31/05/2026
EN DAN BREEKT HET LOS...
Er is storm op komst
Zwaar weer in zicht
Wolken stapelen zich op
Donders rollen in de verte
De onrust hangt in de lucht
Je voelt het
Je ruikt het
Het komt eraan
Ramen gaan dicht
Buiten naar binnen
Het is broeierig in huis
Woorden worden korter
Blikken scherper
Stilte zwaarder
Onrust in jouw lijf
Spanning onder je huid
Alles verzamelt zich
Laag op laag
Tot het niet langer kan
En dan breekt het los...
Ramen gaan open.
Binnen komt naar buiten
Alles in jou opent zich
De wolken zijn te zwaar geworden
om nog langer te dragen
Bliksems splijten de lucht
Donderslagen bulderen
Als regen na een lange droogte
komt alles naar beneden
En ik
Ik adem
In
En uit
Aanwezig
Voeten op de aarde
Verbonden met mezelf
Rust
Onrust
Alles mag er zijn
Laat maar gaan
Laat maar waaien
Ik ben en blijf
Storm
Bulder
Raas
Gier
Ik ga nergens heen, mijn liefste
En als ik ergens blijf
Is er maar één plek om naar toe te gaan
En die plek is: HIER
~ Simone Nieuwhuis ~
💞
Misschien raakt dit gedicht niet alleen iets van het kind. Misschien raakt het ook iets van het kind in onszelf, want wanneer de storm van een kind losbreekt, wordt vaak ook ons eigen verhaal geraakt. Onze eigen onrust, angst, machteloosheid of het verlangen dat er vroeger wel iemand was geweest die was gebleven.
Co-regulatie begint daarom niet alleen bij het kind, maar ook bij de volwassene die bereid is aanwezig te blijven bij wat er in hem of haarzelf gebeurt. Veilige hechting ontstaat wanneer een kind ervaart: jij blijft bij mij. En misschien ontstaat er tegelijkertijd iets van heling wanneer de volwassene zichzelf leert zeggen:
"En ik blijf ook bij jou."
Niet het voorkomen van de storm, maar aanwezig blijven wanneer hij losbreekt.
Bij het kind.
En bij jezelf.
