09/09/2026
Perfectionisme… daar ben je weer
Adem in. Adem uit.
En nog een keer.
Want ik ben een PowerPoint aan het maken.
En blijkbaar is een PowerPoint voor mij niet gewoon:
“Ik maak een paar dia’s en vertel daar iets bij.”
Nee joh.
Mijn hoofd maakt er ongeveer dit van:
Weet ik wel genoeg?
Wat ga ik precies vertellen?
Vergeet ik niets?
Moet dit er niet óók nog bij?
En dit dan?
Misschien moet ik daar nog iets over opzoeken…
Voor ik het weet heb ik zóveel informatie verzameld dat ik door de bomen het bos niet meer zie.
O ja.
Perfectionisme.
Daar ben je weer.
Het frustrerende vind ik dat ik het patroon inmiddels uitstekend herken. Ik zie het gebeuren. Ik weet wat ik doe. Ik weet zelfs ongeveer wat ik ánders zou kunnen doen.
En tóch lukt dat nog niet altijd.
Ondertussen hoor ik mensen zeggen:
“Joh, ik maak met AI zo een PowerPoint.”
Geprobeerd.
Mijn ervaring: nóg meer informatie, nóg meer mogelijkheden en nóg meer chaos in mijn hoofd.
Of iemand vertelt doodleuk dat de hele presentatie in een paar uur klaar was.
PÁÁR UUR?!
Ik ben inmiddels meerdere dagen verder.
Maar goed. Ieder zijn vak, zullen we maar zeggen.
En… hij krijgt vorm.
Misschien is dat voor mij op dit moment wel genoeg.
Niet wachten tot ik mijn perfectionisme volledig heb overwonnen voordat iets makkelijker mag worden. Maar het herkennen als het langskomt, er af en toe om kunnen lachen en vervolgens weer verdergaan.
Dia voor dia.
Adem in. Adem uit.
En vooral niet nóg een extra dia toevoegen.
Nou ja… misschien eentje dan.
Wie herkent dit? Dat je precies weet welk patroon je in de weg zit en er vervolgens tóch weer met open ogen intrapt?