19/08/2026
Hier weer de nieuwste blog over een spaanse hengst en zijn castratie.
Fysieke integriteit en angst voor de angst!
Hij herkent mijn energie nog, dat weet hij nog van de vorige keer! Wat heeft dit paard het zwaar gehad in zijn leven, zeg ik direct als ik het eerste contact maak , met deze Spanjaard.
Hij laat een beeld zien van zere (zwakke)onderrug en zeer Si gewricht, het gaat precies om het verbindingsstukje ertussen.
Daar zit ook je 3e chakra, je plexus solaris, je “ik”. De castratie dat is een groot punt, ze hebben mij het leven afgenomen zegt hij. (In de eerste sessie was de castratie ook aan de orde. Alleen toen konden we alleen mentaal kijken en niet emotioneel doorleven en loslaten. Het was te groot en te traumatisch.
Ik heb zo’n last nog, geeft de spanjaard aan. Daar zit het trauma fysiek in zijn lijf. Waarschijnlijk is hij te zeer overdonderd. Voor hem is het een hele erge gebeurtenis. (Dat castratie een probleem is geldt overigens lang niet voor alle hengsten).
Omdat hij jong en sterk was met een stevig karakter, zal dit niet geheel zachtzinnig zijn gegaan, zeg ik. Het duurde even voordat hij onder de narcose was en het duurde ook voordat hij daar weer goed uit kwam.
Naderhand heeft het geëtterd en zijn hele koker was enorm dik en klopte. Wat hebben ze gedaan?? Roept hij haast ver ontsteld, we zitten in de herbeleving en hij heeft gevochten naar de mensen.
Zijn mannelijkheid, zijn groteske karakter, zijn kracht en natuurlijke autoriteit! Hij is er boos over! Ze hebben me een kunstje geflikt! Het zit hem nog heel erg hoog! (de situatie voelt aan als of het in het moment nog speelt).
Hij heeft niet op de operatie tafel gelegen maar is wel in een dierenkliniek geweest. Ik heb gevochten tegen de narcose het met zijn rechter achterbeen heeft hij hard getrokken.
Deze Spaanse hengst heeft tot ongeveer 2.5. jaar in een semi wilde natuuromgeving in geleefd. Hij was een hele sterke kerel! Hij laat me het niet helemaal zien maar de onmacht, frustratie en boosheid zijn enorm. Hij vindt het heel erg moeilijk (om her te beleven en te vertellen). Maar hij staat mij wel toe. Omdat hij zo boos is, ben ik extra precies in de behandeling.
De dreiging om te gaan bijten als je bij dit paard de fysieke grens overgaat is aanwezig! Hij vindt het heel terecht omdat mensen je pijn doen.
In het gevecht rondom de castratie laat hij niet alle beelden zien. Ik krijg kleine stukjes in beeld, dat geeft aan hoe ernstig dit probleem voor hem is. Als ik alles in beeld vertel, dan kan ik niet meer vooruit kijken, zo somber word ik er van. Ik voel het verdriet er achter zitten.
Hij laat zien dat hij dacht dat hij dood ging. En hij liep na de operatie stram met zijn rechter achterbeen Er werd door de mensen gezegd dat trekt wel weer bij. Toch is er zeker iets in de heupen geforceerd , daarom kan hij zijn rechter achterbeen er niet goed onder zetten. Helaas heeft hij met deze blessure door moeten trainen en lopen.
Er is hem zo op de huid gezeten dat hij letterlijk huidproblemen heeft ontwikkeld. De huid is het grootste zintuig en bescherming tussen jou en de buitenwereld. Zijn hoofd is heel naar het jeukt en doe zeer. Het openschuren is fijner dan de jeuk. Wat heb je op je lever, zet je woede vast , gal, gif . Het paard gaat bij deze opsomming hard gapen en happen.
Hij is zeer onsympathiek behandeld meent de Spanjaard en deze emotionele wond is moeilijk. Opnieuw het gevoel van de machteloosheid, de dikke zere koker, de frustratie, hij gaapt veel en probeert te happen.
Diep van binnen zit heel veel verdriet. Hij laat veel los maar als je naar zijn ogen kijkt zie het verdriet, dat heeft hij liever niet en voelt hij liever niet!
Het verdriet gaat over het diep schaden van zijn fysieke integriteit. Dit wordt benoemd en erkent. Als reactie wordt hij onrustig gaat schrappen, jeuken, draaien.
Het opgroeien in Spanje wat goed. Rond het 2e levensjaar plukken ze uit de kudde en gaan ze met je aan de slag. Ik zie hem in Spanje al ingereden en getraind worden. Nu komt er ook een letterlijke traan uit ogen en ook vocht uit de neus. Hij is als zadelmak en hengst “de deur uit” gegaan.
In Nederland is hij pas gecastreerd als 3 jarige, dat is niet een makkelijke operatie. Reden daarvoor was omdat hij te mans was voor de toenmalige eigenaar. Zij kon mij niet aan, was zijn letterlijke tekst. Hij is hout en vuur. Het is nogal een man met veel temperament.
Dan plots zie ik hem processen. Elke keer boren we een klein nieuw laagje aan en hij geeft het tempo aan. Ik werk met mijn handen op zijn “ik” als zijn ogen alert worden, de neusgaten gaan snel, zijn buik pompt hard. Hij huilt nu heel hard.
Dit heeft hij onder meer allemaal vast gezet op zijn heupen. Heupen is levensenergie. Hij voelt opnieuw zeer alert en gespannen aan. Ik zeg “hij doet alsof ik hem doodmaak, zo spannend is het!
Dan komt er een grote diepe zucht! Zijn ogen knipperen, en vallen half dicht Het was angst voor de angst. (Hij heeft ook hier veel verzet getoond om niet bij dit pijnlijke stuk te hoeven komen.
Nu is hij moe, heel moe! Opluchting vooral relief! Dit paard heeft heel hard gewerkt zeg ik tegen zijn lieve eigenaar. Hij is er zelfs een beetje beduusd van! “Ik heb het gedaan en het valt allemaal mee, ik leeft nog” laat de Spanjaard mij horen. Opluchting en vermoeidheid voeren voor nu de boven toon.
