08/01/2026
Toen mijn schoonmoeder merkte dat haar gezondheid achteruitging, begon ze haar sieraden weg te geven en ze vroeg mijn dochter bij zich. Ze was nog maar twaalf. Staand naast oma’s stoel kreeg ze een ketting, met een verhaal erbij. Een intens bijzonder moment. Dat kleine meisje, dat iets kostbaars kreeg van haar oma. Het ging over generaties, over liefde. Het staat voor altijd op mijn netvlies.
Het bracht me terug naar mezelf op die leeftijd. Ik was met mijn ouders op visite bij mijn oma. Zij gaf mij een horloge. “Dit was van mijn moeder,” zei ze. “Ze is vlak voor je geboorte overleden. Ze was zo blij dat jij onderweg was. Daarom wil ik je dit geven.” Ze deed het horloge om mijn pols.
Die avond, onderweg naar huis, barstte mijn moeder los. Ze schreeuwde dat het horloge van háár was. Dat ik er geen recht op had. Dat het eerst naar haar moest en dat ik het pas zou krijgen als zij dood was. Ze ging door, bleef doorgaan, zonder pauze, zonder ruimte voor mij.
Op dat moment leerde ik iets wat diep in mijn lijf is blijven zitten: mijn gevoel deed er niet toe en mijn plek was ondergeschikt.
De volgende dag ging ze verder en ik kon er niet meer tegen. Ik brak en gaf het horloge aan haar en vroeg zachtjes of ze er dan een briefje bij wilde doen. Dat het van mij was, zodat ik het later terug zou krijgen. Dat briefje is er nooit gekomen.
Na de dood van mijn vader is het contact met mijn moeder, onder begeleiding van een psychologe, verbroken. Ze heeft het horloge inmiddels langer dan haar oma en haar moeder het ooit hebben gehad. Ik zal het nooit krijgen.
Een narcistische moeder stelt haar eigen behoeften centraal, volledig ten koste van haar kinderen. Zolang je in zo’n gezin leeft, weet je niet beter. Je past je aan, parkeert je eigen behoeften en leeft voortdurend op spanning.
Herken je jezelf hierin? In het aanpassen, het inslikken, het op scherp staan?
Weet dat je hier niet alleen in bent. In mijn praktijk is er ruimte voor jouw verhaal zonder oordeel. En ik ben er voor jou?
