18/05/2026
Films in het Wereldmuseum in Amsterdam. Drie diep spirituele rebelse films. Diep geworteld in het verhaal. Het is het verhaal. Het verhaal wat verteld wordt. Door wie?
Bepaal jij zelf het verhaal? En wat als het verhaal nu veranderd? Als iets wat minderwaardig is, nu ineens superieur wordt? Het verhaal van kolonisatie is altijd verteld vanuit de kolonisator. Het motief is door henzelf gemotiveerd en beschreven. Wie is er heidens? Wie is er primitief? Wie is er gevaarlijk?
Voor wie? En waarom?
Tijd is ook een punt. Een punt van hier en nu. Een punt van hier en nu wat zich verplaatst door de tijd. Morgen is het gisteren van overmorgen. Niets is permanent.
"time is running up and still: here we are"
Geschiedenis. Archeologie. Ze denken het verhaal te vertellen. Maar het zijn aannames. Wees een rebel en saboteer nu het verhaal van de toekomst. Schep nu het verhaal wat ze gaan lezen in de toekomst. Schep nu een verhaal. Jouw verhaal. Verander het verhaal nu zodat ze later hun mening moeten herzien. Is alles wat we weten wel het verhaal wat ooit verteld is. Is ons verhaal van hen toen, niet gewoon ons verhaal van hoe wij vinden dat zij toen moesten zijn?
Niets ligt vast.
Het verhaal is het verhaal.
Na het zien van de drie films op de tentoonstelling Larissa Sansour: Rogue Agents of History (Familiar Phantoms; Sunken Tale of Losses Delayed; In the Future They Ate from the Finest Porcelain) was ik stil. Sterker nog, ik moest een snik onderdrukken. Zo mooi en diep als deze drie korte films waren, kom je niet vaak tegen. Wat is tijd? Wie vertelt het verhaal, nu en in het verleden van de toekomst?
Natuurlijk was de dood ook een essentieel onderdeel van deze films. Wie immers tijd zegt en verhaal, zegt ook dood. Wat nu leeft is dood in de toekomst. En als de toekomst gisteren is en het verleden leeft in de toekomst, waar zijn wij dan?
De films brachten we aan het denken. Diep aan het denken. En ze lieten me voelen. Veel voelen. Elke zin elk beeld was raak. Ik was emotioneel kapot na het zien van deze films. Rachel was na twee al afgehaakt, het was teveel. Dit waren films van een kaliber zwaar zoals ik dat eigenlijk zelden mag meemaken. Ik moest en zou de derde meteen zien, ook al was mijn ziel overbelast. Het moest. Ik kon niet naar huis zonder die derde gezien te hebben.
Films voor de ziel. Ik kan niet anders zeggen. Als je sjamanisme in een film kan vatten, dan is dit het wel. Zonder spiritueel geneuzel, zonder wierook en meditatie kussen of fladderjurken, was dit poëtisch sjamanisme van een diep hoog niveau.
Ik ga ze zeker nog een keer zien. En nog een keer. En nog een keer....liefst tot ik ze uit mijn hoofd ken.
