16/06/2026
Twintig jaar. Zó lang liep een van mijn klanten rond met klachten, zonder diagnose.
Ze had al meerdere artsen bezocht. Onderzoeken gehad. Niemand wist wat het was.
Tijdens haar eerste les bij mij schrok ik enorm. Ineens stond ze naar adem te happen. Haar ademhaling piepte en ze kreeg nauwelijks lucht. 😳
Toen ze weer wat op adem was gekomen, zei ze:
"Schrik er niet van, dit heb ik al twintig jaar. Niemand weet wat het is."
Naarmate ze langer bij mij kwam Slow Sporten, begon me iets op te vallen. Het gebeurde bijna elke les wel één of twee keer. En elke keer zag het er hetzelfde uit.
Hoewel haar longen al meerdere keren waren onderzocht, dacht ik steeds vaker:
🤔 Dit lijkt niet uit de longen te komen. Dit zit hoger. Het leek alsof haar stembanden steeds in een spasme schoten.
Een week later gebeurde het opnieuw tijdens de les. Toen het voorbij was, keek ze me wanhopig aan en vroeg: "Lia, ik word hier helemaal gek van. Weet jij niet wat het is?"
En tot haar verbazing zei ik: "Ja, ik denk dat ik weet wat het is."
Ik vertelde haar mijn vermoeden: laryngospasmen.
Ze ging zich erin verdiepen en herkende álles. Inmiddels is ze doorverwezen naar een logopedist en er is een goede kans dat ze er vanaf kan komen. 🙏
Wat een emotioneel moment was dat. Na twintig jaar eindelijk een naam hebben voor wat je ervaart. Eindelijk erkenning krijgen dat er écht iets aan de hand is. ❤️
Ik ben dankbaar dat ik haar op deze manier heb kunnen helpen. Mijn medische achtergrond heeft hier mooi aan bij kunnen dragen. Daarnaast is het natuurlijk ook treurig dat niemand dit eerder heeft vastgesteld. Zo ingewikkeld is het niet.
En bij de eerste aanvalsvrije les gaan we een vreugdedansje doen. Ik kijk ernaar uit!
