Monique Jeucken

01/10/2026

Het is inmiddels ruim een maand geleden dat de Summer Vibes challenge afliep.

Maar ergens tijdens die challenge wist ik eigenlijk al: hier ben ik nog niet klaar mee.

Mijn hart ging hier veel te hard van kloppen. ❤️

Want wat begon als een leuk zomeridee werd onderweg veel meer. Er werd gewandeld, gelachen, gedeeld, nagedacht en vooral ook gewoon gedáán. Niet alleen bezig zijn met voeding of bewegen, maar ook met wat er tussen je oren gebeurt, energie, voelen en af en toe even uit die automatische piloot stappen.

Eigenlijk gewoon het echte leven. 😂

En omdat ik dat niet zomaar wilde afsluiten na de laatste dag, ontstond Summer Vibes – To Go.

Een digitaal bewaar- en werkboekje vol verhalen, vragen, kleine opdrachten, muziek, herinneringen en natuurlijk de nodige onzin. Om er af en toe weer eens bij te pakken en jezelf even in te checken.

Daarmee had ik natuurlijk heel tevreden kunnen zijn.

Was ik ook.

Alleen dat kriebeltje bleef. 😂

Want ik wil hier méér mee.

En inmiddels liggen er alweer schriftjes, krabbels en ideeën op tafel en begint er langzaam iets te ontstaan waar mijn hart opnieuw behoorlijk hard van gaat kloppen.

Nee, geen Autumn Vibes. Geen Winter Vibes. En ook geen Summer Vibes met drie herfstblaadjes erop. 😂

Het gaat een stap verder.

Wat precies, hou ik nog héél even voor mezelf.

Maar ehhh… wordt vervolgd. 😏❤️

En als jij nu al denkt: geen idee wat ze aan het bekokstoven is, maar ik wil dit niet missen… stuur me dan even ‘VIBES’.

Dan hoor jij het als eerste. 😂

22/09/2026

Ik zou vandaag dus héél hard aan mijn bedrijf gaan werken.

Marathonsessie.
Laptop mee.
Ergens lekker gaan zitten.
Koffie erbij.
Kom maar door. 🔥

Nou...

Ik bleef te lang in bed liggen.
Ging bij pap langs.
Moest nog wat regelen voor de camper.
Belandde thuis op de bank.
Serie aan.

En ergens halverwege de middag dacht ik:
lekker bezig, Monique. 🙄😂

Want ik wílde dit juist heel graag.
Maar blijkbaar betekent iets graag willen niet automatisch dat je het ook doet.

En ja hoor... daar kwam het rotgevoel.
Want ik had het wéér niet gedaan zoals ik het van tevoren bedacht had.

Mijn eerste neiging was om de dag dan ook maar zo'n beetje als mislukt te beschouwen.

Maar daar schiet je natuurlijk ook geen zak mee op.

Dus:
kip uit de vriezer.
plassen.
thee zetten.
laptop open.

START.

En inmiddels zijn we een paar uur verder en heb ik precies gedaan wat ik vanmorgen al wilde doen.

Later dan gepland.
Anders dan bedacht.
Maar wél gedaan.

En misschien is dat voor vandaag wel gewoon de winst.

Niet wachten tot morgen om opnieuw te beginnen.
Maar gewoon beginnen waar je bent.

En soms is het verdomd fijn als er even iemand naast je loopt die zegt:

Kom. We gaan. ❤️

En die kip die ik vóór we begonnen nog even uit de diepvries zou halen?

Die ligt daar dus nog steeds.

Je kunt ook weer niet álles goed doen op één dag. 😂

16/09/2026

Ik heb nog vakantie. Zou iemand dat ook even tegen mijn hoofd willen zeggen? 🙈

Want kijk nou. Koffie, Happinez, schommelbank, zonnetje… je zou zeggen: niks meer aan doen. En toch komt er sinds we thuis zijn af en toe zo’n onrust voorbij. Dan zit ik hier prima en ineens vindt mijn hoofd dat ik iets moet doen, dat we de deur uit moeten of dat ik toch minstens iets nuttigs van mijn dag moet maken. Sterker nog, terwijl ik hier zo heerlijk zen zit te wezen, denk ik vooral: waar zullen we heen? 😂

En dan heb ik ook nog dat lijstje met dingen waarvan ik vóór de vakantie dacht: dat ga ik mooi doen als we weer thuis zijn en ik nog vrij heb. Nou… daar komt dus ook niet zoveel van terecht. En daar vindt mijn hoofd dan natuurlijk óók weer wat van. Want je hebt vakantie, dus tijd zat. Waarom doe je het dan niet?

Terwijl ik deze vakantie juist merkte hoeveel daarin al veranderd is. Vroeger had ik vaak eerst een paar dagen nodig om echt af te schakelen en een paar dagen voordat we naar huis gingen begon de onrust alweer. Dan was ik nog op vakantie, maar in mijn hoofd eigenlijk al thuis. Deze keer niet. Ik zat verrassend snel in de vakantiestand en bleef daar ook gewoon tot we thuis waren.

Alleen thuis staan mijn antennes blijkbaar weer verder open. Ik voel meer van wat er om me heen gebeurt, p*k de energie van anderen sneller op en mijn hoofd begint weer lijstjes te maken. Dus zit ik hier met mijn koffie en Happinez en met een lijstje waar vandaag waarschijnlijk weer weinig van terechtkomt.

En misschien is dat voor vandaag ook gewoon dikke prima. Ik heb tenslotte nog vakantie. Nu mijn hoofd nog. 😂

14/09/2026

Ik schreef vóór de vakantie nog heel wijs: de vakantiekilo’s mogen weg, de Summer Vibes houden we nog even.

Nou… daar zijn ze dus. De vakantiekilo’s. En eerlijk? Ik baal wel een beetje van wat de weegschaal vanmorgen aangaf. Niet van de vakantie, de ijsjes, Kuchen, pizza en etentjes, want daar heb ik heerlijk van genoten. Maar blijkbaar was de balans deze keer iets meer Summer dan Balans. 🙈

Mijn broek is het daar trouwens roerend mee eens. En aangezien ik volgende week weer achter de balie zit en met mijn broeksknoop open natuurlijk ook zowat is… tijd om weer een beetje terug te gaan naar mijn basis. 😂

Dus: vanaf vandaag streng? Alles anders?

Ehhh nee… ik héb nog vakantie. En daar ga ik ook nog van genieten. Maar ik ga ook niet nog een week alles laten vieren. Gewoon weer eten zoals ik weet dat ik me lekker voel, mijn spier- en ademhalingsoefeningen weer oppakken en de sportschool weer in.

En daarna ga ik zelf de Holistic Reset weer doen. Misschien zijn bij jou alleen de puntjes op de i nodig. Misschien denk je: Monique, doe mij het hele alfabet maar. We kijken gewoon waar jij staat en wat bij je past.

Herkenbaar na deze zomer? Stuur me gerust een berichtje.

De Summer Vibes houden we nog even.
De vakantiekilo’s mogen weer naar huis.

11/09/2026

Gisteren begon mijn dag op blote voeten aan de waterkant in Kyllburg. Beetje foto's en filmpjes maken, luisteren naar het kabbelende water en nog even genieten voordat we de camping verlieten.

Helemaal zen. 😇

Daarna eerst mijn modderpoten afgespoeld onder de campingdouche, want die moesten natuurlijk nog wel in mijn sneakers.

En dat bleek maar goed ook. 😂

Het weggetje omhoog vanaf de camping was namelijk nogal smal en met een camper van zeven meter wil je daar niet halverwege gezellig een tegenligger tegenkomen.

Dus Sandor stuurde mij alvast te voet vooruit om eventueel tegemoetkomend verkeer tegen te houden.

Daar ging ik. Bergop. Met de tong op mijn tenen en hijgend als een paard. 😂

En dat terwijl ik aan het trainen ben voor een halve marathon.

Geeft de burger moed. 🤣 Gelukkig is het nog geen eind maart.

Na mijn onverwachte bijbaan als menselijke verkeersregelaar konden we vertrekken. Nog even een tussenstop in Luxemburg om te tanken en daarna door naar Valkenburg, waar Wiel en Anita op ons wachtten.

En minstens zo belangrijk: een fles appelsap. 😂🍎

Campervakantie hè…

Het ene moment sta je op blote voeten heel zen te genieten van kabbelend water. Even later hijg je als een paard een berg op om tegenliggers tegen te houden.

En een paar uur later zit je in Valkenburg aan de appelsap. 😂❤️🚐

Je weet 's morgens werkelijk niet hoe zo'n dag gaat lopen.

06/09/2026

Een week onderweg met de camper en blijkbaar ontstaat er dan vanzelf weer ruimte voor nieuwe gedachten. 🚐☀️

We wandelen, fietsen, ontdekken nieuwe plekken, eten lekker, hoeven niks en zien gewoon een beetje waar we uitkomen… precies zoals vakantie bedoeld is.

En ergens tussen dat alles door begon het ineens te kriebelen.

Niet om weer aan het werk te gaan, maar om verder te ontdekken hoe mijn praktijk zich mag gaan vormen. Hoe ík wil werken en wat ik belangrijk vind als iemand bij mij binnenkomt.

Dus daar heb ik vanmiddag een beetje over zitten mijmeren. Over luisteren, spiegelen, iemand zelf laten ontdekken wat ze nodig heeft, mevrouw Janssen 😉 en af en toe liefdevol door een excuus heen prikken.

Geen groot plan. Wel steeds meer voelen: ja… zó wil ik het doen. Op mijn manier. ❤️

Maar goed, genoeg gemijmer voor vandaag.

De salade is inmiddels op en ik ben weer volledig terug in de Camping Vibes. 🥗🚐☀️

03/09/2026

Ik zit op de camping een beetje te lezen in ‘Ik heb geen zin’ van Annemerel de Jongh. Sla ik het boek open bij het hoofdstuk: ‘Het is vakantie.’

😂

Nou, jaren geleden had ik sowieso altijd wel een reden om niet te sporten. Geen tijd. Te moe. Te warm. Te koud. Morgen kwam beter uit. En ‘het is vakantie’ was natuurlijk ook een uitstekende. 😂

Er was eigenlijk altijd wel wat.

Maar toen moest ik ineens denken aan Portugal, afgelopen juni. Vanuit onze hotelkamer keek ik uit over de boulevard en daar zag ik mensen hardlopen.

En ik baalde als een stekker, want IK WILDE OOK.

Wat op zichzelf al vrij hilarisch was, want met mijn rugblessure was ik op dat moment al blij als ik fatsoenlijk naar het ontbijtbuffet kon lopen. 😂 Hardlopen was echt geen optie.

Volgens mij had ik toen al kunnen weten dat er ergens iets behoorlijk veranderd was. Want waar ik vroeger redenen verzamelde om níét te sporten, baalde ik nu omdat ik niet kón.

En nu zijn we op roadtrip door Europa en gingen mijn hardloopschoenen dus gewoon mee. Vrijwillig. Niet voor de sier hè. Om erop te lopen. 🤣

In Vianden mochten ze al uit de camper voor 6 kilometer en ondertussen wandelen en fietsen we er ook flink op los. Niet omdat het moet, niet omdat ik op vakantie een sportregime moet volhouden en al helemaal niet om mijn eten te verdienen of te compenseren.

Ik heb er gewoon zin in.

En het leuke van zo’n roadtrip is: we weten zelf nog niet eens precies waar we hierna terechtkomen. Dus ik heb ook geen idee op welke volgende bestemming mijn hardloopschoenen weer aan gaan.

Maar dát ze weer aan gaan, daar twijfel ik eigenlijk niet aan.

Wanneer is dít eigenlijk gebeurd? 😂

En vanavond eet ik gewoon Schnitzel mit Pommes und Salat. Daar heb ik namelijk óók zin in.

Kijk, je moet ook weer niet doorslaan. 😂

Het is tenslotte vakantie. 😎

02/09/2026

Soms hoeft het geen haverlatte te zijn.
Gewoon filterkoffie is ook dikke prima.

31/08/2026

29/08/2026

DE DENKBEELDIGE ACHTERVOLGING 😂

Vanmorgen liep ik 9 kilometer. Ergens rond kilometer 7 dacht ik: ik ga even wandelen. Niet omdat ik écht niet meer kon, maar gewoon… het begon inmiddels wel een beetje pittig te worden.

Tot ik van rechts een groep lopers zag aankomen. Zij liepen een langere afstand en waren sneller dan ik.

En mijn eerste gedachte was natuurlijk niet: Lekker belangrijk Monique, loop gewoon lekker je eigen tempo.

Nee.

Mijn gedachte was:

“Het gaat me dus écht niet gebeuren dat zij mij voorbij komen terwijl ik wandel.” 😂

Dus hup. Gas erop en door.

En ondertussen bleef ik maar wachten tot ze me voorbij zouden komen. Maar ze kwamen niet. En nog steeds niet.

Bleek dat zij nog een extra lus moesten lopen die ik helemaal niet hoefde. 🤦‍♀️😂

Had ik mezelf dus lopen opjagen voor een achtervolging die alleen in mijn eigen hoofd bestond.

En achteraf moest ik daar eigenlijk wel om lachen. Want hoe vaak doen we dat? Dat we alvast reageren op iets waarvan we dénken dat het gaat gebeuren. Ons druk maken, harder gaan lopen, ons aanpassen of onszelf opjagen… terwijl het misschien helemaal niet gebeurt.

In dit geval pakte die denkbeeldige achtervolging trouwens best lekker uit.

Kilometer 9: 7:37. 😎

Voor genoeg lopers waarschijnlijk een tempo waar ze nog gezellig bij kunnen kletsen. 😂 Maar na een blessure, weer opnieuw opbouwen en dan in kilometer 9 nog 7:37 lopen? Daar ben ik gewoon hartstikke blij mee.

En aangezien ik inmiddels ook plannen heb voor langere afstanden, moet ik die denkbeeldige achtervolging misschien helemaal niet afleren.

Misschien moet ik gewoon een denkbeeldig achtervolgingsteam gaan samenstellen. 😂

Dus bij deze: wie meldt zich aan?

Je hoeft niet eens mee te rennen. Je hoeft alleen ergens vanaf kilometer 7 in mijn hoofd achter me aan te komen. 🤣 Voor de langere afstanden zoek ik meerdere kandidaten, dus er is plek genoeg.

En tegen de tijd dat die halve marathon in beeld komt, verwacht ik wel volledige bezetting. 😂🏃‍♀️💨

Blijkbaar werkt het.

Nu alleen nog zorgen dat mijn achtervolgingsteam niet ergens een extra lus moet lopen.