http://www.fijngevoeligcoaching.nl/

FijnGevoelig Praktijk voor energetische en holistische begeleiding, Dorpsstraat 6, Valburg (2026)

19/06/2026

“Rust betekent niet automatisch herstel.”

Ergens denken we dit wel.

Als je kind niet meer naar school gaat en thuis komt te zitten, zal hij rust ervaren om te herstellen. Hij heeft vooral tijd en ruimte nodig, dan komt hij wel weer.

Maar rust en herstel zijn twee verschillende dingen.

Een kind kan thuis zijn, maar nog steeds gevangen zitten in druk, spanning en verwachtingen. En dat voel jij als moeder. Je probeert thuis alles te geven voor je kind, maar ondertussen raak je steeds verder verwijderd van jezelf.

Zelf heb ik deze weg ook bewandeld.

Er kwam een moment waarop ik besefte:
“𝘞𝘪𝘫 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘷𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘦𝘬𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘦 𝘫𝘶𝘪𝘴𝘵𝘦 𝘰𝘱𝘭𝘰𝘴𝘴𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘶𝘪𝘵𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘴𝘻𝘦𝘭𝘧.”

Want juist dat zoeken naar oplossingen in de buitenwereld bracht onbewust nóg meer druk. Ik probeerde te voldoen aan verwachtingen.

Ik zocht naar antwoorden. Ik wilde het goed doen. Maar de echte verandering begon toen ik terugging naar de basis. Niet alleen mijn kind voelde zich onveilig. Ook ik was in mijn veiligheid aangedaan.

Voor mijn kind betekende dit: écht loskomen van druk en verwachtingen. Ook van de druk die ik onbewust zelf creëerde vanuit mijn eigen angsten.

Niet duwen en trekken en niet steeds kijken naar wat er nog niet lukt. Thuiszitten was niet het probleem.

Ik ging luisteren, afstemmen en bouwen aan een fundament van rust, veiligheid, vertrouwen en verbinding. Ik leerde opnieuw vertrouwen op mijn eigen kompas, op mijn intuïtie en op de keuzes die bij ons pasten, ook wanneer anderen die niet begrepen.

En juist daar ontstond weer rust, richting en regie.

Dat is ook wat ik zie bij de moeders in mijn praktijk. Het is echt niet zo dat alle alle angsten verdwijnen of alle uitdagingen oplossen. Maar ze leren om niet langer alleen te reageren op de druk en verwachtingen van buitenaf.

Ze ontdekken waar hun invloed ligt: in zichzelf en binnen hun gezin. Ze leren kijken naar de voorwaarden die herstel mogelijk maken.

Zodat ze steeds helderder voelen wat hun kind nodig heeft, wat ze zelf nodig heeft en welke keuzes werkelijk passen bij hun gezin.
Want herstel ontstaat wanneer de basis klopt.

Waar veiligheid groter wordt dan angst en wanneer vertrouwen weer ruimte krijgt kan verbinding ontstaan.

Ik geloof dat veel meer kinderen kunnen groeien en ontwikkelen binnen het huidige systeem, zonder zichzelf te hoeven verliezen. Maar daarvoor is een andere kijk nodig op onderwijs, op thuiszitten en op herstel.

En ook op onszelf als mens: als uniek individu met eigen behoeften, talenten en grenzen.

Ben je benieuwd welke keuzes ik als moeder heb gemaakt waardoor ik weer rust, richting en regie ging ervaren? En welke stappen de moeders in mijn praktijk zetten om de basis voor herstel te creëren?

Reageer hieronder met RUST en ik stuur je de link toe. 🩷

15/06/2026

✨Meer rust, richting en regie als je kind thuiszit ✨

Wanneer je kind uitvalt van school, kan het voelen alsof je bent overgeleverd aan professionals die vooral 'snelle terugkeer naar school' nastreven terwijl jij het welzijn van je kind voorop zet.

Je komt terecht in een strijd, een touwtrekwedstrijd zonder winnaars.

Toch geloof ik dat iedereen het welzijn van het kind voorop heeft staan, alleen is de weg naar herstel simpelweg verschillend.

School, samenwerkingsverband, de leerplichtambtenaar, zij geloven dat het goed gaat met een kind als hij of zij naar school gaat. Hierdoor worden de pijlen gericht op terugkeer naar school.

Terwijl jij als moeder voelt dat niet de snelle terugkeer naar school gaat helpen voor herstel maar rust, ruimte, geen druk en verwachtingen...even loslaten...

Ik heb als moeder van drie, waarvan twee langdurig thuis hebben gezeten, ervaren hoe alle adviezen van buitenaf (ook uit het professionele veld) juist meer druk, stress en onzekerheid creëerden. Niet alleen voor mijn kinderen, maar ook voor mij.

Daarom heb ik bewust andere keuzes gemaakt.

Keuzes die afgingen van de bestaande adviezen en waarmee herstel en ook terugkeer weer mogelijk werden. We konden weer voelen dat we oké waren, precies waar we waren.

Vanaf die plek ontstond:
💜 Rust en ruimte
💜 Vertrouwen
💜 Verbinding
💜 Plezier
💜 Herstel

Nog elke dag ben ik dankbaar dat ik deze keuzes heb gemaakt. En mijn kinderen ook 🥰

Merk jij dat je veel spanning en stress ervaart door alles wat er van je verwacht wordt in het thuiszitten? Wil je het graag anders?

Vraag dan mijn stappenplan aan:
Meer rust, richting en regie als je kind thuiszit,
10 stappen naar herstel

Reageer met 'RUST' in de comments en ik stuur je de link in een pb.

Dit was niet alleen onze gouden gids maar ook voor de moeders die ik in mijn praktijk begeleid om meer rust, richting en regie te creëren binnen het thuiszitten waardoor er weer nieuwe perspectieven kunnen ontstaan.

Misschien wordt het ook zomaar jouw gouden gids.

11/06/2026

𝐃𝐞 𝐝𝐚𝐠 𝐝𝐚𝐭 𝐢𝐤 𝐛𝐞𝐬𝐞𝐟𝐭𝐞 𝐝𝐚𝐭 𝐢𝐤 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐩𝐫𝐨𝐛𝐞𝐞𝐫𝐝𝐞 𝐭𝐞 𝐫𝐞𝐝𝐝𝐞𝐧

Ik vertel vaak mijn ervaringen als moeder van een thuiszitter en vandaag ga ik echt heel eerlijk zijn.

Lange tijd dacht ik dat ik bezig was met het welzijn van mijn kind. En dat was natuurlijk ook zo. Maar als ik eerlijk ben, was ik óók voortdurend bezig met het verminderen van mijn eigen ongemak.

🌀Angst dat het te lang zou duren
🌀Onzekerheid over de toekomst
🌀Vragen van anderen
🌀Mening van professionals die vaak haaks stonden op de mijne
🌀Verantwoordelijkheid die ik voelde

Dus bleef ik zoeken naar antwoorden, naar oplossingen, een volgende stap in de buitenwereld. Want ik wist het immers niet.

Ik vond het bijna ondraaglijk om niet te weten wat ik kon doen en hoe dit zou aflopen. Het knaagde aan me.

"𝘋𝘰𝘦 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘦𝘭 𝘨𝘰𝘦𝘥? 𝘋𝘰𝘦 𝘪𝘬 𝘸𝘦𝘭 𝘨𝘦𝘯𝘰𝘦𝘨?"

Pas later zag ik dat mijn kinderen iets anders nodig hadden van mij.

Geen oplossing maar een moeder die:
🩷 aanwezig kon blijven in het niet-weten
🩷 niet voortdurend vooruit hoefde te kijken
🩷 zowel aandacht had voor haar kind als zichzelf
🩷 durfde te vertrouwen op herstel zonder dat dit gebonden was aan tijd

Dat was misschien wel de moeilijkste les van allemaal. Want vertrouwen klinkt mooi totdat je het daadwerkelijk moet doen. Het is niet iets wat je even kiest, het is een gevoel die je weer mag gaan voelen.

Ook al zijn er geen garanties en is er niemand die je vertelt hoe lang het thuiszitten duurt. Jouw omgeving stelt vragen waarop jij geen antwoord hebt.

Juist daar werd ik uitgenodigd om iets nieuws te mogen ervaren.

En dat zat hem niet in hoe ik nog beter voor mijn kinderen kon zorgen en hoe ik het nog langer kon volhouden. Het ging ook niet over wat de volgende stap moest zijn in het proces van thuiszitten.

Het ging erover hoe ik mezelf kon leren dragen in het ongemak wat thuiszitten met zich meebrengt.

Hoe meer rust ik daarin vond, hoe meer ruimte er ook in ons gezin ontstond. Het was echt niet zo dat hiermee alle problemen verdwenen maar we hoefden niet langer elke dag te vechten tegen wat er was.

𝑾𝒊𝒍 𝒋𝒊𝒋 𝒘𝒆𝒕𝒆𝒏 𝒘𝒆𝒍𝒌𝒆 𝒌𝒆𝒖𝒛𝒆𝒔 𝒊𝒌 𝒎𝒂𝒂𝒌𝒕𝒆 𝒘𝒂𝒂𝒓𝒅𝒐𝒐𝒓 𝒊𝒌 𝒘𝒆𝒆𝒓 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒓𝒖𝒔𝒕, 𝒓𝒊𝒄𝒉𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒆𝒏 𝒓𝒆𝒈𝒊𝒆 𝒆𝒓𝒗𝒂𝒂𝒓𝒅𝒆? 𝑬𝒏 𝒘𝒂𝒂𝒓𝒎𝒆𝒆 𝒉𝒆𝒓𝒔𝒕𝒆𝒍 𝒗𝒐𝒐𝒓 𝒎𝒊𝒋𝒏 𝒌𝒊𝒏𝒅 é𝒏 𝒎𝒊𝒋 𝒘𝒆𝒆𝒓 𝒎𝒐𝒈𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌 𝒘𝒆𝒓𝒅?

Blijf mij dan volgen, ik deel er binnenkort meer over.

08/06/2026

𝐃𝐞 𝐤𝐞𝐮𝐳𝐞 𝐝𝐢𝐞 𝐢𝐤 𝐦𝐚𝐚𝐤𝐭𝐞 𝐭𝐨𝐞𝐧 𝐢𝐞𝐝𝐞𝐫𝐞𝐞𝐧 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐚𝐝𝐯𝐢𝐬𝐞𝐞𝐫𝐝𝐞

Toen mijn kinderen thuis kwamen te zitten, kreeg ik allerlei adviezen:

"𝘑𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘸𝘦𝘭 𝘳𝘪𝘵𝘮𝘦 𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘳𝘶𝘤𝘵𝘶𝘶𝘳 𝘩𝘰𝘶𝘥𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘰𝘳, 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘥𝘢𝘯 𝘥𝘰𝘦𝘵 𝘫𝘦 𝘬𝘪𝘯𝘥 𝘴𝘵𝘳𝘢𝘬𝘴 𝘩𝘦𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘯𝘪𝘬𝘴 𝘮𝘦𝘦𝘳."

"𝘡𝘰𝘳𝘨 𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘴𝘤𝘩𝘰𝘰𝘭𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘧𝘵 𝘥𝘰𝘦𝘯, 𝘻𝘰𝘥𝘢𝘵 𝘻𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘳𝘢𝘬𝘦𝘯."

"𝘓𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘤𝘰𝘯𝘵𝘢𝘤𝘵 𝘩𝘰𝘶𝘥𝘦𝘯, 𝘥𝘢𝘯 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘫𝘦 𝘬𝘪𝘯𝘥 𝘥𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘰𝘱 𝘴𝘤𝘩𝘰𝘰𝘭 𝘢𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘮 𝘨𝘦𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵."

"𝘑𝘦 𝘬𝘪𝘯𝘥 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘵𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘩𝘶𝘪𝘴𝘻𝘪𝘵𝘵𝘦𝘯, 𝘸𝘢𝘯𝘵 𝘩𝘰𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘦𝘳 𝘩𝘪𝘫 𝘵𝘩𝘶𝘪𝘴𝘻𝘪𝘵 𝘩𝘰𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘪𝘭𝘪𝘫𝘬𝘦𝘳 𝘥𝘦 𝘵𝘦𝘳𝘶𝘨𝘬𝘦𝘦𝘳 𝘻𝘢𝘭 𝘻𝘪𝘫𝘯."

En hoewel ik begreep waar deze adviezen vandaan kwamen, voelde ik diep van binnen dat er iets niet klopte.

Want hoe harder we probeerden vast te houden aan wat deze adviezen (die niet vrijblijvend voelden), hoe meer spanning ik zag ontstaan.

Bij mijn kinderen én ook bij mezelf.

Het voelde alsof er van me verwacht werd dat ik een oplossing moest vinden voor het thuiszitten. En die verantwoordelijkheid drukte al zwaar op me.

Juist die voortdurende focus op oplossingen, op een beweging vooruit, hield ons gevangen in stress, onzekerheid en overleven.

Daarom maakte ik een keuze die niet iedereen begreep maar die alles veranderde.

𝑰𝒌 𝒃𝒆𝒔𝒍𝒐𝒐𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒍𝒂𝒏𝒈𝒆𝒓 𝒉𝒆𝒓𝒔𝒕𝒆𝒍 𝒐𝒏𝒅𝒆𝒓𝒈𝒆𝒔𝒄𝒉𝒊𝒌𝒕 𝒕𝒆 𝒎𝒂𝒌𝒆𝒏 𝒂𝒂𝒏 𝒗𝒆𝒓𝒘𝒂𝒄𝒉𝒕𝒊𝒏𝒈𝒆𝒏 𝒗𝒂𝒏 𝒃𝒖𝒊𝒕𝒆𝒏𝒂𝒇.

Eerst luisteren naar wat er onder alle spanning opgeslagen lag om veiligheid te bieden in de drukke, intense en emotionele binnenwereld van mij en mijn kind. Zonder dat terugkeer naar school nog leidend was.

Dat betekende vertragen, ruimte maken. Minder moeten en meer voelen. Het betekende dat ik ook mijn eigen zenuwstelsel serieus ging nemen.

𝐖𝐚𝐧𝐭 𝐡𝐨𝐞 𝐤𝐨𝐧 𝐢𝐤 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐛𝐢𝐞𝐝𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐬 𝐢𝐤 𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐭𝐝𝐮𝐫𝐞𝐧𝐝 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐬𝐩𝐚𝐧𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐬𝐭𝐨𝐧𝐝?

Die keuze veranderde alles.

Het leverde niet gelijk een oplossing op maar er ontstond voor het eerst rust in huis. En vanuit rust ontstond ruimte voor vertrouwen, verbinding en voor herstel.

Elke keuze en elke stap die we daarna maakten werd een succeservaring.

En als ik toch ergens druk ervaarde of er aan mij getrokken werd herinnerde ik mezelf aan deze woorden:

𝐇𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐰𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐝𝐞 𝐨𝐦𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝𝐢𝐠𝐡𝐞𝐝𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧. 𝐇𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐰𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐭𝐞𝐫𝐮𝐠𝐤𝐞𝐞𝐫𝐭 𝐢𝐧 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟.

👇👇👇

Herken jij dat gevoel dat jouw intuïtie iets anders zegt dan alle adviezen om je heen? Ik ben benieuwd wat jouw ervaring is.

07/06/2026

Alles wat ik binnen het thuiszitten deed, was vanuit liefde maar ook vanuit ANGST.

Dit inzicht kwam niet in één keer en ik vond het ook helemaal niet leuk om te ontdekken 😊

Want natuurlijk hield ik zielsveel van mijn kind. Toch probeerde ik ook vooral mijn eigen ongemak weg te nemen.

Ik wilde zekerheid.

Ik wilde weten hoe dit zou aflopen.

Ik wilde weten of en wanneer mijn kind weer naar school zou gaan.

Ik wilde weten of ik het wel goed deed.

En dat verlangen naar zekerheid zorgde ervoor dat ik bezig bleef.

Terwijl mijn kind, ik en de situatie rust nodig had.

Pas toen ik leerde vertragen, aanwezig te zijn in het niet-weten, ontstond er ruimte voor herstel ✨🔋🩷

Meer rust.

Meer verbinding.

Meer vertrouwen.

Meer veiligheid.

Niet omdat de situatie van het thuiszitten direct veranderde maar omdat ik een andere positie in ging nemen.

Ik leerde anders om te gaan met de situatie, met de omgeving, met de intense emoties en met mijn eigen ongemak.

En precies daar ligt jouw invloed als moeder...

Wat vind jij het moeilijkste in het thuiszitten?

04/06/2026

✨ Waarom thuiszitten niet opgelost hoeft te worden ✨

Toen mijn kind uitviel van school en thuis kwam te zitten, dacht ik dat mijn grootste taak was om een oplossing te vinden.

En eerlijk?

Dat voelde ook logisch.

🌪️ Ik wist niet wat thuiszitten betekende
🌪️ Hoelang deze situatie zou duren
🌪️ Wat er van mij als moeder werd verwacht
🌪️ Welke keuzes goed waren om te maken

Dus ging ik doen wat zoveel moeders van thuiszitters doen.

Herken je dit?

Je gaat zoeken, lezen, praten, regelen, zorgen en dragen, overnemen en zoeken naar oplossingen...want als moeder wil je je kind helpen.

Je wilt begrijpen wat er nodig is en voorkomen dat het erger wordt.

Wat ik toen niet zag, was dat met alles wat ik deed, onbewust bleef reageren vanuit ANGST.

▶️ Angst voor het niet weten
▶️ Angst voor de toekomst
▶️ Angst om niet goed genoeg te zijn

Je voelt je niet gezien, gehoord en begrepen en gaat heel hard werken om dit alsnog te bereiken.

En precies deze angst, deze handelingen, houden je eigen zenuwstelsel in een staat van voortdurende alertheid.

En ook die van je kind!

Pas later ontdekte ik iets wat alles veranderde.

Herstel begint niet in een oplossing, herstel begint als er weer ruimte ontstaat voor rust en veiligheid.

Voor jouw kind.

Maar zeker ook voor jou lieve moeder.

Herken jij dat gevoel dat je voortdurend bezig bent om het juiste te doen voor je kind?

Ik lees graag jouw ervaring 🙏

01/06/2026

𝐃𝐞 𝐠𝐫𝐨𝐨𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐦𝐢𝐬𝐯𝐚𝐭𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐡𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥 𝐛𝐢𝐣 𝐭𝐡𝐮𝐢𝐬𝐳𝐢𝐭𝐭𝐞𝐧

Terwijl niemand echt lijkt te weten wat een kind en gezin nodig heeft als een kind uitvalt op school en thuis komt te zitten, lijkt er toch één duidelijke route te zijn uitgestippeld.

Een weg naar herstel waarbij alle ogen zijn gericht op:
👀 Behoud structuur en ritme
👀 Nauw contact met school
👀 Zo snel mogelijk hulpverlening voor het kind
👀 Snelle terugkeer naar school

Allemaal goedbedoelde adviezen vanuit zorg en betrokkenheid. Dat geloof ik oprecht.

Maar wat als juist die voortdurende focus op doorgaan, contact houden en terugkeren ervoor zorgt dat de stress in stand gehouden wordt?

Wat als een kind dat thuiszit niet méér prikkels, verwachtingen en interventies nodig heeft, maar eerst weer veiligheid moet ervaren?

En wat als jij als moeder ondertussen zoveel draagt, regelt, zorgt en verantwoordelijkheid voelt, dat je eigen zenuwstelsel nauwelijks nog ruimte krijgt om tot rust te komen?

Deze vragen heb ik mezelf de afgelopen jaren steeds opnieuw gesteld.

Ik ben Linda Leenders. Twee van mijn kinderen hebben langdurig thuisgezeten.

"𝑰𝒏 𝒅𝒊𝒆 𝒑𝒆𝒓𝒊𝒐𝒅𝒆 𝒐𝒏𝒕𝒅𝒆𝒌𝒕𝒆 𝒊𝒌 𝒅𝒂𝒕 𝒉𝒆𝒓𝒔𝒕𝒆𝒍 𝒗𝒐𝒐𝒓 𝒐𝒏𝒔 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒃𝒆𝒈𝒐𝒏 𝒎𝒆𝒕 𝒔𝒄𝒉𝒐𝒐𝒍, 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒏𝒆𝒏 𝒐𝒇 𝒅𝒐𝒆𝒍𝒆𝒏. 𝑯𝒆𝒕 𝒃𝒆𝒈𝒐𝒏 𝒎𝒆𝒕 𝒗𝒆𝒓𝒕𝒓𝒂𝒈𝒆𝒏, 𝒓𝒖𝒊𝒎𝒕𝒆 𝒎𝒂𝒌𝒆𝒏 𝒗𝒐𝒐𝒓 𝒓𝒖𝒔𝒕 𝒆𝒏 𝒎𝒆𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒉𝒆𝒓𝒔𝒕𝒆𝒍𝒍𝒆𝒏 𝒗𝒂𝒏 𝒗𝒆𝒊𝒍𝒊𝒈𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒊𝒏 𝒐𝒏𝒔𝒛𝒆𝒍𝒇."

Pas toen ons zenuwstelsel weer tot rust kwam, ontstond er ruimte voor vertrouwen, verbinding en nieuwe mogelijkheden.

Uiteindelijk vonden mijn kinderen hun weg met plezier terug naar school.

Maar ik geloof dat herstel niet altijd dezelfde bestemming hoeft te hebben. Wel dezelfde basis:

🌿 Innerlijke rust
🌿 Veiligheid
🌿 Vertrouwen

Dat werd onze gouden gids.

En precies dat gun ik iedere moeder die zich verloren voelt in alle adviezen, verwachtingen en zorgen rondom het thuiszitten van haar kind.

Herken jij dit?

"𝑾𝒂𝒕 𝒉𝒆𝒓𝒌𝒆𝒏 𝒋𝒊𝒋 𝒉𝒊𝒆𝒓𝒊𝒏?"
"𝑯𝒐𝒆 𝒆𝒓𝒗𝒂𝒂𝒓 𝒋𝒊𝒋 𝒅𝒆 𝒅𝒓𝒖𝒌 𝒓𝒐𝒏𝒅𝒐𝒎 𝒉𝒆𝒕 𝒕𝒉𝒖𝒊𝒔𝒛𝒊𝒕𝒕𝒆𝒏 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒆 𝒌𝒊𝒏𝒅?"

21/05/2026

“Thuiszitten gaat allang niet meer alleen over jouw kind”

Als moeder van twee thuiszitters ben ik me hier heel bewust van geworden.

Het was niet makkelijk.....want thuiszitten vraagt veel van je als ouder, als moeder.

Toch wordt het nog te vaak bekeken alsof het probleem volledig bij je kind ligt wanneer het uitvalt.
Alsof er alleen gekeken hoeft te worden naar gedrag, schoolgang of belastbaarheid.

Maar thuiszitten raakte niet alleen jouw kind.
Het raakte ook jou als ouder.

Al maanden, nee al járen, was ik aan het zorgen, regelen, afstemmen, uitleggen en dragen.

Als moeder voelde ik me verantwoordelijk voor alles en iedereen waardoor ik steeds opnieuw ging zoeken naar oplossingen. Ik had de neiging om me aan te passen, sterk te zijn en door te gaan.

Tot ik de pijn begon te voelen.

Niet het thuiszitten zelf deed het meeste pijn…..het was de pijn van mezelf weggeven. Mezelf negeren alsof ik niet belangrijk was.

Dát was de echte pijn.

Want als je kind vastloopt, ga je harder werken, meer doen, meer dragen en onbewust sluit je je af voor jouw eigen gevoelens en gedachten.

En ik deed dat uit liefde maar ook vanuit angst.

Omdat ik wanhopig wilde dat het beter ging.
Ik wilde me niet meer zo machteloos, uitgeput en leeg voelen.

Precies daar nam ik een afslag die niet helpend was.

Want herstel ligt niet in nóg harder zoeken naar oplossingen voor je kind of de situatie.
Herstel begint vaak op het moment dat je als ouder weer gaat voelen:

“Waar ligt mijn invloed eigenlijk wél?”

Mijn invloed lag niet in het controleren van het herstelproces, niet in vechten en strijden, niet in het vermijden van alle spanning en al helemaal niet in het oplossen van alles voor mijn kind.

Waar mijn invloed wél lag, en nog steeds ligt, is in:

🩷 De veiligheid die ik breng als moeder
🩷 De rust die ik bewaak
🩷 De keuzes die ik maak
🩷 Hoe ik emotioneel aanwezig ben

Kinderen voelen haarfijn of hun ouders zichzelf nog vertrouwen. Of ze zich veilig voelen in zichzelf en hun intense gevoelswereld.

En juist daarom is het zo belangrijk dat je als moeder in de herstelfase óók weer thuiskomt bij jezelf.

🍀 Dat je ruimte maakt voor jouw grenzen, gevoel en intuïtie
🍀 Dat je stopt met overleven
🍀 Dat je jezelf niet langer verliest in verwachtingen van buitenaf

Want een kind kan pas echt herstellen in een omgeving waar niet alleen het kind, maar ook jij als moeder weer veiligheid ervaart.

Het heeft mij geleerd dat ik er niet écht voor mijn kind kon zijn als ik mezelf steeds verliet.

Pas toen ik weer verbinding maakte met mezelf, ontstond er ook weer ruimte voor echte verbinding, veiligheid en herstel voor mijn kind.

Daar mag de focus liggen in de herstelfase na schooluitval:
👉 Je kind weghouden van elke vorm van druk en verwachtingen
👉 Rust en ruimte zonder school of hulpverlening voor je kind
👉 Begeleiding van ouders, van moeder om rust, veiligheid en vertrouwen te herstellen
👉 Zodat jij je kind die veilige ruimte kan bieden dit ook te doen
👉 En pas als je kind zich weer gaat openen, kijken naar een volgende stap voor je kind in het proces

De voorwaarden voor herstel moeten kloppen om daadwerkelijk weer te kunnen gaan deelnemen. Wat die voorwaarden zijn? Daar deel ik binnenkort meer over...

Hoe kijk jij naar herstel na schooluitval?

19/05/2026

"Ik zie de verbaasde blikken als ik vertel dat mijn zoon na 2,5 jaar thuiszitten weer met plezier naar school gaat"

Toen onze zoon (nu 10 jaar) 2,5 jaar geleden thuis kwam te zitten, was het alle hens aan dek. Boosheid en agressie zorgden dagelijks voor heftige situaties.

Op de reguliere school voelde hij zich ontzettend onbegrepen. Hij werd steeds opnieuw onderschat omdat hij zich terugtrok. Hij leefde in zijn eigen wereld en was vaak onbereikbaar voor zijn omgeving.

“Te jong, onrijp, hij heeft meer tijd nodig…”

Elke dag ging hij met weerstand naar school en eenmaal thuis liet hij zijn boosheid de vrije loop.

“Maar hé, het gaat toch goed met hem? Hij gaat gewoon de hele week naar school.”

Toen zijn zus was uitgevallen en een periode thuis had gezeten, besloten we over te stappen naar een democratische school. Onze zoon ging mee.

Na een heerlijk eerste jaar waarin unschoolen centraal stond, kwam het bericht dat de school ging sluiten.

De sfeer veranderde. Begeleiders liepen over of vielen uit. Er ontstond een grimmige sfeer waarin pesten ontstond. Mijn zoon was hier dagelijks aanwezig en ondanks dat hij niet degene was die steeds gepest werd, voelde hij zich ontzettend onveilig.

Hij ging deeltijd naar school. Zijn begeleider vond dat we misschien toch eens moesten proberen om hem resoluut naar school te brengen. Geen ruimte geven.

Met pijn in mijn buik hebben we dit enkele keren gedaan. Tot mijn zoon huilend en schreeuwend boven in het hek klom en niet meer kalmeerde.

Dat moment heeft mij als moeder ontzettend veel pijn en verdriet gedaan. Ik heb me schuldig gevoeld, omdat we ons hebben laten overhalen tot iets wat diep van binnen niet klopte. Voor mijn man is dit moment echt traumatisch geweest.

Die dag maakten wij een afspraak waar we ons tot op de dag van vandaag nog altijd aan houden:

“Wat er ook gebeurt, wij blijven bij onszelf en maken keuzes die goed voelen voor ons, ongeacht wat een ander daarvan vindt.”

Hoe ingewikkeld dat soms ook was…

…het was voor mij makkelijker om om te gaan met druk, verwachtingen en onbegrip uit mijn omgeving dan met het verloochenen van mezelf.

En hier staan we dan.

Onze zoon is aan het re-integreren zonder enige weerstand. Hij voelt lichte spanning én heeft er zin in.

Hij voelt de veiligheid weer in zichzelf. Vertrouwen in elke stap die we zetten. In iedere keuze die we maken.

En ik zie de verbaasde blikken, alsof dit onverwacht is.

Maar voor mij voelt het juist als het logische gevolg van écht luisteren. Naar mijn kind, naar mijn gevoel, naar wat hij nodig had, naar wat wij als ouders nodig hadden. Naar wat ik als moeder nodig had.

En dat was niet duwen en trekken, niet forceren en zeker geen druk, verwachtingen of dwang.

Wat ook ik nodig had was veiligheid, vertrouwen en verbinding.

Dat is waar de herstelfase over mag gaan, moet gaan. Dat is waar er weer deurtjes opengingen.

En ik schrijf dit met tranen in mijn ogen: Dit is de reden waarom we nu hier staan 🩷

FijnGevoelig Praktijk voor energetische en holistische begeleiding

19/06/2026

15/06/2026

11/06/2026

08/06/2026

07/06/2026

04/06/2026

01/06/2026

21/05/2026

19/05/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen