Hersenstichting

Hersenstichting www.hersenstichting.nl. Wij zetten al ruim 35 jaar alles op alles voor gezonde hersenen voor iedereen. Je hebt maar één stel hersenen. Fysiek, mentaal en sociaal.

Ze bepalen wie je bent en wat je kunt. Zonder dat je erbij stilstaat, heb je ze nodig bij alles wat je doet, denkt en voelt. Je moet er niet aan denken dat er iets met je hersenen gebeurt…

Maar gezonde hersenen zijn niet vanzelfsprekend. Al meer dan 4 miljoen Nederlanders hebben een hersenaandoening. Van dementie, de ziekte van Parkinson, een beroerte, depressie en migraine tot hersenletsel na e

en ongeluk. Dat zet je leven en dat van naasten compleet op z’n kop. Daarom financieren wij onderzoek en innovatieve oplossingen om hersenaandoeningen te voorkomen, te behandelen en mensen mee te laten doen in de maatschappij.

“Deze zomer was een harde, maar ook een mooie confrontatie met mijn NAH.”Daar zaten we dan, mijn benen lekker in het war...
09/09/2026

“Deze zomer was een harde, maar ook een mooie confrontatie met mijn NAH.”

Daar zaten we dan, mijn benen lekker in het warme zand. Op de achtergrond een kabbelende zee, en het geluid van zeemeeuwen die vechten om een zak chips. Kinderen rennen achter elkaar aan, vrienden proosten op de zomer, een misplaatste voetbal wordt teruggegeven, een hond zoekt zijn baasje terug. Kortom, het is druk op Kijkduin. Iedereen wacht op het juiste moment. Het is 12 augustus en velen hebben een gek brilletje op hun neus. Iedereen wacht op de zonsverduistering, we wachten op de Eclips.

Deze zomer was een harde, maar ook een mooie confrontatie met mijn NAH. Iedereen had het zwaar met de warmte, en iedereen vertraagde op hete zomerdagen. In combinatie met hersenletsel zetten die hoge temperaturen mijn brein bijna tot stilstand. Ik kwam weer in beweging als vrijwilliger voor de Hersenstichting bij motiverende evenementen. Ik neem jullie graag mee in deze ervaringen.

Een mooie, zomerse Sunset Walk
Begin juli hielp ik bij de Sunset Walk in Noordwijk. Het was een schitterende zomeravond met een prachtige zonsondergang. Bijna 1000 deelnemers hadden zich aangemeld voor deze jaarlijkse wandeltocht door dit mooie duingebied. Omringd door emotionele verhalen liepen familieleden, vrienden en collega’s mee om aandacht te vragen voor mensen die leven met een hersenaandoening. Er waren vele doorzetters met NAH die zelf deze uitdaging aangingen. Een vrouw die twijfelde of ze de afstand wel zou halen appte me na afloop “Dankjewel, het is me gelukt”, dat is toch hartverwarmend?

Dit jaar werd er voor het eerst ook op de Sallandse Heuvelrug gelopen en totaal is er meer dan €175.000 opgehaald voor meer onderzoek en gezonde hersenen, echt een waanzinnig bedrag. In Noordwijk waren Annemarie en Edwin van der Sar aanwezig om het portret van Ysabel Keuls te onthullen, het tweede portret in de reeks inNAHvisible van Bianca van Duyn. Deze reeks is een reizende tentoonstelling over de onzichtbare gevolgen van niet-aangeboren hersenletsel. Tot 12 september zijn haar werken te bewonderen in de schitterende Maria Magdalenakerk in Goes, zeer de moeite waard.

Herkenbaar verhaal
In augustus deelde Bianca samen met haar man Marcel in een interactieve presentatie haar ervaringen met hersenletsel. Hun leven veranderde volledig nadat Marcel werd getroffen door een infarct in de hersenstam. De beelden van zijn revalidatieproces waren krachtig en voelen erg herkenbaar aan. De onzekerheid van de situatie, niet weten hoe dit gaat aflopen en de opluchting bij elke volgende mijlpaal van herstel. Van hoera, hij is weer aanspreekbaar tot yes, de eerste stapjes! Het zijn de tranen van geluk die het verdriet wegspoelen. Leven met een hersenaandoening dwingt je bewuster te leven en het motiveert om door te gaan. Marcel is een vechter en de kunst die Bianca maakt om haar gevoelens een plek te geven is prachtig.

Helpen bij Swim4Brains
Een week later stond ik in de oude haven van Medemblik voor de derde editie van Swim4Brains. Door het IJsselmeer over te steken wordt aandacht gevraagd voor niet-aangeboren hersenletsel. Het evenement bestond uit de oversteek van 22km en een kleinere Harbour Swim voor jong en oud. Met een enthousiast team stonden we paraat om deze helden weer aan land te helpen na een uitzinnige prestatie. Zwem jij volgend jaar ook mee?

In mijn vorige blog deelde ik het verhaal over mijn eigen hersenletsel. Dat verhaal opschrijven helpt in de acceptatie en de verwerking van het verlies. Zelfs al is mijn ongeluk al bijna 20 jaar geleden, het letsel draag ik nog elke dag. Deze zomer heb ik ervaren dat niemand met hersenletsel er alleen voor staat. Die Eclips deze zomer, dat was geen verduistering… Het is een nieuw begin!

07/09/2026

Heb jij Parkinson of MS? Jouw deelname kan helpen bij onderzoek naar minder klachten 🧠

Angst, somberheid, vermoeidheid en slaapproblemen. Voor mensen met Parkinson of MS kunnen deze klachten een grote invloed hebben op het dagelijks leven. Medicijnen helpen hier niet altijd voldoende tegen.

Onderzoekers van Amsterdam UMC onderzoeken daarom of intensief bewegen kan helpen om deze klachten te verminderen. In de HersenFIT-studie worden verschillende vormen van bewegen met elkaar vergeleken, waaronder hoog-intensieve intervaltraining (HIIT) en duurtraining.

Voor dit onderzoek zijn nog deelnemers nodig.

Heb jij Parkinson of een progressieve vorm van MS en herken je jezelf in de voorwaarden? Dan kun je mogelijk meedoen aan dit onderzoek en bijdragen aan kennis over een behandeling die in de toekomst anderen kan helpen.

Interesse om mee te doen? Ga naar https://bit.ly/3SFNqdy

02/09/2026

Welke film zet jij in de hoofdrol?​
Onze ambassadeurs Peter Heerschop en Viggo Waas zijn er nog niet uit.​

De Hersenstichting en Pathé Thuis zetten de hele maand oktober onze hersenen in de hoofdrol tijdens het Hoofdrol Filmfestival. Ontdek films die laten zien welke impact een hersenaandoening kan hebben op het leven van mensen én hun omgeving.​

Geef je gratis op en kijk in oktober 3 gratis films! 👉 https://bit.ly/4y8Iltj

31/08/2026

🎥 Actievoerder uitgelicht: Tamara

In oktober 2024 werd Tamara’s toen 16-jarige dochter Guusje aangereden door een bestuurder die niet zat op te letten. Ze liep hersenletsel op en haar leven veranderde van de ene op de andere dag. Ze moest een schooljaar overdoen, kon niet meer korfballen en haar sociale leven viel grotendeels weg. Een jaar later heeft ze nog steeds last van prikkels en hoofdpijn en moet ze haar dagen zorgvuldig plannen. Daarom zwemt Tamara met Swim4Brains voor Guusje en alle andere jongeren die door NAH zijn getroffen.

Tamara kijkt terug op een ontzettend zware tocht, die helaas door de heftige weersomstandigheden moest worden afgebroken. Toch heeft ze enorm genoten én samen met alle anderen een prachtig bedrag opgehaald voor de Hersenstichting.

Wil jij ook écht verschil maken? Ga naar voordehersenstichting.nl.

28/08/2026

Het luisterdagboek van Zoë: Haar deelname aan The Class.

Zoë is deelneemster van The Class, Een participatietraject voor jongvolwassenen met niet-aangeboren hersenletsel. In een jaar tijd ontdek je stap voor stap wat wél mogelijk is na niet-aangeboren hersenletsel. Je krijgt inzicht in je belastbaarheid, werkt aan je persoonlijke doelen en bouwt vertrouwen op richting een passende werkplek. Met individuele coaching, trainingen, workshops en bedrijfsbezoeken krijg je begeleiding én ontmoet je andere jongeren die begrijpen wat je doormaakt. Zoë vertelt je graag over haar ervaringen en hoogtepunten.

De inschrijvingen voor The Class 2027 staan open. Ben je geïnteresseerd óf wil je meer informatie? Bezoek dan de site: https://bit.ly/4xsqKNl

Mijn vader roept het al sinds mijn zusje en ik heel jong waren: ‘Vakantie is afzien.’ En eerlijk: dat was het ook. Kever...
25/08/2026

Mijn vader roept het al sinds mijn zusje en ik heel jong waren: ‘Vakantie is afzien.’ En eerlijk: dat was het ook. Kever volgeladen, vouwwagen erachter. Campings werden niet gereserveerd, maar opgezocht in de ANWB-gids. Omdat wij in het hoogseizoen op vakantie gingen, troffen we regelmatig het bordje complet bij de ingang van de beoogde camping. Voordat de vouwwagen uiteindelijk was uitgeklapt en ingericht, was niemands humeur nog erg vrolijk. Daarna ging het meestal goed. Ik kijk terug op fijne vakanties in mijn jeugd.

Mijn man en ik gaan heel graag naar Zuid-Frankrijk op vakantie. Hoe de reis daar naartoe dit jaar verliep, kun je in mijn vorige blog lezen. Vorig jaar was ik net uit de revalidatiekliniek ontslagen. De vakantie hadden we al kort daarna geboekt, zonder erbij stil te staan dat mijn situatie na mijn herseninfarct volledig anders was dan daarvoor. We hadden een resort geboekt dat op een berg bleek te liggen. Het hele terrein was enorm steil en voor mij redelijk onbegaanbaar. Gelukkig reden er golfkarretjes over het park om ons van A naar B te brengen. Jammer was wel dat die maar tot 19.00 uur reden, terwijl de restaurants pas om 19.00 uur opengingen.

Het beste ervan gemaakt
Ook het chalet dat we hadden geboekt bleek niet zo’n succes. Het was klein en krap. Ik moest me zijwaarts door het chalet bewegen, wat met mijn gebrek aan balans en gevoel in mijn linkerbeen en -voet een goede manier bleek om te vallen. De eerste trede van het trapje naar het chalet was ongeveer op kniehoogte, waardoor ik niet zonder hulp naar binnen of buiten kon.

Alsof dat nog niet genoeg was, viel de stroom uit en moesten we meerdere keren een nieuwe sleutel aanvragen. Het was een ramp. Positief als we zijn, hebben we er uiteraard het beste van gemaakt. We vonden weer mooie pareltjes aan zee om te lunchen of te dineren; laat dat maar aan mij over. Wel besloten we dat we het het jaar erop anders moesten aanpakken.

Dit jaar
Door de ervaringen van vorig jaar wijzer geworden, besloten we terug te gaan naar een resort waar we al vaker waren geweest. We kennen het terrein, weten dat het vlak is en kennen de ligging van de chalets, het centrale plein en de restaurants. We boekten een luxe chalet met een eigen parkeerplaats, dicht bij alle voorzieningen. Op de foto’s zag ik lage, brede treden, een grote veranda en genoeg ruimte binnen om normaal te kunnen lopen. Goed over nagedacht, dachten wij.

Helaas bleek juist ons chalet op een verhoging te liggen, waardoor de eerste trede nog steeds erg hoog was. En waar eigenlijk een leuning had moeten staan, stond een boom. De huishoudelijke dienst maakte daarom een opstapje voor de hoge trede. Zonder leuning, maar met steun aan de boom, lukte het traplopen redelijk. Een ruim chalet bleek bovendien nog steeds een klein toilet op ongeveer 40 centimeter hoogte en een badkamer op kabouterformaat te hebben, waar ik mijn kont niet kon keren en afdrogen na het douchen een hele uitdaging was.

Ook dit jaar maakten we er het beste van. Maar samen met de overprikkeling van de reis moest ik mijn vader toch gelijk geven: vakantie is afzien…

En verder
We hebben geëvalueerd en besloten dat we volgend jaar niet meer zo ver met de auto willen reizen. In vredesnaam boeken we dan maar een mindervalidenchalet. Soms mag comfort het winnen van het ego, en voor ons is dat punt nu bereikt.

Het nieuwe normaal is in mijn hoofd en in mijn systeem nog lang niet normaal. Maar het is ook pas anderhalf jaar geleden. Zou het ooit wennen?

“Samen zijn we sterk. Alleen kan het niet, maar samen komen we verder.”Theo was op pad met zijn fietsclub toen het na 65...
21/08/2026

“Samen zijn we sterk. Alleen kan het niet, maar samen komen we verder.”

Theo was op pad met zijn fietsclub toen het na 65 kilometer misging. Een tak kwam in de spaken van zijn voorganger terecht. Er volgde een valpartij. Hij raakte bewusteloos en werd opgenomen in het ziekenhuis. Na drie ziekenhuizen en dagbehandelingen in een revalidatiecentrum bleken de gevolgen blijvend.

Vooral het accepteren van de nieuwe situatie blijft moeilijk. Theo is het liefst thuis, in zijn eigen vertrouwde omgeving. Rust helpt hem. Een ziekenhuisbezoek of een dag met veel prikkels kan ervoor zorgen dat hij dagen nodig heeft om weer op te laden. Anja probeert ondertussen steeds te kijken naar wat er nog wél is. Ze helpt Theo vooruit te kijken en zoekt samen met hem naar nieuwe manieren om van het leven te genieten. “Samen zijn we sterk”, zegt ze. “Alleen kan het niet, maar samen komen we verder.”

Toen Anja 65 werd, had ze zich dat moment anders voorgesteld. Een feest misschien. Of een reis. Maar feestjes en verre uitstapjes passen niet meer bij hun leven zoals het nu is. Voor haar verjaardag doneerde Anja 6.500 euro aan de Hersenstichting. Ook dit jaar wil ze rond haar verjaardag opnieuw een grote gift doen. “Het klinkt misschien gek, maar dit voelt ontzettend goed”, zegt ze. “Dat gevoel is bijna niet uit te leggen.”

Benieuwd naar hun verhaal en ook vandaag al iets betekenen?
https://bit.ly/3U7UJv9

Wat levert een dag Breintalent je écht op?Een dag vol activiteiten, nieuwe ontmoetingen en plezier. Maar Breintalent is ...
19/08/2026

Wat levert een dag Breintalent je écht op?

Een dag vol activiteiten, nieuwe ontmoetingen en plezier. Maar Breintalent is meer dan dat. Dat vertellen Anne en Matthijs en Pien en Emmie, die zelf deelnamen aan de Breintalentdag.

Voor Matthijs (18) begon de dag met een beetje spanning, maar al snel sloeg dat om in plezier: “Daarna ben je eigenlijk vooral bezig met plezier maken.”

Zijn moeder Anne zag hoe waardevol de dag ook voor henzelf als ouders was: “Je hoeft het niet allemaal alleen te doen.”

Ook Pien, de moeder van Emmie (14), benadrukt hoe fijn het is om ervaringen te delen met andere ouders: “Het is heel waardevol om ervaringen en tips te delen.”

En voor Emmie bleef er meer over dan alleen een leuke dag. Ze hield er nieuwe contacten en vriendschappen aan over: “Ik kon daar echt helemaal mezelf zijn.”

Vier verhalen, vier perspectieven en één gedeelde ervaring: bij Breintalent ontmoet je anderen die begrijpen hoe het is. Je doet mee op jouw manier, ontdekt nieuwe dingen en gaat naar huis met nieuwe ervaringen en contacten.

Ben jij jongere met niet-aangeboren hersenletsel, of ouder/verzorger? Meld je aan voor de Breintalent op 26 september via onze site: https://bit.ly/3S0w76W

“Als iedereen nou eens zou vragen: ‘Hoe gaat het écht met je? En kan ik iets voor je doen?’ Alleen al die oprechte vraag...
17/08/2026

“Als iedereen nou eens zou vragen: ‘Hoe gaat het écht met je? En kan ik iets voor je doen?’ Alleen al die oprechte vraag zou zoveel verschil maken.”

Wanneer Tamara op 22 augustus het IJsselmeer over zwemt tijdens Swim4Brains, doet ze dat niet alleen voor de uitdaging. Ze zwemt voor haar oudste dochter Guusje. En voor alle jongeren die leven met niet-aangeboren hersenletsel (NAH).

“Je ziet bijna niets aan haar. Maar haar leven is compleet veranderd.”

Eén telefoontje veranderde alles
Tamara en haar man zouden voor het eerst samen een nachtje weggaan, terwijl hun dochters thuisbleven.

“Guusje was onderweg naar huis uit school, maar het duurde langer dan normaal. Ik keek via Find My iPhone waar ze was en zag dat ze al een tijd op dezelfde plek stond. Eerst dacht ik nog dat ze met iemand stond te praten.” Toen Guusje niet reageerde op telefoontjes of berichten, sloeg de twijfel toe.

“Ik belde nog één keer. Toen nam een politieagent op.” Guusje was aangereden door een bestuurder die haar over het hoofd had gezien. Ze was bewusteloos geweest en lag inmiddels in de ambulance.

“Ik heb alleen maar geroepen: ‘Nee, nee, nee. Ik wil naar mijn dochter.'” Vanaf dat moment veranderde alles.

“We dachten: een week rustig aan”
In het ziekenhuis bleek dat Guusje een hersenschudding, een hersenbloeding en meerdere breuken in haar gezicht had. Wél mocht ze na een nacht in het ziekenhuis te hebben overnacht naar huis. “We kregen te horen: houd haar een weekje thuis en probeer daarna rustig weer naar school te gaan.” Maar thuis bleek de werkelijkheid heel anders.

“Ze lag drie weken in een donkere slaapkamer. Alles was te veel. Licht. Geluid. Bezoek. We zagen dat haar klachten veel ernstiger waren dan we hadden verwacht.”

Voor Tamara begon een zoektocht. “Ik ben zelf neurologen gaan bellen, omdat ik voelde dat er iets niet klopte. We kwamen erachter dat er helemaal geen standaard herstel bestaat na een hersenschudding. Pas toen besefte ik hoeveel onbegrip er eigenlijk is over een hersenschudding.”

Je ziet het niet
Guusje probeert haar leven stap voor stap weer op te pakken. Ze gaat naar school, heeft een bijbaan in een bakkerij en gaat op goede dagen op stap met vriendinnen. De ene dag gaat het beter dan de andere.

Aan de buitenkant lijkt er soms weinig aan de hand. Juist bij niet-aangeboren hersenletsel zijn veel gevolgen onzichtbaar. “Ze is pas achttien, maar ligt bijna iedere avond om negen uur op bed. Niet omdat ze wil slapen, maar omdat ze eerst moet ontprikkelen.”

Na een drukke schooldag is haar energie vaak op. Toetsweken, sociale afspraken of een werkdag vragen veel van haar. Soms kiest ze er bewust voor om tóch iets leuks te doen, ook al weet ze dat ze daarna een paar dagen moet bijkomen. “Dat sociale vinden we zó belangrijk.”

Juist daarom hoopt Tamara op meer begrip. “Voordat dit ons overkwam dacht ik zelf ook: een hersenschudding, dan doe je toch gewoon even rustig aan. Nu weet ik dat de gevolgen levensveranderend kunnen zijn. Mensen zien niet hoeveel energie één schooldag kost.”

Niet machteloos toekijken
Toen Tamara hoorde over Swim4Brains hoefde ze niet lang na te denken. “Ik dacht: dit kan ík doen.”

Ze zwemt de oversteek samen met haar jongste dochter Cato, die haar vanaf de begeleidingsboot coacht. “Cato heeft van dichtbij gezien wat het met haar zus doet. Zij wil ook dat mensen meer begrip krijgen.”

Voor Tamara gaat Swim4Brains over veel meer dan zwemmen. “Als er door mijn verhaal één arts, één therapeut of één gewone burger anders gaat kijken naar iemand met een hersenschudding, dan is dat voor mij al winst.”

Een belangrijke druppel
Tamara hoopt dat haar verhaal anderen laat zien dat hersenletsel veel verder gaat dan wat zichtbaar is. “Vraag gewoon eens: ‘Hoe gaat het écht met je?’ Dat kan zoveel betekenen.”

En wie zelf iets wil doen? ” Niets doen kan altijd nog. Je hoeft niet per se mee te zwemmen. Je kunt ook vrijwilliger worden, collecteren, doneren of zelf een actie starten voor de Hersenstichting die bij jouw situatie past. Het is misschien een druppel op een gloeiende plaat, maar wel een hele belangrijke druppel.”

Waarom dit belangrijk is
Voor Guusje hoopt Tamara vooral dat de toekomst weer steeds een beetje groter wordt. Dat ze straks kan gaan studeren in Groningen, haar eigen weg vindt en vooral weer vooruit kan kijken.

Juist in de eerste periode na een hersenschudding kan passende zorg veel verschil maken. Daarom investeert de Hersenstichting in onderzoek naar betere zorg voor jongeren met niet-aangeboren hersenletsel. Zo werken we aan betere begeleiding, meer kennis en een toekomst waarin jongeren sneller de juiste hulp krijgen.

Ook in beweging komen? Met Swim4Brains zetten deelnemers zich in voor mensen zoals Guusje. Met een donatie steun je onderzoek naar betere zorg én help je mee aan meer begrip voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Bezoek de site: https://bit.ly/4i7jvoU

Vandaag delen we een gedichtje over het leven met hersenletsel.Heb jij ook een gedicht dat gehoord mag worden? Stuur ons...
14/08/2026

Vandaag delen we een gedichtje over het leven met hersenletsel.

Heb jij ook een gedicht dat gehoord mag worden? Stuur ons een DM.

Adres

Maanweg 174
The Hague
2516AB

Openingstijden

Maandag 09:00 - 17:00
Dinsdag 09:00 - 17:00
Woensdag 09:00 - 17:00
Donderdag 09:00 - 17:00
Vrijdag 09:00 - 17:00

Telefoon

+31703604816

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Hersenstichting nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen