27/01/2026
๐ถโ๐ซ๏ธ Soms voelt het alsof mijn hoofd vol mist zit.
Ik zie geen richting, geen volgende stap, geen helder antwoord.
Alles voelt onzeker en vaag.
Mijn eerste neiging is dan om te gaan denken.
Analyseren. Oplossen. Begrijpen.
Alsof helderheid daar te vinden is.
Maar juist op die momenten merk ik:
hoe meer ik in mijn hoofd blijf,
hoe dichter de mist wordt.
Voor mij ontstaat helderheid niet door harder te denken,
maar door een stap terug te nemen.
Door te zakken uit mijn hoofd,
terug naar mijn gevoel.
Daar, onder de ruis en de twijfel,
ligt iets dat stiller is.
Mijn essentie.
Wat oorspronkelijk van mij is.
Als ik daar weer contact mee maak,
verschijnt er geen kant-en-klaar plan,
maar wel iets anders: vertrouwen.
Vertrouwen is voor mij geen zekerheid over de uitkomst.
Het is durven blijven bij het niet-weten.
Niet vluchten in controle,
maar aanwezig blijven bij wat er nu is.
En vanuit dat vertrouwen ontstaat beweging.
Zacht. Eerlijk. Kloppend.
