27/09/2026
Zondagochtend vroeg. Ja, ik had als bestuurder natuurlijk gewoon op de bank voetbal kunnen kijken. Of kunnen zappen langs een of andere narcistische kerkleider die vanaf een podium precies weet te vertellen hoe een ander zou moeten leven. Thomas Erikson schrijft in zijn boek over tegenslag iets wat mij daarin bijblijft: wees voorzichtig met mensen die graag vóór jou denken.
Er wordt op dat soort podia veel gesproken over ‘dienen’, maar mooie woorden zonder daden zijn leeg. Juist vanuit onze christelijke visie geloven wij niet in passief vanaf een kansel roepen hoe het moet, maar in naastenliefde in de praktijk. In zélf de handen uit de mouwen steken en gewoon wíllen werken. Echte dienstbaarheid zie je niet op een podium. Die zie je in wat iemand doet wanneer er geen applaus tegenover staat.
Om dát te zien, moet je de wijk in. Dus besloot ik vanochtend aan te sluiten bij twee van onze wijkverpleegkundigen. We willen bij Ophiria ons bereik verder uitbreiden en zoeken een derde wijkverpleegkundige. En om weer even scherp te hebben wie en wat we precies zoeken, kun je maar beter gewoon zélf meelopen.
Terwijl we stevig doorliepen van voordeur naar voordeur, noemden ze al een paar cliënten op. Mensen van wie ze nu al wisten hoe de ochtend zou beginnen als ze straks open zouden doen: “Wat ben ik blij dat jij er bent.”
Dat laat precies zien wat er gebeurt achter al die voordeuren. Er zit daar iemand te wachten op een vertrouwd gezicht. Onze collega's brengen niet alleen medische zorg, ze brengen de dag op gang.
Binnen Ophiria hebben we het er vaak over dat we zorg willen bieden 'alsof je voor een koning of koningin zorgt'. Ik ga een professional echt niet vanaf mijn bureau vertellen hoe ze dat moeten doen. Wat ik vanochtend wél zag, is dat onze collega's dit uit zichzelf al feilloos aanvoelen. Het zit in hele kleine dingen. Het is de jas even uitdoen als je binnenkomt. Oprecht luisteren. Iemand de waardigheid geven die hij of zij verdient, zonder dat de cliënt de tijdsdruk van de rest van de route voelt.
Het was prachtig om vandaag met eigen ogen te zien dat onze collega's deze visie niet als een verplichting zien, maar het gewoon dóén. Geen automatisme, maar oprechte aandacht en keihard werken.
Ben (of ken) jij die derde wijkverpleegkundige die vanuit diezelfde no-nonsense mentaliteit zorg wil leveren en ons team in Midden-Brabant wil komen versterken? Dan drink ik graag een kop koffie met je. Doordeweeks mag trouwens ook gewoon. 😉
