25/06/2026
โDit gebeurt vast omdat je hier iets van moet leren.โ
Lange tijd had ik het idee dat daar wel wat inzat, maar toch liep ik er op een gegeven moment op vast.
Ja, als je groep krijgt of โje grote teen stootโ terwijl je al weken over je grenzen heen gaat. Dan kan ik best wel meegaan in het idee dat je lichaam je tot stoppen maant.
Maar dat je iets โzelf hebt gewildโ of โnodig hebtโ, geldt dat ook voor een kind dat misbruikt wordt? Of voor iemand die een ernstige ziekte krijgt?
Een ouder die een kind verliest?
Oorlog, geweld of welke vorm van ellende dan ook?
Ik weet het niet.
Sommige gebeurtenissen zijn zo ingrijpend dat ik niet geloof dat ze nodig waren om een les te leren. En ik vind het eerlijk gezegd ook niet helpend om mensen dat te zeggen. Want dan zou de pijn en ellende hun eigen schuld zijn.
Wat ik wรฉl geloof, is dat mensen soms,
ondanks wat hen is overkomen, betekenis weten te vinden. Wijsheid ontwikkelen, of kracht, compassie.
Of een bepaalde diepgang.
Maar ik geloof niet dat het leed nodig was, of dat het zo moest zijn.
Wat ik prachtig vind om te zien is dat de mens soms in staat blijkt om zelfs uit de donkerste ervaringen iets waardevols mee te nemen.
Dat is voor mij iets heel anders. De gebeurtenis zelf was niet het geschenk.
Maar soms ligt er tussen de brokstukken wel een schat verborgen.
Als die gevonden wordt, doet dat niets af aan de pijn van wat er gebeurd is.
Maar de schat neem je wel mee je leven in. En dat voelt voor mij als een troost.
