Collette Janssens Klassiek Homeopathisch Trauma Therapeut

23/06/2026

Een diagnose is een naam, geen verklaring.

Migraine. ADHD. Burn-out. Fibromyalgie. Allemaal namen. En een naam is handig, het geeft je iets om naar te wijzen. Maar een naam vertelt je niet wáárom. Niet wanneer. Niet hoe.

En toch hoor ik het zo vaak:
"Ja, dat kan ik niet hoor, want ik heb…"
"Ik ben nou eenmaal zo, want ik heb ADHD."

Punt.
Klaar.
Einde gesprek.

Nee...
Begin van het gesprek.

Want een diagnose is geen vonnis. Het is geen muur waar je achter gaat zitten. Het is een wegwijzer, eentje die zegt: hier is een patroon, ga eens kijken wat eronder zit.

Neem ADHD:
Mensen zeggen vaak “zij mag daar niets over zeggen want zij weet niet wat het is”. Nou geloof mij, ik weet 100% wat het is, ik heb zelf namelijk zo'n brein dat alle kanten op vliegt.

Ooit voor iets heel anders achter gekomen dat dat ADHD heet. Ik vergeet dat onmiddellijk want ik wil mij er niet mee personaliseren, ik noem het de motor waarmee ik op één dag doe waar een ander een week over doet.

Maar zo kijken vraagt iets van je. Het vraagt dat je niet meer wegduikt achter een woord. Dat je stopt met "ik heb" en begint met "wat wil dit me vertellen". En ja, dat is ongemakkelijk. Want zodra je dat doet, ben je weer aan zet.

Geen excuus meer.
Geen verschuilen meer.

Ik snap waarom mensen het fijn vinden, dat label. Het geeft rust. Eindelijk een naam. Maar als die naam je stilzet in plaats van in beweging brengt, dan werkt-ie tegen je.

Een diagnose beschrijft wát. Ik wil weten wáárom.
Want dáár — bij dat waarom — begint het werk.
En het werk is van jou. 🤎

19/06/2026

Je kunt nog zo vaak tegen jezelf zeggen:

✨ Ik ben succesvol.
✨ Ik ben geliefd.
✨ Ik ben gezond.
✨ Ik ben overvloed.

Maar als jouw innerlijke programmering nog steeds op “tekort”, “niet goed genoeg” of “ik moet hard werken voor alles” staat…

…dan blijf je koffie zetten terwijl je thee probeert te bestellen.

☕➡️🫖

Een koffiezetapparaat dat geprogrammeerd is voor koffie, maakt geen thee omdat jij er lieve woorden tegen zegt.

Het maakt koffie omdat dát het programma is.

En zo werkt het vaak ook bij mensen.

Affirmaties kunnen prachtig zijn.
Maar als het onderliggende programma niet verandert, blijf je vaak dezelfde resultaten creëren.

Niet omdat je faalt.
Niet omdat je niet positief genoeg bent.

Maar omdat je systeem nog een ander verhaal draait.

In mijn praktijk kijk ik niet alleen naar wat je denkt.

Ik kijk naar het programma eronder.

Want zodra dát verandert, hoeft het leven niet langer tegen je te werken.

Dan ontstaat er ruimte voor iets nieuws.

Her-inneren.
Ontwinden.
Ontvangen.

Je bent niet kapot.
Je bent geprogrammeerd.
En wat geprogrammeerd is, kan ook opnieuw geprogrammeerd worden. 💛

17/06/2026

Dit is een van de meest oncomfortabele en bevrijdende inzichten tegelijk.

Niet omdat je het verkeerd hebt gedaan, maar omdat het betekent dat er iets te veranderen valt op een plek waar je nog niet keek.

Schrijf voor jezelf eens op: wie geloof ik eigenlijk dat ik ben?

Niet wat je hoopt, wat er onbewust meedraait.

Daar begint het.

Voel je iets bewegen bij het lezen?
Stuur me gerust een bericht.

14/06/2026

12/06/2026

Leg je er maar bij neer dat het niet veel beter wordt dan dit.”

Dat zei de psychiater tegen een cliënt van mij.

Ik geloof daar niks van.

De tools die je hielpen overleven — de medicatie, de coping, de muren die je optrok — hebben hun werk gedaan. Toen. Daar ben ik dankbaar voor.

Maar het zijn tools. Geen identiteit

Ze waren een brug, geen bestemming.

Het moment dat je “zo ben ik nu eenmaal” gaat geloven, stopt de beweging. Niet omdat het waar is maar omdat je het bent gaan geloven.

Je bent niet je diagnose.
Je bent niet je overlevingsmechanisme.
Je bent niet het plafond dat iemand anders voor je tekende.

Je lichaam heeft nooit gezegd dat het hier ophoudt. 🤎

03/06/2026

“Ik weet precies waar het vandaan komt.”

Dat hoor ik regelmatig.

Mensen hebben boeken gelezen.
Therapie gevolgd.
Podcasts geluisterd.
Ze kunnen soms haarfijn uitleggen waarom ze reageren zoals ze reageren.

En toch zitten ze een jaar later vaak nog in hetzelfde patroon.

Niet omdat ze het niet goed genoeg hebben begrepen.

Maar omdat begrijpen en veranderen twee verschillende processen zijn.

Inzicht ontstaat in het hoofd.

Patronen ontstaan vaak in een systeem dat ooit iets heeft geleerd over veiligheid, afwijzing, liefde, controle of overleven.

En dat systeem verandert niet automatisch omdat je iets begrijpt.

Het verandert wanneer het ervaart dat er vandaag iets anders mogelijk is.

Een simpel voorbeeld: je kunt precies begrijpen hoe zwemmen werkt door erover te lezen, maar daardoor kun je het nog niet. Pas wanneer je het water ingaat en je lichaam nieuwe ervaringen opdoet, ontstaat er echt verandering.

Misschien is dat wel de reden dat zoveel mensen vastlopen.

Niet omdat ze te weinig weten.

Maar omdat ze blijven proberen een lichamelijk patroon op te lossen met een intellectueel antwoord.

Herken je dat?

Dat je iets allang begrijpt, maar merkt dat je het nog niet echt leeft?

01/06/2026

Toen mijn kinderen klein waren, had ik natuurlijk een Homeopatische EHBO kit in huis.
Van alle middelen daarin springt er 1 boven alle middelen uit;

Arnica.

Met vier kinderen gebeurde er namelijk altijd wel iets in en om het huis

Mijn oudste dochter viel ooit met zo’n hype-stepje van de stoep en kwam met haar kin op de straat terecht.
Flinke jaap, bloeden, schrik…
het litteken zie je nog steeds.

Mijn andere dochter kreeg tijdens het sporten een keer een bal keihard tegen haar been.

Mijn zoon kwam regelmatig thuis van het voetballen met blauwe plekken, pijn of een verstuiking.

Tja, het hoort er bij

En iedere keer lag Arnica klaar. In m’n handtas, in de sporttas, m’n kit thuis, in de auto…

Niet omdat het alles oplost, maar omdat het het lichaam helpt herstellen na een klap, een val of een schok.

In mijn praktijk gebruik ik Arnica nog steeds heel vaak.
Bij kinderen, bij volwassenen, na operaties, na ongelukken, na tandheelkundige ingrepen
en soms ook na een emotionele klap.

Soms vragen mensen wel eens “maar de gebeurtenis was een jaar geleden, werkt het daar dan nu nog op?
Jazeker, dat doet het!

Als ik één korrel moet noemen die wat mij betreft in ieder huis zou moeten liggen, dan is het Arnica.

27/05/2026

Een van mijn cliënten zat laatst tegenover me en draaide al een poosje in dezelfde cirkel:

"Wat als ik dit besluit en het pakt verkeerd uit?"
"Maar stel dat ik toch reageer zoals vorig jaar?"
"En wat als ik er over een half jaar spijt van krijg?"

Ik heb één zin die mijn vaste cliënten van mij kennen omdat ik deze in zulke gevallen altijd gebruik.

"Ah, zet je je oorwarmers nu alvast op voor het geval het in de winter koud kan gaan worden?" (Het was april)

Ze begon te lachen. Want ze wist precies wat ik bedoelde.

Het is invullen van een zogenaamde werkelijkheid die geen werkelijkheid is, waardoor een besluit voor vandaag blijft liggen.

En weet je waar uitstel toe leidt?
Tot afstel.

En afstel voelt vaak veilig.

Tot je beseft dat je er een jaar later nog steeds staat.

Ik las gisteren bij Tony Robbins iets wat me raakte:
"Succesvolle mensen hebben niet minder slechte beslissingen genomen dan jij.
Ze hebben er alleen meer genomen."

Want elke beslissing, goed of slecht, geeft je informatie. Iets om op te bouwen.

Maar je leert niks van een beslissing die je niet hebt genomen.

Edison zei het al:
"Ik ben niet ontmoedigd, want elke 'verkeerde' poging is gewoon een stap vooruit."
Een verkeerde stap is nog steeds een stap. Wachten is dat niet.

Wachten heeft een prijs die niemand op het bonnetje zet, maar die je elk jaar betaalt.

Ik vraag mijn cliënten dan altijd:
"Welke beslissing zit je nu uit te stellen omdat je bezig bent met je oorwarmers op te zetten?"

Het is meestal niet eens zo'n grote.

Het kan een gesprek zijn dat je nog niet voert.
Een grens die je nog niet trekt.
Een ja of een nee die je al weet, maar nog niet hardop maakt.
Een uitdaging uit je comfortzone.

En het bijzondere is: zodra je zo'n beslissing eindelijk neemt, goed of slecht komt er ruimte vrij die je niet had verwacht.

Niet omdat het besluit perfect was.
Maar omdat je systeem niet meer hoeft te wachten.

Dus. Welke oorwarmers heb jij nu al op (terwijl het mei is)? 🤎

20/05/2026

Een vrouw zei laatst tegen me:

“Ik ben al maanden bezig met werken aan mezelf… waarom voel ik nog steeds dingen waarvan ik dacht dat ik ze al had verwerkt?”
Ik denk dat veel mensen zich daarin herkennen.

We leven in een wereld waarin alles snel moet.
Snelle resultaten.
Snelle oplossingen.
Snelle transformatie.

Dus wanneer een proces langer duurt dan gehoopt, denken we al snel dat we iets verkeerd doen.

Maar diepgaande verandering heeft vaak een ander tempo dan wij tegenwoordig gewend zijn.

Je lichaam.
Je zenuwstelsel.
Je patronen.

Die bewegen niet op de snelheid van een motivatiequote of een ‘voor en na’ verhaal op social media.

Patronen die jarenlang onderdeel zijn geweest van hoe jij jezelf beschermde,
laten zich meestal niet in een paar weken vervangen.

En wat ik vaak zie:
het gaat niet langzaam.

Het gaat precies zoals het systeem nodig heeft.

Alleen heeft bijna niemand ons geleerd hoe echte verandering eruitziet.

Soms voelt het alsof er weinig gebeurt,
terwijl er onder de oppervlakte juist enorm veel in beweging is.

Dat is geen stilstand.
Dat is integratie.

Langzaam betekent niet dat je faalt.
Langzaam betekent vaak dat iets niet wordt onderdrukt, maar werkelijk veranderd.

Zit jij in een proces dat langzamer gaat dan je wilt?
Je mag me altijd een DM sturen over wat er speelt.