04/09/2026
Een heel verhaal, maar ik wil je graag met toestemming van ouders, kennis laten maken met S. Bij aanmelding was ze 3,5 jaar oud en inmiddels een kleuter van 4 ☺️
De eerste keer dat ze bij me kwam leek ze gevangen in zichzelf. Ze maakte geen oogcontact en reageerde niet op haar naam. Tenminste, niet zichtbaar. Haar ogen zagen er leeg en afwezig uit.
Spreken deed ze nog niet en ze kwijlde bovenmatig veel. Alles in haar handen ging naar de mond en werd flink op gekauwd.
Lopen deed ze op haar knieën. Staan, bij een kruk of bank oid, verliep wiebelig en moeizaam. Als ze dan stond, stond ze bijna als een ballerina op haar tenen, met haar benen strak gespannen.
Vanaf haar geboorte merkten ouders eigenlijk al dat het anders ging. Voeden verliep moeizaam en ze voelde slapper dan een doorsnee kind. Ze was heel rustig en sliep met name de eerste 1 1/2 jaar heel veel.
Vanaf een maand of 5 pakte ze elk virus op en was ze regelmatig ziek.
Rond 7 maanden liet ze pas iets van motorische activiteit zien, waarna de mijlpalen dus vertraagd, niet of afwijkend doorlopen werden.
Ze vertoonde weinig lichamelijke balans, hing veel tegen iets of iemand aan en liet haar hoofdje snel "vallen".
Tot ongeveer 2 jaar maakte S wel contact. Met papa en mama werd geknuffeld, maar regelmatig op een ruwe en ongecontroleerde manier, waarbij ze kon bijten en aan haren trok. Ze reageerde niet altijd op haar naam, maar je kon met haar spelen en zingen en handjes klappen, maar dat verdween toen ze 2 was geworden. Dit wordt gekoppeld aan de diagnose autisme, die ze inmiddels heeft gekregen.
In de afgelopen jaren zijn er regelmatig bezoeken geweest bij o.a. de Huisarts, Kinderarts en het Consultatiebureau. Ze zagen allemaal dat S. zich anders ontwikkelde, maar geen van hen zag rode vlaggen voor stevigere interventie. Een MRI scan liet geen hersenafwijking zien en op fysiek gebied leek ook alles in orde. Niets wat de ontwikkeling in de weg zou moeten zitten.
Echter, bij moeder wapperden de rode vlaggen al geruime tijd. Door daadkrachtig handelen werd toch verder gekeken, met als uitkomt dat sinds ongeveer een 1/2 jaar bekend is dat S. geboren is met een genetisch afwijking, met de naam Translocatie met Duplicatie 3p13:33 p13:12
Hiermee viel alles op z'n plek.
Hoe een moedergevoel toch altijd klopt hè..... 😔
Er werd ingezet op logopedie en fysiotherapie. Moeder voelde echter aan alles dat er meer moet zijn om S. haar ontwikkeling te stimuleren, en zo kwam ze uit bij MNRI® reflexintegratie.
En nu mag ik met dit super mooie, lieve en bijzondere meisje werken ❤️
Al na de eerste behandeling veranderde het opgesloten meisje voorzichtig en leek haar wereld open te gaan. Ze kwam uit haar bubbel, zoals moeder het omschreef. Ze maakte oogcontact en begon op haar naam te reageren.
Inmiddels zijn we een aantal sessies verder en blijven ouders zich verbazen over de stapjes die S. zet. Ook horen ze het van familie en vrienden.
Een kleine opsomming:
- ze kruipt actief naar iemand toe
- trekt zich stabiel op en zet zich sneller en steviger op de voeten (nog wel steeds op de tenen)
- volgt de hond als ze in de kinderstoel zit
- speelt en maakt dikke lol (schaterlachend 😍) met haar kleine broertje
- kan al kort iets van een gerichte activiteit aan tafel doen met moeder en broertje
- huilt meer, waar het vermoeden ligt dat het voor nu haar manier van communiceren is.
- is sinds de start van het traject 1x ziek geweest.
- trekt minder aan haren
- ze kwijlt veel minder
- stopt nog veel dingen in de mond, maar er wordt minder hard op gekauwd.
Het lijken misschien kleine stapjes, maar moeder zegt zelf, "dit is echt bijzonder en zichtbaar anders sinds we met reflexintegratie bezig zijn. Daarvoor maakte ze nagenoeg geen ontwikkeling meer door. Het kan niet anders dan dat het door de behandelingen komt. Waarom weet een arts dit niet, of een fysiotherapeut of het consultatiebureau.....".
Ikzelf blijf het ook altijd nog bijzonder vinden wat MNRI® reflexintegratie teweeg kan brengen. Of eigenlijk verbaast het me niet 😅.... Maar het is zo bijzonder om het te zien, te voelen en mee te maken.
We werken op een lichaamsgerichte manier aan de basis van de ontwikkeling. Vanuit de primaire reflexen bouwen we, door het verbeteren en versterken van hersenverbindingen, langzaam naar steeds meer fysieke, cognitieve en emotionele controle.
Het gaan lopen en spreken laat nog even op zich wachten, maar ik heb voorzichtig vertrouwen. We kunnen niet voorspellen hoever ze zal komen. Goeie stabiele ontwikkeling heeft, zeker in S haar geval, tijd nodig. Maar met de mega positieve, aanstekelijke en energieke inzet van moeder gaat ze heel ver komen. Daar ben ik van overtuigd.
Voor moeder is de grootste winst al gemaakt, zei ze; Echt contact hebben met S. en de verbinding voelen ❤️
En S, och jee wat is ze bijzonder! Werken met haar is, ondanks af en toe wat gedraai en een eigen gang gaan (wat ook echt op die leeftijd mag en moet 😏), echt een feestje. Vanaf dag 1 gaat ze heerlijk liggen en laat ze het op de behandeltafel, op schoot en op de grond allemaal goed toe. Inmiddels krijg ik knuffels en kijkt ze me lang aan met haar blauwe ogen. Er vinden hele gesprekken plaats op deze manier. Het zit allemaal in haar hoofdje, daar ben ik van overtuigd. 🍀
Margreet Leeflang-Wobbes
www.kienenkundig.nl
