06/09/2026
Jaren geleden begon ik met een vriendin aan het Pieterpad. In Pieterburen. We zijn tot Ommen gekomen. Toen overleed ze.
Al snel na de start kreeg ze voor de tweede keer borstkanker. Met uitzaaiingen. We hebben tijdens haar behandelingen ook nog delen gewandeld.
Soms vroeg ik me wel eens af hoe ze dat deed. Maar ze deed het.
De tussenpozen dat we de weekendjes planden om te gaan wandelen werden steeds langer. Tot dat het écht niet meer ging en we haar moesten loslaten.
Nu loop ik weer verder. Vorige jaar heb ik, zeven jaar na haar overlijden, voor het eerst weer gelopen. Verder gegaan waar ik met haar gebleven was: vertrokken vanuit Ommen.
En door verder te lopen met iemand die haar dierbaar is, houden we haar levend.
Er is nog een lange weg te gaan tot de Pietersberg. Maar in die tijd vieren we het feit dat ze in ons leven is geweest en pinken we af en toe een traantje weg.
