14/04/2026
Ze kwam binnen met die typische blik, die ik inmiddels herken.
Haar schouders licht opgetrokken, een heel bleek gezicht, haar ogen vermoeid, alsof ze al dagen tegen de pijn vocht.
Migraine, zei ze.. Al jaren. Ze kon zich nauwelijks herinneren wanneer ze zich voor het laatst écht goed had gevoeld.
Voorafgaand aan de behandeling spraken we dus over haar klachten, haar werk en haar nachten met weinig slaap.
Tijdens de behandeling zei ze niet veel. Af en toe een zucht, soms een tikkeltje spanning die door haar lichaam trok wanneer ik een gevoelig punt aanraakte.
Na afloop dronken we een glaasje water, ze bleef even stil. Ze keek me aan en zei: " Het voelt... lichter. Alsof er ruimte is in mijn hoofd." Haar gezicht was zachter geworden. En ze had weer kleur op haar wangen. De spanning was niet helemaal weg maar, er was was iets veranderd.
Een paar dagen later kreeg ik een berichtje. Dat de migraine niet volledig was verdwenen maar het was minder heftig. En vooral dat ze zich voor het eerst in lange tijd weer hoopvol voelde.
En dat is wat er was blijven hangen bij haar.
Niet datgene wat ik vertelde tijdens ons gesprek. En ook niet welke drukpunten ik precies heb aangeraakt. Maar het gevoel van verlichting.
Mensen onthouden misschien niet altijd wat je hebt gezegd.
Maar ze vergeten nooit datgene wat je ze hebt laten voelen.
En daar word ik dan weer heel gelukkig van! 🍀
