17/06/2026
Gisteren interviewde ik een man die 2,5 jaar deelnam aan onze . Toen hij destijds binnenkwam was hij vastgelopen door verlies, schaamte, middelengebruik en een groeiend gevoel van eenzaamheid. Hij beschreef zichzelf nu als een "klaproosje dat dicht zat". Hoe mooi dat hij nu deze woorden wist te vinden. Toen vond hij zichzelf vooral een loser.
In het begin zei hij weinig. Hij luisterde en keek de kat uit de boom. Heel langzaam gebeurde er iets doordat hij terechtkwam tussen mensen die luisterden, niet oordeelden en hem de ruimte gaven om op zijn eigen tempo zijn verhaal te doen en weer open te gaan.
Gaandeweg begon hij te vertellen en kwam hij op adem.
Hij vertelde dat hij het verlies van zijn ouders niet langer alleen zag als een probleem dat hem was overkomen. Hij had ontdekt dat vooral de manier waarop hij ermee was omgegaan, hoe hij niet wist te rouwen, hem had vastgezet. Hij had geprobeerd het alleen te dragen, weg te stoppen en te verdoven.
Door zijn herstelproces ging hij daar anders naar kijken. Hij leerde dat hulp vragen niet zwak is en dat hij niet de enige is die tobt en het moeilijk vind om verlies te dragen, én dat hij niet gek was.
Op een bepaald moment vroeg ik hem waar hij dacht dat hij nu had gestaan als hij destijds niet in de groep was gestapt. Zijn antwoord was confronterend eenvoudig: waarschijnlijk werkloos, zonder contacten en misschien zelfs dakloos.
Toen ik hem vroeg wat de groep hem uiteindelijk had gebracht, zei hij:
"Ik heb mezelf weer teruggevonden."
En toen het weer goed met hem ging nam hij heel bewust afscheid van de groep. Afscheid nemen is een onderschatte levensvaardigheid. Het is meer dan vertrekken. Het is erkennen wat mensen voor je hebben betekend. Dankbaarheid uitspreken voor wat je hebt ontvangen. En ook ontvangen dat anderen jou hebben leren kennen, waarderen en op waarde schatten. Veel mensen vinden dat laatste misschien nog wel het moeilijkst. Door bewust afscheid te nemen deed hij recht aan de relatie én kon hij verdergaan.
Mooi hoe hij erover sprak hoe dankbaar hij voor deze mensen van de groep was. Dat raakte me misschien nog wel het meest.
Misschien is dat wel waar herstel ten diepste over gaat: dat je weer ergens bij hoort, dat je jezelf terugvindt en dat je als mens erkend wordt.
(met toestemming gedeeld)