01/06/2026
We wilde er een hele edit van maken. Maar soms hoeft dat gewoon even niet.
De afgelopen dagen waren wij in Schotland en Ierland.
Tijdens de international embalming and post mortem reconstruction conference sprak .
Hij vertelde o.a over een meisje van 17 die zichzelf van het leven had beroofd. Hoe, dat laten we even in het midden want het verhaal is verschrikkelijk. Maar zijn woorden "CAN WE SEE HER" Waren zo raak. De eerste vraag van haar ouders. Ontredderd, hun leven en toekomst ineens zwart van verdriet.
En dat is inderdaad DE vraag die dan gesteld word.
Foto's van voor en na de reconstructie werden getoond en daarmee wederom bevestigd wat een laatste afscheid betekend en wat onze rol hierin is, kan en moet zijn en waarin we ons kunnen blijven ontwikkelen en specialiseren.
We moesten een paar keer slikken want geloof ons als we zeggen dat het ons raakt.
In Nederland werken we anders als in bijvoorbeeld Amerika. Wetgeving, wensen enz. spelen daarbij een rol.
Ook de vraag, tot hoever kan en mag je gaan als het om reconstrueren gaat.
Wij mogen bijvoorbeeld simpelweg niet dezelfde concentratie formaline gebruiken en daarmee word het al meteen een iets ander verhaal.
Toch inspireert het ons om verder te blijven nadenken en onszelf uit te dagen om het onmogelijke mogelijk te maken voor precies die vraag. "CAN I SEE HER".
En daarop moet het antwoord eigenlijk altijd JA zijn..
