13/06/2026
🐎 Soms merk je pas hoe klein je wereld is geworden, als je ineens weer iets doet wat je spannend vindt.
Onlangs was ik in Portugal. Daar stapte ik – voor het eerst in meer dan 40 jaar – weer op een paard. Samen met een vriendin.
En eerlijk? Ik vond het best spannend.
Kan ik dit nog wel?
Wat als het paard schrikt?
Is dit eigenlijk niet gewoon te eng?
Ik voelde die twijfel heel duidelijk in mijn lijf. Het liefst wilde een deel van mij veilig aan de kant blijven staan.
Maar ik deed het toch.
En wat was het heerlijk.
Niet omdat ik perfect reed. Niet omdat ik nergens bang voor was. Maar omdat ik weer even voelde hoe levend je je kunt voelen als je iets doet buiten je comfortzone.
Dat zette me aan het denken.
Ik zie in mijn praktijk vaak hoe mensen zichzelf – meestal ongemerkt – steeds kleiner gaan maken. Uit angst voor spanning, afwijzing, falen of controleverlies vermijden ze steeds meer situaties.
Niet meer alleen reizen.
Niet meer sporten.
Niet meer afspreken.
Niet meer voelen.
Niet meer écht leven.
En hoe kleiner je wereld wordt, hoe groter je angsten vaak worden. Je comfortzone voelt veilig, maar kan ondertussen ook een gevangenis worden.
Juist daarom is het soms zo belangrijk om weer kleine stappen te zetten richting het leven. Het gaat er niet om dat je jezelf keihard pusht, maar dat je een kleine beweging toelaat.
Want aan de andere kant van spanning zit verrassend vaak weer energie, plezier en levenslust.
✨ Wanneer deed jij voor het laatst iets wat je eigenlijk spannend vond, maar waar je achteraf enorm van genoot? Deel het in de comments!