All Round Balance

23/06/2026

Vorige week besloot ik een nachtje weg te gaan.

Gewoon. Even eruit.

Want eerlijk? We rennen vaak van afspraak naar afspraak, van werk naar gezin, van verplichting naar verplichting. En ergens onderweg raken we onszelf een beetje kwijt.

Wanneer neem jij voor het laatst echt tijd voor jezelf?

Tijd om stil te vallen.
Om ademruimte te voelen.
Om na te denken.
Om even te stoppen.

Voor mij zag dat eruit als een fietstocht naar een hotel. In 33 graden.

Pfff... warm? Dat kun je wel zeggen.

Vlak voor mijn bestemming moest ik met het pontje naar de overkant.

Terwijl ik stond te wachten, kwam er een oudere dame naast me staan.

"Warm hè?" zei ik.

"Kom maar onder de boom staan," antwoordde ze.

En zo raakten we aan de praat.

Over fietsen.
Over ouder worden.
Over het leven.

Ze vertelde dat ze vroeger ook dit soort fietstochten maakte.

"Mijn hoofd wil nog van alles," zei ze. "Maar mijn lichaam doet niet altijd meer mee."

Dat raakte me.

Want hoe vaak stellen we dingen uit?

Tot later.
Tot we meer tijd hebben.
Tot we met pensioen zijn.
Tot...

Maar niemand van ons weet wanneer zijn station komt.

Ik zie het leven als een treinreis.

Op een dag stappen we allemaal uit. En opnieuw instappen zit er niet in.

Dus waarom wachten met leven?

Toen het pontje aankwam, besloot ik haar overtocht te betalen.

Een klein gebaar.

Voor mij stelde het weinig voor.

Voor haar betekende het heel veel.

Ze was zichtbaar geraakt.

En weet je wat me misschien nog wel het meest raakte?

Dat ze, ondanks de hitte en ondanks haar leeftijd, toch op de fiets stapte. Gewoon omdat ze frisse lucht nodig had.

Haar vrienden verklaarden haar voor gek.

Die van mij trouwens ook regelmatig.

Maar misschien hebben we allemaal af en toe een beetje meer gek nodig.

Meer buitenlucht.
Meer avontuur.
Meer gesprekken onder een boom.
Meer vriendelijkheid.

Want als je iemand kunt laten glimlachen, doe het dan.

Je weet nooit wat dat ene kleine gebaar voor iemand betekent.

www.allroundbalance.nl

16/06/2026

Afgelopen zaterdag mocht ik als therapeut aansluiten tijdens
de Leef & Inspiratiedag van Oprecht Energiek bij Klooster Saymaya in Werkhoven.

Dat soort dagen herinneren mij altijd weer aan waarom ik dit werk zo graag uitvoer.

Niet vanwege de sessies.
Maar vanwege de mensen.
Mensen met een verhaal.

Mensen die ergens tegenaan lopen.
Mensen die even afstand nemen van de drukte van alledag en ruimte maken voor zichzelf.

De locatie hielp daar enorm bij. Een rustige ruimte met uitzicht op een prachtige tuin. Op de achtergrond alleen het gezang van vogels. Alsof de buitenwereld heel even naar de achtergrond verdween.

Gedurende de dag voerde ik mooie gesprekken en maakte ik mensen kennis met NEI-therapie en de levensboompaden.
Wat mij daarbij telkens raakt, is dat een ander perspectief soms meer in beweging zet dan maandenlang zoeken naar antwoorden.

Niet harder werken.
Niet nóg meer informatie verzamelen.
Maar even stilstaan en luisteren naar wat er onder de oppervlakte speelt.

Dat blijft voor mij de kracht van een holistische kijk.

Aan het einde van de dag voelde ik vooral dankbaarheid.
Voor de openheid.
Voor de gesprekken.
Voor de fijne sfeer.
En voor de mensen die hun verhaal deelden.

Dank aan het team van Oprecht Energiek en aan iedereen die aanwezig was.

Ik kijk met een warm gevoel terug op deze bijzondere dag.
En mocht je de volgende Leef & Inspiratiedag bezoeken, gun jezelf dan vooral de ruimte om rond te kijken, vragen te stellen en nieuwe inzichten mee naar huis te nemen.

Vaak begint verandering met één gesprek.

08/06/2026

Een paar weken geleden zat ik bij een zwemdiploma-uitreiking.

Eén van de kinderen kreeg net zijn diploma. Na jaren oefenen, wekelijkse lessen en toewerken naar dat ene moment was het gelukt.

Dus ik vroeg hem:

"En wat nu? Komt er een nieuwe sport? Een nieuw doel?"

Hij keek me aan en zei zonder een seconde na te denken:

"Ik ga leven."

Ik moest lachen.

Maar die opmerking bleef hangen.

Want hoe vaak richten we onze blik op het volgende?

Het volgende diploma.

De volgende stap.

De volgende uitdaging.

De volgende mijlpaal.

Voor je het weet, draait alles om wat nog komt.

En ondertussen glipt vandaag ongemerkt voorbij.

Voor mij voelt het leven als een treinreis.

We stappen allemaal op dezelfde trein, maar niemand kent het moment waarop zijn station verschijnt.

Op een dag stopt de trein.

En dan stap je uit.

Juist daarom vind ik gezondheid zo belangrijk.

Niet vanuit angst.

Maar vanuit waardering voor de tijd die we hier hebben.

Frisse lucht.

Beweging.

Voeding die energie geeft.

Rust op momenten dat je lichaam daarom vraagt.

En vooral: luisteren naar wat je lichaam probeert te vertellen.

In mijn praktijk ontmoet ik regelmatig mensen die al jaren leven met vermoeidheid, een hoofd dat niet meer helder voelt of klachten die steeds terugkomen.

Langzaam raken ze eraan gewend.

Ze denken dat het normaal is.

Dat dit nu eenmaal bij het leven hoort.

Maar vaak vertelt hun lichaam iets anders.

Vaak schuilt er meer achter die klachten dan ze beseffen.

Want gezondheid draait niet alleen om zoveel mogelijk jaren toevoegen aan het leven.

Gezondheid bepaalt vooral hoeveel leven er in die jaren zit.

Dus terwijl je onderweg bent naar je volgende bestemming, vergeet niet om goed voor de trein zelf te zorgen.

Voor je lichaam.

Voor je energie.

Voor jezelf.

Want gezondheid vormt niet het eindstation.

GEZONDHEID MAAKT DE REIS DE MOEITE WAARD!

25/05/2026

The last five days I’ve cycled more than 300kms, walked 19km of the Pieterpad.

And honestly?
I absolutely love it.

Some people on Facebook called me a legend, some probably think I’m completely crazy 😂

But a really good friend said something interesting to me.

He said:
“You are so dedicated.”
And then he said:
“I just don’t know what you’re dedicated to.”
And I answered:
“To life.”

Because I really do believe that.
We get one life.
And I think too many people spend their whole lives waiting to live it.
Waiting until there’s more money.
More time.
A better moment.
Retirement.
Less responsibilities.
And then suddenly years have gone by.

I’m not someone who dreams about massive houses or expensive stuff.
Honestly I’d rather spend five days cycling around with sore legs, weird tan lines. 😂

Tonight I’m sitting outside on a bench while all the cafés are packed with people eating and drinking.

And me?
I grabbed a pokébowl from the supermarket and a can of Aperol Spritz and I’m genuinely sitting here loving life.

Just watching people.
Watching the world go by.
Feeling completely content.

That feeling right there means more to me than material stuff ever will.
And maybe age changes you a bit too.

Because I spent a lot of years saying yes to everybody else.
Doing things I didn’t really want to do.
Pleasing people.
Trying to keep everyone happy.
Not because people forced me to…
but because somewhere along the way I stopped choosing myself.
The last few years taught me a lot.

Now I choose things that make me feel alive.
Things that make me wake up excited.
Things that fill my cup instead of draining it.

And the funny thing is…
the older I get, the less I care if people think I’m crazy.

Because one day when I’m dead, I don’t want people saying:
“She had a nice shoes.”

I want them saying:
“She really lived.”

And honestly?
I think more people deserve that feeling too.

Do what you love, love what you do!

20/05/2026

I’m honestly so happy to finally launch my English website.

For years everything on my website was only available in Dutch.
Which made total sense at the time, because I live and work here in the Netherlands.

But somewhere in the background this little voice kept tapping me on the shoulder.

There are so many English-speaking people here too.
People quietly walking around with long-term health complaints, exhaustion, strange symptoms, virus-related issues or reactions after vaccinations while feeling like nobody really understands what’s happening inside their body.

And not only here in the Netherlands.
Also people overseas.

Part of my work can be done through video calls, so distance doesn’t always really matter anymore. Sometimes one good conversation already opens a completely different door.

So yes… there’s now a little New Zealand flag on my website.
Click on it and you’ll find the English version waiting for you.

And if something on there touches you…
If you read parts and think: “finally, someone gets it"
then feel free to send me a message.

Hen je klachten na COVID of vaccinatie? All Round Balance hebt je op een holistische manier herstellen.

07/05/2026

Vandaag werkte ik in mijn praktijk en ineens viel er een uurtje vrij.

Mijn eerste gedachte?
Mooi… even niks.

Dus ik stapte een leuk koffietentje binnen, bestelde een koffie en ging zitten met mijn boek.

En terwijl ik daar zat, dacht ik:
dit vergeten we zo vaak.
We vullen agenda’s.
Rennen door.
Zorgen voor iedereen.
Maar wanneer nemen we echt even tijd voor onszelf?
Geen telefoon.
Geen moeten.
Geen haast.
Gewoon zitten.
Ademen.
Voelen.

Een uur lijkt zo weinig.
Maar voor een lichaam dat altijd “aan” staat, maakt dat soms een wereld van verschil.

Rust hoeft niet groot te zijn.
Soms begint balans gewoon met een kop koffie, een boek en even niets van jezelf verwachten.

Dat is precies wat ik zoveel mensen opnieuw probeer te leren in mijn praktijk.
Niet alleen doorgaan.
Wel luisteren naar wat je lichaam nodig heeft.

Dus dit is jouw kleine reminder vandaag:
Neem dat uur.
Drink die koffie.
Lees dat boek.
Adem even uit.
Je lichaam vraagt er vaker om dan je denkt

01/05/2026

Laatst bracht ik een dag door met Wind bij Sproutt in Vianen

Beetje sparren. Beetje graven.
Zo’n dag waarop je hoofd eerst alle kanten op schiet…
en het dan ineens kraakhelder wordt.

We hadden het over mijn werk.
Over de mensen die bij mij komen.

Mensen met een lijf dat al van alles heeft moeten incasseren.
Klachten die blijven terugkomen.
Dingen waar niet altijd een logisch label op past.

Maar wat me raakte, was dit: Het is zelden één ding.

Het is een cocktail.
Van wat het lichaam heeft doorgemaakt.
Van impact van virussen.
Van momenten waarop het systeem een klap kreeg.

En… soms ook na vaccinaties,
waar het lichaam net even anders op reageerde dan verwacht.

En daar doorheen loopt nog iets anders.

Want veel van mijn cliënten zijn sterk, loyaal.
Altijd “aan”.
Altijd afgestemd op de ander.

De pleaser.

En zet die dingen bij elkaar…dan gebeurt er iets.

Dan wordt het geen optelsom.
Maar een kettingreactie.

Een lijf dat al belast is, een systeem dat blijft doorgaan
iemand die zichzelf structureel op de laatste plek zet.

Dan zegt het lichaam op een gegeven moment: stop.

Niet zacht, maar duidelijk.

En dat is precies waar mijn werk zit.

Niet alleen kijken naar het fysieke.
Niet alleen naar gedrag maar naar die combinatie.
Dat hele geheel.

Want daar ligt vaak de echte ingang naar herstel.

Herken je jezelf hierin?

Dat je al van alles hebt geprobeerd…maar dat het plaatje nooit écht compleet voelt?

Dan is dit precies waar we samen naar kijken.

Stuur me een berichtje naar [email protected]
Dan kijken we samen waar jouw ingang ligt.

25/04/2026

Vanmorgen fietste ik naar mijn werk.
Over de A2.

Of eigenlijk… langs de A2.
Want hij is dicht.

Vijf weken lang.
Onderhoud.
Herstel.

Alles ligt stil, omdat het anders niet meer veilig is.

En terwijl ik daar fietste, dacht ik:
ons lichaam werkt eigenlijk precies zo.

We gaan door.
Blijven rijden.
Plannen vol.
Weinig rust.
Te weinig slaap.
Te veel spanning.

Totdat het lichaam zegt:
nu even niet meer.

En dan noemen we het een burn-out.
Of “gewoon even te druk geweest”.

Maar in werkelijkheid?
Is het een systeem dat op slot gaat.
Omdat er te lang geen onderhoud is geweest.

Je lichaam sluit niet zomaar.
Het vraagt eerst.
Zacht.
Dan iets duidelijker.

Tot het niet anders kan.

En net zoals die snelweg…
heeft het lichaam soms tijd nodig om te herstellen.
Om te repareren.
Om weer veilig open te kunnen.

De vraag is alleen:
luister je al eerder?

Of wacht je tot alles stilvalt?

In mijn werk zie ik dit elke dag.
Mensen die te lang zijn doorgegaan.
Die de signalen hebben genegeerd.

Tot het lichaam de rem erop zet.

Maar zo ver hoeft het niet te komen.

Onderhoud hoeft niet groots te zijn.
Wel bewust.
Luisteren.
Bijsturen.
Zorgen voor balans.

Herken je dit?

Neem gerust een kijkje op mijn website www.allroundbalance.nl⁠

Stuur me een bericht of app me even.

Je lichaam geeft eerder signalen dan je denkt.

21/04/2026

Afgelopen vrijdag zat ik in gesprek met iemand die zó de diepte in kan… dat je er stil van wordt.

Een biochemicus.
Iemand die het lichaam echt snapt.
Tot in de kleinste details.

Urenlang kun je met hem praten.
Over wat het lichaam nodig heeft.
Hoe processen werken.
Waar het mis kan gaan.

En wat me vooral opviel…

is dat hij totaal anders kijkt dan ik.

Waar hij inzoomt op biochemie en onderzoek,
werk ik veel meer vanuit gevoel, intuïtie en het grotere geheel.

Twee compleet verschillende werelden.

En toch…
klopt het allebei.

Dat was het moment dat het bij mij weer even klikte.

Er is niet één juiste weg.
Niet één juiste aanpak.

De één begint bij een arts.
De ander bij een therapeut.
Of een biochemicus.

En dat is precies zoals het hoort.

Je komt altijd bij de persoon
die je op dat moment nodig hebt.

Niet per se voor het eindantwoord.
Maar voor de volgende stap.

Voor het stukje dat jij op dat moment kunt zien, voelen of begrijpen.

En misschien is dat ook wel de rust die veel mensen zoeken.

Dat je niet meteen alles hoeft te weten.
Niet meteen de hele puzzel hoeft te leggen.

Maar gewoon de volgende stap.

En als jij voelt dat je lichaam iets probeert te vertellen…
dat je al van alles hebt geprobeerd,
maar nog niet écht hebt gevonden wat werkt voor jou…

dan zou het zomaar kunnen dat je hier niet voor niets bent uitgekomen.

Voel je vrij om contact op te nemen.
Stuur me een berichtje, bel me of neem een kijkje op mijn website.

Misschien ben ik wel jouw volgende stap.