04/09/2026
“Er is iets met mij, maar ik weet niet wat.”
Misschien heb jij die gedachte ook weleens gehad.
Je voelt je anders.
Je voelt je regelmatig alleen, terwijl je eigenlijk niet alleen bént.
Gewoon zo’n onbestemd gevoel dat je niet kunt plaatsen.
En omdat je niet kunt verklaren waar dat gevoel vandaan komt, kan je hoofd allerlei scenario’s bedenken.
Ben ik wel echt een kind van mijn vader?
Ben ik misschien homoseksueel?
Is er iets met mij gebeurd wat ik me niet herinner?
Ben ik misschien verkracht en heb ik dat verdrongen?
Die vragen ontstaan eigenlijk omdat we als mens nu eenmaal op zoek gaan naar een verklaring wanneer we iets heel duidelijk voelen, maar niet kunnen begrijpen waar het vandaan komt.
En soms is het helemaal niet gek dat je het maar niet kunt verklaren.
Omdat het een gevoel is dat is ontstaan in een tijd waar je met je hoofd geen herinneringen aan hebt.
In mijn werk kijk ik daarom verder terug.
Naar de periode vóór je geboorte.
Wat er vanaf je bevruchting tijdens de zwangerschap speelde.
Naar je geboorte en de eerste periode daarna.
Want soms komen daar puzzelstukjes naar voren die iemand nog nooit eerder heeft bekeken.
Bijvoorbeeld dat je in de baarmoeder niet alleen bent gestart, maar dat je broertje of zusje daar overleed.
En wanneer zoiets helder wordt, gebeurt er iets bijzonders.
Iemand zegt niet per se:
“Nu snap ik alles.”
Maar voelt vanbinnen:
“Dit klopt.”
Alsof er ineens een puzzelstukje op zijn plek valt.
En juist dát kan rust geven.
Niet omdat daarmee ineens al je klachten zijn opgelost.
Maar omdat je jezelf eindelijk beter begint te begrijpen.
En misschien ontdek je dan ook iets heel belangrijks:
Er is helemaal niets mis met jou.
Misschien is er alleen een verhaal dat je nog niet kende. 🤍
