19/08/2026
Wanneer is het eigenlijk goed?
Sinds ik enkele jaren geleden de diagnose autisme met ADD kreeg, begrijp ik steeds iets meer van mezelf en mijn manier van handelen en reageren. Maar begrijpen betekent niet automatisch dat de onzekerheid verdwijnt.
Eigenlijk ben ik al heel lang zoekende.
Ik wil dingen graag goed doen. Misschien soms té graag.
Ik wil mensen niet teleurstellen. Niemand tekortdoen. Niemand afwijzen. En ondertussen vind ik het behoorlijk lastig om te bepalen wanneer iets dan daadwerkelijk goed genoeg is.
Ook in mijn werk kom ik dat voortdurend tegen.
Wanneer is een behandeling goed?
Wanneer duurt een behandeling lang genoeg?
Wanneer is mijn tarief passend?
Wanneer zijn de resultaten goed genoeg?
Wanneer vinden mensen mij goed genoeg?
En ja, zelfs hier op Facebook: als ik iets schrijf waar weinig mensen op reageren, schiet er soms door mijn hoofd: was het dan niet goed? Raakte het niemand? Doe ik iets verkeerd?
Rationeel weet ik natuurlijk dat het zo niet werkt. Maar ergens vanbinnen blijft dat zoeken naar bevestiging bestaan.
De laatste tijd kom ik dat opnieuw sterk tegen rondom mijn opleiding.
Ik heb twee jaar een opleiding gevolgd waar ik ontzettend enthousiast over ben. De kennis, de manier van kijken naar het lichaam en de mogelijkheden om mensen te behandelen passen enorm bij mij.
Maar makkelijk was het niet.
De hoeveelheid stof was groot. Ik begreep niet altijd alles in Ă©Ă©n keer. Studeren kostte me veel tijd en energie. Daarnaast waren er de oefenuren en behoorlijk wat reistijd.
Toch wilde ik eigenlijk verder.
Aan het einde van het tweede jaar kreeg ik echter een negatief advies om door te gaan. Dat kwam binnen. Niet alleen omdat ik zo enthousiast ben over de opleiding, maar misschien ook omdat het precies dat oude stukje raakt:
Ben ik dan toch niet goed genoeg?
Ik heb er lang over getwijfeld.
Uiteindelijk heb ik besloten te stoppen. Niet alleen vanwege het advies, maar ook omdat doorgaan betekende dat ik me financieel voor een volledig studiejaar moest vastleggen, ook wanneer onderweg zou blijken dat het toch te veel werd.
En nu hoor ik van andere studenten dat er blijkbaar soms wél ruimte wordt geboden om te beginnen en bijvoorbeeld eerst een halfjaar te volgen.
Juist het eerste deel van dit studiejaar gaat over onderwerpen die mij enorm interesseren: trauma, de ontwikkeling van het brein en de mogelijkheden om daar therapeutisch mee te werken.
En dan merk ik dat het me raakt.
Niet eens omdat ik iemand iets misgun. Maar omdat die mogelijkheid mij niet is aangeboden.
En meteen komt die twijfel weer:
Heb ik wel de juiste keuze gemaakt?
Had ik toch moeten doorgaan?
Waarom kreeg ik die ruimte niet?
Was het advies terecht?
Of heb ik me te veel laten leiden door wat een ander van mijn mogelijkheden vond?
Misschien is dĂĄt wel een van de lastigste dingen voor mij aan autisme en ADD.
Niet dat ik dingen niet kan.
Maar dat ik soms ontzettend moeilijk kan voelen waar mijn eigen grens, mijn eigen keuze en mijn eigen âgoed genoegâ ligt, wanneer er zoveel informatie, verwachtingen en meningen van anderen doorheen lopen.
En misschien bestaat dat perfecte âgoedâ helemaal niet.
Misschien hoef ik niet door iedereen goed gevonden te worden.
Misschien hoeft niet iedere behandeling perfect te zijn.
Misschien hoeft niet iedere Facebookpost reacties op te leveren.
Misschien mag een keuze achteraf nog steeds pijn doen, zonder dat het automatisch de verkeerde keuze was.
Dat weet ik met mijn hoofd.
Nu nog leren om daar ook op te vertrouwen.
Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen.
Dat eeuwige zoeken naar: doe ik het wel goed?
En hoe bepaal je wat jij werkelijk wilt, wanneer een ander twijfelt aan iets waar jij zelf juist ontzettend enthousiast over bent?
Wat zou jij hebben gedaan?
