05/06/2026
Na ruim 12,5 jaar borstvoeding sluit er een bijzonder hoofdstuk.
Deze week dronk Vuure denk ik voor de laatste keer bij mij.
Toevallig vroeg hij vanmiddag op de fiets nog even of hij mocht drinken. Maar dat was niet zo’n handig moment. En daarna was hij het ook alweer snel vergeten.
En ik voelde ineens steeds meer:
misschien was dit het dan.
Het voelt goed.
Fijn zelfs.
Eindelijk is mijn lichaam weer helemaal van mij. Na al die jaren van zwanger zijn, voeden, dragen, zorgen en beschikbaar zijn, voelt dat als iets waar ik ergens ook echt naar heb uitgekeken.
En tegelijkertijd voelt het ook verdrietig.
Want borstvoeding is voor mij, zoals je misschien wel begrijpt, zoveel meer dan alleen dat momentje drinken. Het is nabijheid. Vertrouwen. Troost. Verbinding. Een taal zonder woorden.
En juist dat stukje ga ik misschien wel heel erg missen.
Gelukkig is Vuure ontzettend knuffelig. Die nabijheid blijft. Ik hoef hem daarin niet te missen. We vinden elkaar nog steeds. Op andere manieren. In andere momenten.
Maar toch.
Het is nogal wat.
Een hoofdstuk dat sluit. Een periode van mijn moederschap die ik nooit meer opnieuw zal beleven. En het voelt ook gek om persoonlijk afscheid te nemen van iets waar ik buiten mijn gezin dagelijks mee bezig zal blijven.
Toch voel ik boven alles trots.
Trots op mijn lichaam.
Trots op Vos, Veer, Vriend, Vie en Vuure.
Trots op deze lange reis.
Trots op alles wat het me heeft gebracht.
Deze ervaring mag ik voor altijd bij me dragen. En door mijn werk zal ik er elke dag opnieuw een beetje aan herinnerd worden.
Ruim 12,5 jaar borstvoeding.
Wat een tijdperk.
Wat een liefde.
Wat een reis.
Nu tijd voor een zacht afscheid 🤍
