13/04/2026
Laatst werd ik bij de nieuwe training die ik volg geraakt door de stof die verteld werd. Het raakte me diep tot in m’n celgeheugen. Mijn lichaam ging trillen, ik wist me geen houding meer te geven en het verdriet zat tot in m’n strot (om even grof te zeggen).
Ik ging naar buiten. Iemand vroeg me: “Hé, hoe is het?!” Maar ik kon niets uitbrengen. Nog net een klein ‘ff niet’ gebaar was genoeg zodat ze het begreep. Ik pakte een kop thee en ging ergens buiten zitten.
Ze kwam naast me zitten en ze zei niets. De eerste innerlijke pleaser in mij wilde het uit gaan leggen, maar ik voelde ook dat dat niet nodig was.
Dus ik liet de trigger zijn ding doen, totdat ik weer aan mezelf kon vragen: wat heb ik nodig?
Het antwoord was simpel: weer kletsen. En zo voelde ik de trigger naar de achtergrond verdwijnen en ontstond er een mooi, luchtig gesprek. Zonder mezelf te verliezen.
Het voelde alsof ik me ergens doorheen bewoog, het volledig in mijn lijf kon voelen en het daarna organisch los kon laten.
Na de pauze kon ik weer in mezelf aanwezig zijn in de les. Ik was gezakt in mijn lijf, iets wat ik de hele ochtend niet had gevoeld - achteraf gezien. Er was iets geshift.
Het respect dat ik voelde, doordat zij mij gewoon liet ‘zijn’ en wist dat ik mezelf kon dragen, was precies wat ik nodig had. 🙏🏽
Dat was weer DE bevestiging voor mij: dat het Voelen, wanneer het opkomt, het enige is wat we te doen hebben.
Zonder er verhalen van te maken, het weg te slikken of ervan weg te rennen.
Het is geen hoge trilling die nodig is om iets te doorvoelen. Het is de lage trilling. Letterlijk - daar in je lijf 🧡
Dit is iets wat ik al jong wist en wat ik altijd wenste voor de wereld.
En ik hoop dat als je mijn pad kruist, ik je een beetje kan inspireren om dit ook te ervaren✨
Liefs,
Rachel