te zijn om onderdeel te zijn van jouw sport.
Misschien mag het paard gewoon… een paard zijn.
Dat is de paardenwereld waar ik graag onderdeel van wil zijn.
Een wereld waarin we onze kennis serieus nemen. Waarin we onze gewoontes durven bevragen. Waarin “het kan” soms het begin van een gesprek is, in plaats van het einde.
Dus als jij twijfelt of het oké is om op jouw paard te rijden:
Ik juich die twijfel toe.
Blijf vragen stellen. Blijf kijken. Blijf voelen.
Want misschien is die twijfel helemaal geen onzekerheid.
Misschien is het juist liefde.
Bij twijfel… kies voor het paard. 💚
