28/05/2026
Hospice up your life โฆ (van het tuinelfje ๐งโโ๏ธ met de dexa wangetjesโฆ)
Hoe is dat eigenlijk? Het Hospice leven? Leven met de dood dichtbij? De รผber mindf**ks, de pijn en het verdriet, de benauwdheid, maar ook de rust van nรญets meer hoeven en de rijkdom en de diepe liefde van bijna uitgeleefd zijn?
Soms voelt dit leven hier als Groundhog Day.
Tot ik hoor โhoi mamaโ en mijn dochter mij omhelst, dan is alles er wat mijn hart wenst.
Ineens word ik overvallen, door moeheid, extreme overprikkeling en error in de bovenkamer. โSorry jongens, mijn lampje is uitโ. En dat gaat steeds sneller. Dan neem ik afscheid van mijn bezoek dat me niets kwalijk neemt, maar wat mij toch pijn doetโฆ ik wil zo graagโฆ
Dan weer word ik aangeraakt en opgeladen als een zachte streling door het kristallijne licht van de zon.
Regelmatig stromen mijn tranen zรณ hard mijn ogen uit dat het werkelijk fonteintjes zijn.
Dan lig ik in de armen van de man die ik zo liefheb of komen zijn woorden mijn hart binnen, omdat hij zoveel makkelijker zijn hart laat spreken. En zijn we zelfs, blijkt, op hetzelfde moment wakker โs nachts met een soortgelijk โhartgevoelโ (moeilijk uit te leggen, maar zo mooi en logisch eigenlijk).
Dan ben ik het allemaal zo spuugzat! Het duurt allemaal al zo lang en toch altijd te kort.
Ik ben omringd door meest lieve, afgestemde vriendinnen in wederkerigheid, zo dat ik eigenlijk niets zou hoeven zeggen, omdat alles al begrepen is.
Er gebeuren dingen die niet te verklaren zijn en die ook geen verklaring behoeven. Zo was er ineens via een dierbare vriendin een vrouw die 1800 eeuws linnen uit Oost Nederland geecoprint heeft met de meest mooie botanische kleuren en vormen. Een contact wat na 2 zinnen over en weer al zo diep en waarachtig was dat ik niet anders kon dan haar de stof voor mijn lijkwade te laten printen (en die andere af te bestellen).
Lees verder op FB via ๐ in bio
