10/05/2026
Vandaag is zo’n dag waarop alles even te veel is. Met 37 +1 weken op de teller, een intense verkoudheid en gisteren een pracht event waar 100% van mijn kunnen naartoe ging voelt mijn lijf nu als een gevangenis. Elke ademhaling is een opgave en de hormonale shifts zorgen voor tranen en soms een beetje paniek (want ik weet dat het eigenlijk na de bevalling pas echt begint en er niet lekker ingaan maakt me wankel) Ik wil er rustig en positief ingaan, mijn systeem vraagt om stilte maar het is er te weinig.
Ik hou zielsveel van mijn twee meiden, maar m’n batterijtje zit in ‘t oranje. De ruzietjes, het zorgen, de constante vragen, de ruis... ik heb de ruimte in mijn hoofd even niet meer om het op te vangen (en daar voel ik me dan meteen schuldig door maar het is geen gebrek aan liefde maar aan capaciteit, herinner ik mezelf steeds aan). Ik voel aan alles dat ik moet vertragen. Daarom dus deze maand off insta. Ik ben een meditatie streak begonnen en ik trek me terug in mijn eigen bubbel. Om de laatste weken in alle rust te dragen, om te herstellen van deze fu**ed up verkoudheid en om de ruimte in mezelf terug te vinden voordat de baby er is. Stilte voor voor de storm. 🕊️
ps. 4 profi, pracht foto’s van en 2 selfies van vandaag (in een donkere kamer om 12.00 uur ‘s middags terwijl Dil met de meiden naar een speeltuin is) to keep it real. X Tot aan de andere kant, als de wereld weer een klein wondertje rijker is. 🤍
