14/06/2026
Eindelijk mochten mijn tranen er zijn.
13 jaar was ik toen mijn (beppe) oma Geertje overleed. Ze was een lieve oma. Bij haar voelde ik mij geborgen, gezien en gehoord.
Ze overleed plotseling aan een hersenbloeding. Onderweg met de auto naar het hooiland om drinken en eten te brengen naar het hooiland, waar mijn opa en oom bezig waren het hooi binnen te halen.
Kort voordat ze overleed, zaten we samen op een bankje tegen de muur van het huis in de zon.
Ik vroeg haar toen, hoe het was om dood te gaan. Wat haar antwoord was, weet ik niet meer, maar wel dat het niet een beangstigend antwoord was. Altijd heb ik het bijzonder gevonden dat ik haar toen deze vraag stelde.
Had ik onbewust een voorgevoel?
Ik heb echter maar weinig herinneringen aan die dagen, die tijd.
Terwijl je eigenlijk zou denken, gezien mijn leeftijd, zo’n heftige gebeurtenis in het leven van het meisje dat ik toen was, nog zou weten.
Ik weet niet meer wie het mij vertelde. Ik weet niet meer waar ik was.
Kan me niet herinneren of ik afscheid heb genomen toen ze in haar kist lag.
Wat ik me nog wel herinner is dat ik met mijn zusjes en broertjes, met onze ouders voor ons, achter de auto met de kist liepen op weg naar het kerkhof.
En ik weet dat ik geen traan heb gelaten. Dat ik een soort verantwoordelijkheid voelde om sterk te zijn. Voor mijn ouders? Voor mijn zusjes en broertjes?
Onlangs heb ik dit diep weggestopte verdriet in een energetische sessie echt kunnen voelen en doorvoelen. Mochten de tranen er eindelijk zijn.
En sinds deze sessie is mijn vermoeidheid, lusteloosheid, en blaasklachten, waar ik al 4 weken tegenaan liep verdwenen.
