07/09/2024
Een verhaal uit de praktijk van iemand die paardencoaching biedt.
Ik ben een probleem
Ademloos sta ik te luisteren naar Marieke (bijna 17) terwijl wij de laatste zomervacht van Lagsi eraf borstelen. Zij verwoordt zo intens goed waar zoveel kinderen op dit moment doorheen gaan.
“Wil je weten hoe ik school vind Manon? Heb je even?
Ik zit op het atheneum en kan makkelijk leren. Ik kan helemaal voldoen aan de verwachtingen die school van me heeft maar alles protesteert in mij.
Want wat wordt er van mij verwacht; ik moet ontzettend veel lesstof, wat me echt geen zak interesseert, in mijn hoofd stampen. Dan is mijn hoofd dus helemaal vol met troep, wat niet van mij is, om dit vervolgens bij een toets weer leeg te maken. En dus heb ik eigenlijk niets echt geleerd en zeker niet wat mij persoonlijk interesseert. En ik wil dit gewoon niet meer Manon. Ik krijg er stress van, voel me leeg en ziek en nikserig. Want ik leer helemaal niets. Ik leer niets over mijzelf, wat ik kom doen op de aarde, wat ik kom doen in dit leven en hoe ik mijn talenten kan inzetten. Ik leer niets over gevoelens, emoties, intuïtie. Ik leer niets over echte gezondheid of over stress; ja behalve hoe ik het krijg 😏
Ik weet dat ik veel meer kan dan dit, ik wil ook veel meer dan dat maar die vrijheid is er niet. Ik zit van half 9 tot meestal 4u op school. Daarna ben ik helemaal op en wil niets meer.
Dus nu ga ik al een tijdje niet meer naar school en daardoor ben ik plots een probleem. Een probleem dat opgelost moet worden en als het even kan zo snel mogelijk, maar ik word al ziek als ik alleen maar aan school denk….
En volgens mij BEN ik niet het probleem maar HEB ik een probleem; een probleem met school en het schoolsysteem waar ik gewoon noooooit meer naartoe wil…..!”
----------------------------------------------------------------------
Zo waar. Twee jaar coach geweest op een middelbare, leerlingen in 5-6 vwo gecoacht. Hoe grappig dat het woordsysteem hier het woord gecrasht, waar ik wil schrijven gecoacht. Het is zo voelbaar wat dit meisje hier beleefd en voelt.
Waar de tien minuten coaching per week vaak 'moest' gaan over voortgang, bijblijven en cijfers om over te mogen gaan, was mijn insteek hoe gaat het met je, hoe is het thuis, wat beleef of voel je, en wat betekend dat, hoe je daarmee om kan gaan. Uitleg hoe het (kinder) brein werkt, waar ruimte zit om eigen autonomie, behoeften en belangen te voeden, waren veelal vraagstukken die we bespraken.
Hoe een jongen kon omgaan met cynisme onder vrienden, wat het 'niet' gezien worden thuis betekende en daardoor dit cynisme te accepteren onder de noemer 'lol' met elkaar, gaf hem het zetje zijn vrienden aan te spreken waar zijn behoeften lagen, als gelijkwaardige voor zichzelf te mogen komen. Iets waarin hij het verband tussen accepteren of in de realiteit kunnen veranderen naar wenselijke omgang met elkaar, ging hij inzien dat zijn -vaak' boze vader erg bepalend was geweest. De invloed dit dit had op zijn copingstijl en de ruimte die hij voelde maakte dat hij na zijn examenjaar een wereldreis ging maken, zichzelf, zijn wensen en behoeften, zijn route in het leven ging (her)ontdekken.
Iets wat ik ieder kind gun.
Ondertussen sluiten zich steeds meer kinderen (en ouders gelukkig) bij haar visie aan.
Kinderen schreeuwen, soms in stilte, om verandering in het onderwijs. Wanneer wordt er eindelijk naar ze geluisterd…?