LauravanLoon

06/07/2026

De afgelopen anderhalf jaar heb ik me ontzettend rijk gevoeld door de liefdevolle mensen om mij heen.

De belletjes, berichtjes, kaartjes, bloemen, een spontane wandeling en alle andere grote en kleine gebaren hebben me keer op keer meer steun gegeven dan ik vooraf had kunnen bedenken.

Als therapeut luisterde ik regelmatig naar mensen die vertelden hoe eenzaam een langdurig herstel kon voelen. Ik dacht dat ik begreep wat ze bedoelden.
Nu begrijp ik het anders.

Terwijl douchen, aankleden, je medicatie in de juiste volgorde innemen en therapie-afspraken nakomen een groot deel van je energie vragen, gaat het leven van de mensen om je heen gewoon door. En natuurlijk is dat precies zoals het hoort. Maar dat verschil in tempo kan soms ook best eenzaam voelen.

Gevoelsmatig leef je op dat moment in een andere wereld. Een wereld die verder af kan komen te staan van de mensen om je heen dan je ooit had verwacht.

Juist daarom zijn die kleine momenten van contact zo waardevol. Ze veranderen het herstel niet, maar ze laten wel voelen dat er ook nog een andere wereld is waar je bij hoort.
Deze periode heeft me dit geleerd.

Twijfel je of je dat berichtje nog zult sturen aan die vriend of vriendin?

Doe het.

De kans is groot dat het meer betekent dan je ooit zult weten.

02/07/2026

Deze quote is zo vaak op mijn pad gekomen. En hij raakt me iedere keer weer opnieuw.

Het afgelopen jaar was ook zo’n jaar.

Ik wil niet beweren dat ik nu helemaal begrijp wat Thich Nhat Hanh bedoelde.

Over tien of twintig jaar ontdek ik misschien opnieuw een nieuwe laag. Maar voor nu voelt het alsof deze woorden opnieuw dieper zijn geland.

“The way out is in.”

We leven in een wereld die ons leert zoveel mogelijk vooruit te bewegen.

Doorgaan, oplossen, verbeteren, controleren...

Maar er zijn zaken die zich niet laten oplossen door harder je best te doen.

Sommige stukken vragen om iets anders.

Niet wegkijken, verdoven of eroverheen stappen, maar naar binnen keren.

Aanwezig blijven bij wat gevoeld wil worden.
Aanwezig blijven bij wat gezien wil worden.
Aanwezig blijven bij wat al die tijd op de achtergrond in jou aanwezig was.

Het klinkt eenvoudig, dat is het vaak niet.

Het leid je wel dieper naar binnen, naar een plek van stilte en aanwezigheid. En dat vind ik iets heel moois!

29/06/2026

Deze foto werd een paar jaar geleden gemaakt tijdens een via ferrata in Frankrijk.

Voor wie het niet kent: een via ferrata is een parcours door de bergen waarbij je aan een ijzeren lijn vastzit terwijl je over kloven en afgronden klimt en je jezelf regelmatig afvraagt waar je aan begonnen bent.

Het is uitdagend, zowel fysiek als mentaal en je weet nooit wat er achter de volgende bocht zit. De foto doet me denken aan de periode waar ik nu in zit.

Niet omdat ik nu kan bergbeklimmen, maar omdat ik steeds weer ontdek dat de werkelijkheid zich weinig aantrekt van mijn idee van wat mijn volgende stap zal zijn.

Je kunt je voorbereiden.
Scenario’s bedenken.
Vooruitkijken.

En vervolgens blijkt het toch anders te gaan.

Makkelijker, moeilijker, een grotere stap.
Of onverwachte omweg.

We weten niet precies waar ons pad naartoe leidt. En ook niet welke uitdagingen er nog wachten, of welke geschenken.

Wat de via ferrata me leert, is dat ik niet het hele pad hoef te zien om de volgende stap te zetten.

Al zou ik dat soms best graag willen.
Tegelijkertijd gaat dan misschien ook het avontuur eraf.

Dus kijk ik naar de volgende stap, haal een keer diep adem. En zet dan weer één stap verder.

Onderweg loop ik vaak te puffen en te steunen, maar achteraf geniet ik meestal meer van een uitzicht waar ik zelf naartoe ben geklommen dan als ik met de auto op een uitzichtpunt stop om een foto te maken.

Niet omdat het ene uitzicht mooier is dan het andere.

Maar omdat de weg ernaartoe me ondertussen ook iets heeft gegeven.

25/06/2026

“Dit gebeurt vast omdat je hier iets van moet leren.”

Lange tijd had ik het idee dat daar wel wat inzat, maar toch liep ik er op een gegeven moment op vast.

Ja, als je groep krijgt of ‘je grote teen stoot’ terwijl je al weken over je grenzen heen gaat. Dan kan ik best wel meegaan in het idee dat je lichaam je tot stoppen maant.

Maar dat je iets ‘zelf hebt gewild’ of ‘nodig hebt’, geldt dat ook voor een kind dat misbruikt wordt? Of voor iemand die een ernstige ziekte krijgt?
Een ouder die een kind verliest?
Oorlog, geweld of welke vorm van ellende dan ook?

Ik weet het niet.

Sommige gebeurtenissen zijn zo ingrijpend dat ik niet geloof dat ze nodig waren om een les te leren. En ik vind het eerlijk gezegd ook niet helpend om mensen dat te zeggen. Want dan zou de pijn en ellende hun eigen schuld zijn.

Wat ik wél geloof, is dat mensen soms,
ondanks wat hen is overkomen, betekenis weten te vinden. Wijsheid ontwikkelen, of kracht, compassie.
Of een bepaalde diepgang.

Maar ik geloof niet dat het leed nodig was, of dat het zo moest zijn.

Wat ik prachtig vind om te zien is dat de mens soms in staat blijkt om zelfs uit de donkerste ervaringen iets waardevols mee te nemen.

Dat is voor mij iets heel anders. De gebeurtenis zelf was niet het geschenk.
Maar soms ligt er tussen de brokstukken wel een schat verborgen.

Als die gevonden wordt, doet dat niets af aan de pijn van wat er gebeurd is.
Maar de schat neem je wel mee je leven in. En dat voelt voor mij als een troost.

23/06/2026

De post van gister pakte anders uit dan verwacht. Zoveel mensen wensten me beterschap!
Superlief, echt!

Maar tegelijkertijd was het iets anders waar die post voor mij inhoudelijk over ging.

Een foto in een ziekenhuisbed blijkt een prima alibi om rust te nemen.

Een operatie is een prima alibi om te vertragen. Dan mag het en begrijpt iedereen het.
Je hoeft je niet te verantwoorden.

Maar als je doodmoe bent zonder diagnose?
Of behoefte hebt aan minder prikkkels zonder officieel een burn-out te hebben?

Of als je een dag vrij neemt, simpelweg omdat je zin hebt om een dag te lanterfanten?

Mag dat dan ook?

Wanneer heb jij je voor het laatst verveeld?
Dat schijnt namelijk erg gezond voor je te zijn!

22/06/2026

Rust nemen na een operatie voelt vanzelfsprekend.

Niemand verwacht dat je presteert of productief bent.

Maar is er écht een zichtbaar ‘alibi’ nodig om te mogen stoppen met rennen?

Vertragen hoort bij het leven, net als de nacht bij de dag en inademen niet kan zonder eerst uit te ademen.

Toch vind ik rust makkelijker te accepteren wanneer er een duidelijke reden voor is.

“Voor niets gaat de zon op, de rest zul je moeten verdienen.”

Dat is wat mij vroeger werd voorgedaan. En ik heb daar jarenlang een ware kunst van gemaakt.

Maar meer ontspanning toelaten in een wereld die altijd doordraait blijkt óók een kunst.

PS. Operatie geslaagd ✅

De komende zes weken mag ik verplicht rustig aan doen.

Een mooie gelegenheid om te oefenen in mezelf iets minder in de weg te zitten.

15/06/2026

Tussen alle therapieën en behandelingen door ging ik iedere dag naar buiten, vaak zelfs in een moeite door.
Het gaf me direct ruimte in mijn hoofd. En het verhitte gevoel van de sessie zakte uit mijn lijf.

En het mooie is, je hoeft nooit te kiezen tussen natuur óf therapie. Samen zijn ze een goed team. De natuur helpt je op te laden en maakt je veerkrachtiger zodat je weer een beetje buffer opbouwt voor het andere werk.

De wetenschap erkent het inmiddels ook. Buiten zijn verlaagt je stressniveau en kalmeert het zenuwstelsel. En dat is wat mij hielp om te recupereren en weer bij te komen voor de volgende sessie.

Nu de sessies verder uit elkaar liggen ga ik nog steeds een elke dag de natuur in. Want ook als het niet noodzakelijk is, is het voor mij een bron van rust en inspiratie.

En het mooie is: ze is gratis, kent geen bijwerkingen en heeft geen interacties met andere therapieën of medicijnen. Ze is overal,
ook in onszelf. Ik denk dat het daarom misschien wel zo heilzaam is om ons erin onder te dompelen.

Twijfel je nog, dan is dit het moment om het te ervaren!

13/06/2026

Het zag er bij mij van een afstandje misschien best goed uit.

Ik wist veel. Ik begreep de mechanismen. Ik had jarenlang anderen begeleid en veel tools in huis.
Het leek alsof ik alles onder controle had. En dat dacht ik trouwens zelf ook echt.

Toen ik jonger was probeerde ik de moeilijkste gevoelens met alcohol en feesten
op afstand te houden en later probeerde ik er grip op te krijgen met studeren.
Als ik het maar zou begrijpen, dan….
Ik deed opstellingen en ceremonies, retraites en noem het maar op.
Sommige methodes gaven inzicht en vaak ook opluchting in het moment.
Maar écht voelen wat me in zijn greep hield, dat durfde ik niet.

De werkelijke angel bleef zitten en ik was er doodsbang voor.

Dit heb ik jaren volgehouden, totdat mijn lichaam niet meer door kon.
Bloedingen en veel pijn maande mij tot stilstand, emotioneel was ik gesloopt.

Dat lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, dat weet ik al heel lang,
maar dat onverwerkte emoties uiteindelijk tot bloedingen konden leiden, was voor mij
de overtreffende trap.
Het pad dat ik op werd geleid ontvouwde zich stap voor stap en dag voor dag.
Ik had nooit verwacht dat het zo zou gaan en toch wist ik dat het klopte.

Geholpen door mijn intuïtie, die me feilloos liet weten of de ingeslagen route de juiste was.
Niet dat het altijd de leukste routes koos, of dat ik er altijd naar geluisterd heb,
maar achteraf heeft het altijd gelijk gehad.

De kennis die ik heb opgedaan kon me niet ontslaan van voelen,
Maar het heeft me wel geholpen om het proces te vertrouwen.

Wat ik onderweg vergat, maar diep van binnen altijd heb geweten:
In essentie ben je heel.
Altijd al geweest.
Dit is de kern van alles wat ik in mijn boek heb opgeschreven,
nu kan ik zelf op een diepere laag voelen hoe waar dat is.

05/06/2026

Het mag uit de schaduw

05/06/2026