Gewoon Haptonomie

01/08/2022

Ze zit bij mij op schoot. Ik houd haar stevig vast. Ik ben geen vogelliefhebber maar haar verdriet breekt mijn hart. Zij klampt zich aan mij vast. Natte wangen. Er valt een traan op mijn shirt. ‘Durf jij dat dan?’ Twee grote ogen kijken me aan. ‘Nee meisje, ik help mensen. En ik help ook dieren als dat nodig is. Ik kan geen dieren doodmaken.’

Ze heeft zojuist een mus gered uit de klauwen van onze kitten. Vertederd kijkt ze naar het in een theedoek gewikkeld, gehavende diertje. Met een half open oogje ligt het naar adem te happen. Zijn borstje gaat snel op en neer. Een dunne roze lijn verraad dat er een wond is. Hij gaat het niet redden. Ik hoop voor de kleine gevederde vriend en voor mijn kleine meid dat het snel gedaan is.
‘Maar hij leeft nog. Kunnen we hem niet naar de vogelopvang brengen?’
‘Lieveke, het is te laat. Hij is heel erg gewond.’
‘Niet waar, ik zie geen bloed. Of bedoel je in zijn nekje?’
‘Ja schat, in zijn nekje zit een wond. Eigenlijk had je hem beter kunnen laten. Maar ik snap dat je dat niet kon. We kunnen alleen niks meer voor hem doen. Hij gaat dood meisje.’

Haar hoofdje draait op volle toeren. Zij wil dierenarts worden. Dierenartsen redden dieren. Alle opties passeren de r***e. Ze probeert het nog eens; ‘Maar we kunnen hem toch naar de vogelopvang brengen.’ ‘Nee moppie, hij gaat dood, er is echt niks wat we voor hem kunnen doen. Zo zitten we samen met een vogeltje dat na een paar minuten eindelijk zijn laatste adem uitblaast. We leggen bloemblaadjes in een bol.com doosje en graven een g*t. Mijn dochter legt heel plechtig twee roze anjers op het graf en steekt er een lange stok bij.

We kunnen ze niet allemaal helpen. Dat is het lastigste voor veel hulpverleners. Met de beste wil en meeste liefde van de wereld niet. Het voelt als falen, als niet genoeg ons best gedaan. Hadden we wellicht nog iets kunnen doen? Dan had ie vast nog geleefd.

Zoals zoveel hulpverleners ben ook ik van uit een idealisme de hulpverlening ingegaan; een diepgewortelde innerlijke nood om op te lossen en te herstellen. Als fysiotherapeut dacht ik iedereen te kunnen helpen. Als ik maar mijn best deed en hard genoeg werkte, dan kwam het goed. Met mijn pantser van chronische vriendelijkheid, perfecte hulpverlener of reddende engel, ging ik vaak over mijn eigen grenzen. Maar, nog belangrijker, mijn patiënten leerden hierdoor ook niet om op hun eigen pootjes te staan, hun eigen verantwoordelijkheid te nemen en ook leerden niet de grenzen van hun mogelijkheden/beperkingen.

In mijn ultieme poging een nog betere hulpverlener te worden, mijn patiënten nog beter te kunnen behandelen, startte ik de opleiding tot haptotherapeut. In plaats van meer tools in mijn gereedschapskist, maakte ik kennis met mijn eigen kwetsbaarheid. Kreeg ik inzicht wat ik deed om mijn opgelopen pijn en kwetsuren niet te hoeven voelen en te vermijden. Waarom ik zo voor anderen zorgde en vooral probleemoplossend bezig was. De paradox van de hulpverlener: heel goed in staat om anderen te beschermen, te steunen, te beschermen, bestaansrecht te geven, maar dit erg moeilijk voor zichzelf kan vragen en toestaan.

Dit wordt je bij iedere opleiding inmiddels wel geleerd. Maar voor mij ging het pas echt betekenis krijgen toen ik het daadwerkelijk kon voelen. De onmacht. Het verdriet. Het voelen van mijn grenzen en tekortkomingen. Dat ik het soms helemaal niet allemaal alleen hoef te doen, dat ik hulp mag vragen. Weten is een ding maar het ervaren met iedere vezel in je lijf is heel andere koek!

Als haptotherapeut zie ik regelmatig kanjers van hulpverleners; zij komen bij mij omdat ze vastlopen. Ze ontwikkelen zich in de eigenlijke betekenis van de “wounded healer”: iemand die de eigen kwetsuren erkent, met mildheid accepteert, de beperkingen en grenzen daarvan aanvaardt, de triggers die de pijn oproepen leert herkennen in de hulpverleningsrelatie en steun kan vragen als het nodig is. Dit zijn vaak mooie trajecten van persoonlijke en professionele groei.

Lees meer blogs op mijn website: https://gewoonhaptonomie.nl/nieuws/

Ze zit bij mij op schoot. Ik houd haar stevig vast. Ik ben geen vogelliefhebber maar haar verdriet breekt mijn hart. Zij klampt zich aan mij vast. Natte wangen. Er valt een traan op mijn shirt. ‘Durf jij dat dan?’ Twee grote ogen kijken me aan. ‘Nee meisje, ik help mensen. En ik help ook

04/05/2022

Belangrijk, niet urgent

Na 8 dagen rust en quality-time met de leuksten kom ik langzaam weer tot mezelf. De afgelopen periode was té druk. Té ver van mezelf. Avonden gevuld met urgente zaken. De ene belangrijker dan de andere. Allemaal hadden ze mijn aandacht en zorgde ervoor dat ik minder thuis was. Ook letterlijk.
Op vakantie is mijn wereldje klein; Slaapkamer, zwembad, gym, coffeecorner. Heerlijk overzichtelijk. Het zorgt ervoor dat de buitenwereld buiten blijft en ik me met zaken bezig kan houden die belangrijk zijn: spelletjes spelen en eten met de liefsten. Heel belangrijk, niet urgent.

In mijn praktijk zie ik veel mensen met overbelastingsklachten en burn-out. Ze zijn de balans kwijt en vinden het lastig om grenzen aan te geven. Samen onderzoeken we naar wat onrust geeft of juist rust brengt. Naar wat belangrijk en urgent is of wat alleen belangrijk is. Want als je die 2 zaken een beetje helder hebt voor jezelf, komen je grenzen en keuzes van binnenuit. Als een logisch gevolg.

09/02/2022

Ze stampten en tierden! Ze waren boos en gefrustreerd. Weer in quarantaine! Geen vrienden, niet sporten. Weer thuis.
Ik liet ze boos.
Het is niet mijn taak om ze altijd goed te laten voelen. Ze weten dat ik er voor ze ben. Ook met hun boos en hun frustratie.

Ze zien ook mijn emoties; mijn boos. Mijn verdriet en mijn blij. De hele dag door voelen we van alles. Alleen willen we dat niet altijd. We willen oplossen en wegmaken. Totaal niet duurzaam.

'Gevoel wil niet opgelost worden, gevoel wil gevoeld worden. En daarmee lost het op.'

Leer je emoties. Leer de signalen van je lijf, leer je eigen verhaal kennen. Daarmee ontwikkel je en daarmee . Hartstikke duurzaam, kun je ver mee komen!

Na boos was er ruimte voor spelletjes, puzzelen en spiegelschriftschrijven. En ja, ook nog meer boos en frustratie! Het leven is tenslotte geen grote roze suikerspin!

18/12/2021

In de nieuwe uitgave van 'haptonomisch contact' staat o.a. een artikel van mij over het congres waar ik sprak en twee workshops verzorgde. En een stuk over het boek 'Eigenwijsheid' dat ik aan het schrijven ben.

Aan de hand van persoonlijke verhalen deelt Simone in ‘Eigenwijsheid’ haar inzichten hoe ze oude overtuigingen leerde herkennen door te leren voelen en luisteren naar haar lijf. Met alleen denken was ze daar nooit gekomen. Haptonomie; voelen, denken en doen.