03/09/2026
Rustig weekje, even de tuin de tuin laten, hoe moeilijk dat ook is. Maar best even goed voor mijzelf.
Het verdrogen, verdorren en kwijnen in de kruidentuin en al het doorschieten van alle groentes in de moestuin afgelopen zomer geeft me hartzeer. Ik weet dat de natuur herstelt, dat de meeste planten gewoon teurgkomen, maar het heeft er begin september nog nooit zo troosteloos uit gezien.
Dus maar weer begonnen met een snoeiplan te maken.
Bij het Moederkruid zie ik alweer groen verschijnen aan de basis, dus alle andere bovengrondse delen kunnen weg. De tuin herstelt wel weer.
De tuin die MIJ ook helpt herstellen.
Afgelopen middag stond ik rustig op de weg voor de PLUSmarkt hier in Lith te wachten tot een mevrouw haar boodschappen had ingeladen. Er was geen andere parkeerplaats beschikbaar. Op een gegeven moment zag ik dat er iemand weg wilde waar ik voor stond en heb netjes mijn auto naar voren verplaatst.
De mevrouw die snel haar boodschappen in wilde laden, omdat ze zag dat ik stond te wachten, liet een doosje eieren vallen, waardoor ik ook iets langer moest wachten. Getoeter achter mij. het duurde blijkbaar te lang. Zwart autootje, man (donkere haren en snor), vrouw ernaast, gaat naast mijn auto staan. Krijg ik daar een bak scheldwoorden over me heen... ik hield heel de straat op, moest doorrijden, dus weg van de parkeerplaats en was een .... ... .... .... Scheldwoorden van allerlande ziektes die je niemand toewenst, van bevolkingsgroepen die in Mongolië in yurts wonen. Hard scheldend vanuit zijn leuke zwarte, blinkende auto met open dak. Met een vrouwtje dat stoÏcijns naast hem zat, begrijpelijk, ik zou mijn mond ook niet open durven doen.
Ik heb mijn boodschapje nog gedaan.
Thuiskomend samen met Pluk mijn tuin in, om te herstellen. Na zoveel agressie om niets. Aangevallen van uit het niets, zo voelt het. Omhuld door het groen lukt het me wat los te laten, als ik het Henny vertel komen de tranen, van onbegrip, angst en vooral het niet kunnen begrijpen waartoe mensen tegenwoordig in staat zijn...
