26/05/2026
Mijn dochter moest vandaag voor een opdracht naar het Rijksmuseum…
en terwijl zij bezig was, ben ik in de tuin gaan zitten. In het zonnetje, bij het water. Broodje mee, drinken mee, laptop erbij.
En terwijl ik daar zat, besefte ik me hoe anders dit vroeger was geweest.
Dan was ik waarschijnlijk niet gaan zitten.
Dan was ik naar huis gegaan om weer door te gaan.
Omdat ik altijd het gevoel had dat ik alles moest dragen.
Niet alleen van mezelf, maar ook van de ander.
Alsof het mijn verantwoordelijkheid was om alles overeind te houden.
En precies dat hield mij jarenlang in het doorgaan.
In het aanpassen.
In het mezelf steeds kleiner maken.
Nu weet ik dat rust nemen niet hetzelfde is als stilvallen.
Juist daar ontstaat ruimte.
Ruimte om adem te halen.
Ruimte om weer te voelen wat ík nodig heb.
Ruimte om keuzes te maken die goed zijn voor mijn energie, mijn lichaam en mijn leven.
En misschien is dat wel regie nemen.
Niet altijd maar dragen wat niet van jou is…
maar durven vertragen zonder schuldgevoel , dat is RECLAiM