30/08/2026
Dit is dus blijkbaar óók uitrusten… je hoofd leegmaken…
Niet op de bank. Niet met een dekentje. Niet met een lege agenda.
Maar midden in Schotland, met mijn camera in mijn handen, bergen om me heen en waarschijnlijk alweer veel meer stappen op de teller dan verstandig was.
En toch voelde ik me daar vaak rustiger dan op dagen waarop ik veel minder doe.
Dat blijft me fascineren en echt heel gaaf vinden🥰 het geeft zoveel meer mogelijkheden!
We koppelen herstel vaak aan minder doen, minder prikkels, minder moeten. Maar soms herstelt je systeem juist van iets dóén. Van bewegen. Van buiten zijn. Van ergens helemaal in opgaan. Van iets doen wat fijn voelt in plaats van iets wat voortdurend alertheid van je vraagt.
Dat is natuurlijk ook precies waarom prikkelverwerking zoveel interessanter is dan simpelweg “druk” of “rustig”.
Een volle dag kan regulerend zijn, terwijl een rustige dag of een dag waar je teveel dingen doet die je niet fijn vind, je compleet kan leegtrekken.
En ook dit is voor iedereen anders. Er bestaat geen algemene blauwdruk.
Het gaat niet alleen om hoeveel prikkels er zijn, maar ook om wat ze met je doen: vragen ze voortdurende alertheid, aanpassing en schakelen, of helpen ze juist om spanning te laten zakken?
Misschien zouden we bij stress en overprikkeling daarom vaker moeten vragen: wat helpt iemand reguleren? In welke context, door welke prikkels?
In plaats van automatisch: wat kunnen we weghalen?
Ik ben benieuwd hoe anderen dat ervaren. Waar kom jij het beste van bij: van minder doen, of juist van iets doen waar je helemaal in opgaat?
Voor mij bleek het antwoord deze zomer opvallend vaak: bewegen, fotograferen, buiten zijn…
…en vooruit, een paar Schotse bergen hielpen ook wel. 😉
